IV SA/Po 705/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z 19 maja 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO" lub "organ II instancji") – po rozpatrzeniu odwołania Z. sp. z o.o., od decyzji Wójta Gminy [...] nad [...] z 23 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na Z. sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych z obszaru gminy [...] nad [...] za rok 2022 – utrzymało w mocy ww. decyzję. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 23 października 2024 roku nr [...] Wójt Gminy [...] nad [...], działając na podstawie art. 9g, art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3 i art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r. poz. 399, dalej: "u.c.p.g.") w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), nałożył na Z. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych z obszaru gminy [...] nad [...] za 2022 rok. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Z. sp. z o.o. w 2022 roku była wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy [...] nad [...] i zobowiązana była do osiągnięcia wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Wymagany do osiągnięcia poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 roku wynosił co najmniej 25%. Z. sp. z o.o. osiągnęła ww. poziom za 2022 rok w wysokości 10%. Karę pieniężną organ I instancji obliczył w oparciu o art. 9x ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku (285,60 zł/Mg) i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Do obliczenia wysokości kary organ I instancji przyjął następujące dane: 1) łączna masa odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi [Mg]- 18,4735, 2) łączna masa wytworzonych odpadów komunalnych [Mg] - 185,1600, 3) osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych - 10%, 4) wymagana masa do osiągnięcia poziomu 25% [Mg] - 46,2900, 5) brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 roku [Mg] - 27,8165 Mg. W związku z powyższym kara pieniężna wyniosła [...] zł. Organ I instancji rozpatrzył sprawę pod kątem zastosowania art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego i uznał, że nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Pismem z 8 listopada 2024 roku Z. sp. z o.o. złożyła odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie szeregu przepisów, w szczególności działu IVa K.p.a. dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości - stosownie do art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. Spółka wyjaśniła, że jest podmiotem odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości wpisanym do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, prowadzonym przez Wójta Gminy [...] nad [...]. Spółka potwierdziła, że osiągnięty przez nią poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022 wyniósł 10% względem wymaganego poziomu 25%, co zostało ujawnione w sprawozdaniu złożonym przez Spółkę za ww. rok. Spółka podniosła, że nie miała jakiegokolwiek wpływu na osiągnięte przez siebie poziomy. Według Odwołującej, zgodnie z dyrektywami wymiaru administracyjnej kary pieniężnej wynikającymi z art. 189d K.p.a., organ powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy Spółka przyczyniła się do powstania naruszenia prawa. W ocenie Spółki wskazane przez nią okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że Spółka samodzielnie nie odpowiada za nieosiągnięcie wymaganych prawem poziomów. Ponadto Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem organu co do braku przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary wskazanych w art. 189f K.p.a. W ocenie Spółki, w świetle przedstawionych argumentów nie sposób zakwalifikować naruszenia przez Spółkę prawa jako znikomego, a jednocześnie Spółka nie zgadza się z twierdzeniem, że nie zaprzestała naruszania prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 19 maja 2025 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wskazał, że osiągnięty przez Z. sp. z o.o. poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniósł 10%, wobec wymaganego w 2022 roku - poziomu 25%, a brakująca masa odpadów komunalnych, wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 27,8165 Mg. W przedmiotowej sprawie wystąpiły zatem przesłanki określone w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. do nałożenia na Z. sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Uznano, że organ I instancji prawidłowo obliczył wysokość należnej kary pieniężnej jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku (285,60 zł/Mg) i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (27,8165 Mg). Kolegium wskazało, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 roku, sygn. akt III OPS 1/21, do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stosuje się art. 189f k.p.a. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189f k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma. Osiągnięty przez Z. sp. z o.o. w 2022 roku poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniósł 10%, co oznacza, że Spółka nie osiągnęła nawet połowy wymaganego wskaźnika. Organ wskazał, że również druga z przesłanek wskazanych w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., nie została spełniona. Spółka nie zaprzestała naruszania prawa skoro nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu również w kolejnym roku 2023. Kolegium wskazało, że podmiot taki jak Z. sp. z o.o., co do zasady, zawierając umowy w zakresie odbioru odpadów komunalnych ma możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych, w tym dotyczących poziomów odzysku, czy osiągnie w danym roku, przy określonej ilości podmiotów, wymagany poziom recyklingu. Spółka podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swoje przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Odnośnie stosowania art. 189d k.p.a. Kolegium wskazało, że przepis ten określa ogólne dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Jednakże art. 9x ust. 3 u.c.p.g. statuuje odmienne dyrektywy wymiaru kary i stanowi lex specialis wobec art. 189d k.p.a. Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.p.c.g należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1. art. 9g pkt 1 w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r. poz. 399 z późn. zm.; dalej jako "u.c.p.g") - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Skarżąca podlega ukaraniu w oparciu o te przepisy; 2. art. 9g pkt 1 w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 20, art. 22, art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że przewidziana tymi przepisami u.c.p.g. administracyjna kara pieniężna powinna być wymierzona w sztywno określonej wysokości; 3. art. 9g pkt 1 w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 189d pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej jako: "K.p.a.") - poprzez ich niewłaściwe zastosowane polegające na błędnym uznaniu, że w przypadku kar sztywnych nie ma możliwości miarkowania wysokości kary w dół; 4. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; 5. art. 189d K.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie brak było podstaw do miarkowania wymierzonej Skarżącej kary pieniężnej w oparciu o przywołany przepis art. 189d K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wymierzająca karę za brak osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2022 r. W sprawie Spółka w zasadzie nie kwestionuje dokonanych przez Organ ustaleń braku osiągnięcia ustawowo określonych wymogów. Wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. został określony w art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. i wynosi 25 %. W ocenie Sądu organy prawidłowo obliczyły wysokość kary pieniężnej w oparciu o art. 9x ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku (285,60 zł/Mg) i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Obliczenia te wykonano na podstawie danych wynikających z akt sprawy: 1) łączna masa odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi [Mg]- 18,4735, 2) łączna masa wytworzonych odpadów komunalnych [Mg] - 185,1600, 3) osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych - 10%, 4) wymagana masa do osiągnięcia poziomu 25% [Mg] - 46,2900, 5) brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 roku [Mg] - 27,8165 Mg. Zatem prawidłowo obliczona przez Organ kara to [...] zł. Zdaniem Spółki zaistniały jednak podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary lub jej miarkowania. Jej zdaniem doszło do nałożenia na stronę skarżącą kary pomimo tego, że nie przyczyniła się do powstania naruszenia i nie mała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyclingu odpadów komunalnych za 2022 r. W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, przewidziana w art. 9x ust. 3 u.c.p.g., należy do kategorii bezwzględnie określonych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Wykładnia językowa powyższej normy prowadzi do wniosku, że ustawodawca w art. 9g u.c.p.g. w sposób kategoryczny, poprzez użycie sformułowania "jest obowiązany", nakłada na przedsiębiorcę obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym wskazanych poziomów recyklingu. Z przepisem tym koresponduje art. 9x ust. 2 u.c.p.g., który określa wysokość kary pieniężnej za niewykonanie tego obowiązku stanowiąc łącznie jedną normę prawną. Podkreślić należy, że przywołane przepisy u.c.p.g. nie uzależniają nałożenia kary od stopnia zawinienia przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości czy też ilości i rodzaju zawartych umów, a jedynie od poziomu wykonania obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy, polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych przewidziana w art. 9x ust. 2 ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia. W niniejszej sprawie na etapie postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne w zakresie osiągniętego przez Spółkę wyniku ilości odzysku, ani też ustalona kara nie budziły wątpliwości. Spór sprowadzał się właściwie do oceny możliwości miarkowania i odstąpienia od wymierzenia kary. Na etapie skargi spółka zakwestionowała również sam fakt podlegania karze w ramach art. 9g pkt 1 w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., jednak zarzut ten jest bezzasadny, co Sąd wyjaśnił powyżej. W ocenie składu orzekającego nie ma jakichkolwiek podstaw, by uznać, że skarżąca spółka nie podlega ww. przepisom. W odniesieniu do kolejnego zarzutu należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie organ przy wymierzaniu kary nie był zobligowany do stosowania art. 189d k.p.a. Według tego przepisu, organ administracji publicznej wymierzając karę pieniężną, bierze pod uwagę wymienione w pkt 1-7 dyrektywy, w tym stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa (pkt 4). Ustawa u.c.p.g. zawiera regulacje dotyczące przesłanek wymiaru kary (m.in. art. 9zc u.c.p.g.), tym samym - stosownