IV SA/Po 702/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. ." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia 14 maja 2018 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], ark. [...], obręb W., położonych w poznaniu przy ulicy [...] I. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 09.03.2011 r. [...] SA w P. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Dnia 01 sierpnia 2011 r. wydano decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Od tej decyzji odwołanie wniosła Rada O. N. W. Południe, P. .", J. T. oraz Ł. P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia 28.10.2011 r. umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania Rady O. N. [...] Południe oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła P. .". Sąd, wyrokiem z dnia 29.11.2012 r. sygn. akt IV SA/Po [...] uchylił decyzję Kolegium jak i decyzję organu I instancji. Decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia 15.07.2013 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...], [...], [...] przy ul. [...] I w P.. W wyniku złożonego przez P. ." odwołania, SKO w P. wydało w dniu 22.04.2014 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 15.07.2013 r. Na tę decyzję Kolegium została złożona przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 19.11.2014 r. sygn. akt IV SA/Po [...] uchylił decyzję Kolegium w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając treść wyroku zapadłego w tej sprawie, zgodnie z normami zawartymi w art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeszcze raz rozpatrzyło odwołanie P. ." i decyzją nr SKO.GP. 4000.121. 2015 z dnia 28.09.2015r. uchyliło decyzję organu I instancji. Kolejną decyzją w tej sprawie z dnia 19.05.2016r. Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla tego zamierzenia, a Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w P. wniosła odwołanie od tej decyzji. Kolegium, po przeanalizowaniu akt sprawy było zmuszone decyzją nr [...] 594.2016 z dnia 5.12.2016r. do uchylenia decyzji organu I instancji z dnia 19.05.2016r. z uwagi na nie zastosowanie się do ustaleń i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartych w wyroku z dnia 19.11.2014r. Prezydent Miasta P. nową decyzja nr [...] z dnia 30.06.2017r. ustalił warunki zabudowy dla tego zamierzenia. Organ I instancji w dniu 24.02.2017 r. przeprowadził ponowną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, dalej jako "u.p.z.p.") oraz sporządził jej wyniki dnia 01.06.2017 r. Teren, na którym planowana jest inwestycja położony jest na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W celu rozstrzygnięcia o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, organ administracji publicznej przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego, a także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. Obszar analizowany wyznaczono zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 Nr 164, poz. 1588, dalej jako "Rozporządzenie") w promieniu 444 m od granic terenu objętego wnioskiem (3x148 m). Teren inwestycji znajduje się w rejonie skrzyżowania ul. [...] I i al. [...]. Ww. arterie komunikacyjne dzielą bardzo wyraźnie obszar analizowany na 4 obszary urbanistyczne, stanowiące pewną całość: a) teren położony na północ od al. [...] i na zachód od ul. [...] I - teren zabudowy usługowej - centrum handlowe "[...]"; b) teren położony na północ od al. [...] i na wschód od ul. [...] I - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami na os. Z. ; c) teren położony na południe od al. [...] i na zachód od ul. [...] I - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na os. P. W. oraz wzdłuż ul. [...], teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. [...], N. ., O. i N. ., teren usług oświaty i zamieszkania zbiorowego przy ul. [...]; d) teren położony na południe od al. [...] i na wschód od ul. [...] I - teren zabudowy usługowej położony przy ul. [...] I i al. [...], teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami na os. P. . Organ I instancji wskazał, że ponowna analiza miała na celu sprawdzenie stanu faktycznego działek w obszarze analizowanym oraz ustosunkowanie się do wytycznych wskazanych przez WSA w Poznaniu we wcześniejszych wyrokach. Organ podkreślił, że w obszarze analizowanym znajdują się również stacje benzynowe - przy al. [...] oraz przy ul. [...] I nr [...] (na granicy obszaru analizowanego od strony północnej). Bezpośrednio przy zachodniej granicy obszaru analizowanego znajduje się również kolejna stacja benzynowa przy al. [...]. Zatem planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy usługowej występującej w obszarze analizowanym. Jak wykazała przeprowadzona analiza, zabudowa usługowa koncentruje się wzdłuż głównych arterii komunikacyjnych, w tym m.in. przy ul. [...] I, również w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej, przy ul. [...] I nr [...] Organ zastosował się do wytycznych WSA, zgodnie z którymi na ustalenia dla nowej zabudowy, może mieć wpływ treść rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ((Dz.U. Nr 243, poz. 2063). W szczególności Sąd zwrócił uwagę na § 100 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym stacje paliw płynnych w obszarze zabudowanym należy oddzielać od krawędzi jezdni drogi publicznej wysepką o szerokości co najmniej 3 m, wyniesioną na wysokość 0,15 m ponad poziom drogi. Zdaniem Sądu konieczność zastosowania takiego rozwiązania może mieć wpływ na obsługę komunikacyjną inwestycji, która została zaopiniowana przez Zarząd Dróg Miejskich. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uzyskano ponownie stanowisko Zarządu Dróg Miejskich, który w piśmie z dnia 13.02.2017 r. podał nowe warunki obsługi komunikacyjnej. ZDM wskazał, m.in., że obsługa komunikacyjna stacji paliw powinna odbywać się dwoma zjazdami z drogi obsługującej usytuowanej w pasie drogowym publicznej ul. ks. M. I(drogi powiatowej). Ponieważ w świetle ww. § 100 ww. rozporządzenia dotyczącego stacji paliw jak i konieczności wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych istotne było określenie co jest krawędzią jezdni drogi publicznej (czy krawędź jezdni podstawowej ks. [...] I czy krawędź drogi obsługującej usytuowanej w pasie drogi publicznej). W piśmie z dnia 30.03.2017 r. Zarząd Dróg Miejskich wskazał, że krawędzią drogi publicznej jest krawędź jezdni drogi obsługującej usytuowana bezpośrednio przy granicy terenu objętego wnioskiem. Wobec powyższego, pismem z dnia 19.05.2017 r. inwestor przedłożył skorygowaną koncepcję zagospodarowania wnioskowanego terenu uwzględniając przepisy: - § 100 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, poprzez zaprojektowanie wysepki o szerokości 3 m oddzielającej stację paliw od krawędzi jezdni drogi publicznej - art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez zlokalizowanie projektowanych obiektów budowlanych w odległości min. 8 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej. Uznano, że zaproponowana przez inwestora zabudowa spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tym stanowi kontynuację funkcji i parametrów sąsiedniej zabudowy) oraz jest zgodna z przepisami odrębnymi. Parametry dla nowej zabudowy ustalono na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W zakresie wymagań art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. wskazano, że teren na którym planowana jest inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej; ul. ks. [...] I; istniejące/projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; teren nie jest objęty ochrona konserwatorską. Niniejsza decyzja została wydana po uzgodnieniu przeprowadzonym zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust 4 oraz art. 64 ust 1 u.p.z.p. Niniejsza decyzja została wdana po uzgodnieniu z Zarządem Dróg Miejskich- opinia nr [...] z dnia 13.02.2017 r. Na skutek złożonego odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze dokumenty zgromadzone w aktach sprawy SKO ustaliło, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z normami prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego, mające w tej sprawie zastosowanie. Z akt wynika, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku miejscowego planu zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy). Analizując decyzję organu I instancji Kolegium uznało, że wydana ona została zgodnie z prawem i zgodnie z oceną prawną zawartą w zapadłym wyroku z 19.11.2014r. Zgodnie z normami zawartymi w art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skoro ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy uczestniczące to Prezydent Miasta P. nie może tego wyroku zignorować. Sąd podkreślił, że co prawda przepisy wykonawcze do prawa budowlanego są brane pod uwagę dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę ale w tej sprawie Sąd wyraźnie wskazał, aby te szczególne wymogi dotyczące warunków technicznych dla możliwości lokalizowania stacji paliw były wstępnie zweryfikowane na etapie warunków zabudowy, chociażby po to, aby zweryfikować poprawność wyznaczenia linii zabudowy. Nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy został przygotowany po zaopiniowaniu zamierzenia, w nowym zaktualizowanym planem sytuacyjnym, pod kątem spełnienia warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej, zawartym w piśmie Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia 13.02.2017.r. W ocenie Kolegium, z uwagi na charakter zabudowy, sporządzona analiza urbanistyczna jest wystarczająca w tej sprawie. Natomiast dokładna charakterystyka istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie może być rozstrzygająca dla określenia warunków lokowania obiektów usługowych, którymi są obiekty handlowe jak i stacje paliw, w tym przypadku poprzez przenikanie się usług związanych z obsługą komunikacyjną głównych ciągów drogowych miasta jak i pojazdów mieszkańców osiedla. Stacje paliw mają swoją specyfikę zabudowy, obejmującą co do zasady dwa elementy: budynek obsługi oraz dystrybutory z zadaszeniem. Trudno to w jakikolwiek sposób porównywać z zabudową wysokościową wielorodzinną, czego domaga się w swym odwołaniu Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" gdyż jest to zabudowa w gruncie rzeczy nieporównywalna. Niewątpliwie jednak jest to zabudowa usługowa uzupełniająca zarówno jako element infrastruktury drogowej jak i uzupełnienie istniejącej intensywnej zabudowy mieszkaniowej. W ocenie SKO skoro decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności jak i innych uprawnień osób trzecich to jasnym jest, że nie stanowi ona także rozstrzygnięcia ostatecznego w kwestiach odległości poszczególnych elementów infrastruktury stacji od istniejących budynków bo to tylko i wyłącznie może być określone w sposób wiążący w projekcie budowlanym, sporządzonym na potrzeby postępowania przed organami administracji budowlanej przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. SKO w P., uwzględniając zatem prymat uprawnień właścicielskich nad oczekiwaniami właścicieli terenów sąsiednich, uznało, że na tym etapie procesu inwestycyjnego brak jest podstaw do zakwestionowania wydanych warunków zabudowy. Ponadto wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 5 ustawy prawo budowlane, mogą być rozpatrywane wyłącznie na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Skargę na rozstrzygniecie SKO w P. wywiodła P. ." w P. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. obrazę przepisów postępowania - § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r., poprzez błędne wyliczenie średniej szerokości elewacji frontowych dla nowej zabudowy; 2. obrazę przepisów postępowania - § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r., poprzez błędne wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla nowej zabudowy; 3. obrazę przepisów postępowania - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r., poprzez błędne ustalenie geometrii dachu dla nowej zabudowy; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa i ochrony ładu przestrzennego oraz w sposób rażąco naruszający interes właścicieli działek sąsiednich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 16 października 2018 r. uczestnik postepowania [...] S.A. wniósł o oddalenie skargi, nie zgadzając się z zarzutami skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], 35, [...], ark. [...], obręb W., położonych w poznaniu przy ulicy [...] I. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należy uwzględnić okoliczność, że sprawa była już dwukrotnie przedmiotem kontroli sądowej- wyroki z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1297/11 oraz z 19 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 616/14. W swym wyroku z dnia 19.11.2014 r. WSA w Poznaniu wskazał, że co do zasady przepisy prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie mają zastosowania. Jednak istnieją takie uregulowania, które muszą być brane pod uwagę już w ramach tego postępowania, aby decyzja o warunkach zabudowy mogła zostać wykonana. Jest ona podstawą do udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji WSA zwrócił uwagę na błędne przywołanie rozporządzenia z 2002 r. w ramach wskazania -wymagań dotyczących nowej zabudowy, zamiast rozporządzenia z 2005 r. W ocenie Sądu należało wziąć pod uwagę rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. W szczególności Sąd zwrócił uwagę na § 100 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym stacje paliw płynnych w obszarze zabudowanym należy oddzielać od krawędzi jezdni drogi publicznej wysepką o szerokości co najmniej 3 m, wyniesioną na wysokość 0,15 m ponad poziom drogi. Zdaniem Sądu konieczność zastosowania takiego rozwiązania może mieć wpływ na obsługę komunikacyjną inwestycji, która została zaopiniowana przez Zarząd Dróg Miejskich. Treść rozporządzenia z uwagi na szczególne wymogi dotyczące sytuowania stacji paliw może mieć też wpływ na przyjęte przez organy w decyzji linie zabudowy. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy oraz orzekający aktualnie Sąd Wojewódzki są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku WSA. Reguła wyrażona w art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ zastosował się do wytycznych WSA, zgodnie z którymi na ustalenia dla nowej zabudowy, może mieć wpływ treść rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadził nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz sporządził jej wyniki dnia 01.06.2017 r. Uzyskano stanowisko Zarządu Dróg Miejskich, który w piśmie z dnia 13.02.2017 r. podał nowe warunki obsługi komunikacyjnej. ZDM wskazał, m.in., że obsługa komunikacyjna stacji paliw powinna odbywać się dwoma zjazdami z drogi obsługującej usytuowanej w pasie drogowym publicznej ul. ks. [...] I (drogi powiatowej). W piśmie z dnia 30.03.2017 r. Zarząd Dróg Miejskich wskazał, że krawędzią drogi publicznej jest krawędź jezdni drogi obsługującej usytuowana bezpośrednio przy granicy terenu objętego wnioskiem. Pismem z dnia 19.05.2017 r. inwestor przedłożył skorygowaną koncepcję zagospodarowania wnioskowanego terenu uwzględniając przepis § 100 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., poprzez zaprojektowanie wysepki o szerokości 3 m oddzielającej stację paliw od krawędzi jezdni drogi publicznej oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez zlokalizowanie projektowanych obiektów budowlanych w odległości min. 8 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej. Zaproponowana przez inwestora zabudowa spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tym stanowi kontynuację funkcji i parametrów sąsiedniej zabudowy) oraz jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowił art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja spełnia powyższe wymagania. Brak jest podstaw by uznać za zasadny zarzut naruszenia tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa" wynikającej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że w aktualnym orzecznictwie jednolicie odstąpiono od ścisłej interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., na rzecz ujęcia szerszego, odpowiadającego roli, jaką w systemie prawnym przypisano ustaleniu warunków zabudowy na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przywołać w tym zakresie można wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, w którym wskazano, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. służy zagwarantowaniu ładu przestrzennego zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa, wymagającą dostosowania nowej zabudowy do stanu zastanego w danym miejscu, wyznaczonego nie tylko przez zespół cech i parametrów o charakterze architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów), ale i urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru), w które ta zabudowa ma się wpisać. Zabudowa ta musi więc odpowiadać zabudowie istniejącej pod względem charakterystyki zarówno architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych), jak i urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu). W konsekwencji przyjąć należy, że ocena wpływu planowanej inwestycji na otoczenie ma wymiar urbanistyczny i jako taka musi być przeprowadzona w stosunku do obszaru analizowanego postrzeganego jako pewna urbanistyczna całość. Dlatego do tej całości trzeba odnieść również pojęcie działki sąsiedniej, które nie może być ograniczone do działek przyległych do terenu inwestycji czy wyodrębnionych w granicach obszaru analizowanego w pewną "podprzestrzeń" zagospodarowaną w jednorodny sposób lub odznaczającą się innymi podobnymi właściwościami i mającą przez to stanowić wzorzec dobrego sąsiedztwa. Z przedstawionych względów w orzecznictwie jednolicie utrwaliło się stanowisko, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawą w pełni podziela, że rozpatrywane pojęcie powinno być rozumiane szeroko i prowadzić do uznania za działkę sąsiednią każdej działki tworzącej wspomnianą całość urbanistyczną, podlegającą analizie w ramach wyznaczonego w sprawie obszaru analizowanego, czyli na obszarze większym niż najbliższe sąsiedztwo terenu inwestycji (por. wyroki NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 405/10 i z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 204/15, LEX nr 2177592) . W przedmiotowej sprawie w obszarze analizowanym występuje zróżnicowana zabudowa. Zabudowa usługowa, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna. W obszarze analizowanym znajdują się również stacje benzynowe - przy al. [...] oraz przy ul. [...] I nr [...] oraz przy al. [...]. Należy zatem uznać, że planowana inwestycja spełnia warunek w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nie sposób się również zgodzić z pozostałymi zarzutami skargi. Zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednakże ust. 2 tego paragrafu dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy, co wynika z treści analizy urbanistycznej. Szerokość elewacji frontowej (od strony ul. ks. [...] I) budynku stacji wynosi 15,5 m, a wiaty nad dystrybutorami 10 m. A więc są one mniejsze od średniej szerokości elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym, która wynosi 23 m. Ponieważ w obszarze analizowanym występują budynki mające podobne szerokości elewacji frontowych (mniejsze od wartości średniej) uznano, że parametr ten można wyznaczyć zgodnie z wnioskiem inwestora, na podstawie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. Parametry obiektów na terenie stacji paliw są charakterystyczne dla tego typu inwestycji i wynikają z potrzeb technologicznych inwestora dostosowanych do wielkości danej stacji. Podobne parametry posiada np. stacja benzynowa znajdująca się przy ul. ks. [...] I [...], na której szerokości elewacji frontowych od strony ul. ks. [...] I wynoszą dla budynku stacji - ok. 18 m, a dla wiaty nad dystrybutorami - ok. 9 m. Przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1-3 Rozporządzenia nie stanowią uzasadnienia dla całkowitego ograniczania inwestora i konkretnego (bez żadnego marginesu czy luzu decyzyjnego) określania parametrów zabudowy. W pewnych okolicznościach za dopuszczalne uznać należy określenie parametrów nowej zabudowy przez użycie sformułowań takich jak: "maksymalnie, do, od - do, około". Jednak luz ten nie może być absolutny i - co najistotniejsze - skorzystanie z możliwości odstępstwa od zasady określenia tych parametrów konkretną wielkością, powinno zostać skrupulatnie uzasadnione przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy (patrz wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 72/13, Legalis Nr 1328381). Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. należy wskazać, że dla ustalenia warunków konkretnego obiektu budowlanego decydujące znaczenie ma w szczególności analiza tych działek sąsiednich, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie parametrów, cech kształtowania zabudowy, w tym wysokości nowych obiektów. Celem tego ostatniego przepisu jest bowiem zagwarantowanie ładu przestrzennego, zdefiniowanego jako "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". Z uwagi na to, że wysokość projektowanych obiektów nie przekracza wysokości sąsiedniej zabudowy (w tym stacji paliw występujących w sąsiedztwie inwestycji) i nawiązuje również do zabudowy usługowej występującej w najbliższym otoczeniu inwestycji o maks. wysokości ok. 8 m. można było ją wyznaczyć na podstawie § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia dla budynku stacji paliw maksymalnie na 5 m od poziomu terenu, a dla wiaty nad dystrybutorami maksymalnie 6 m. Planowana inwestycja kontynuuje również geometrię dachów budynków w obszarze analizowanym, zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia . Konkludując, należy wskazać, że ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględniły uwagi i wskazania zawarte we wcześniejszych wyrokach WSA, a przez to rozpatrzyły cały materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Podkreślenia wymaga, iż w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym oraz można ją pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302).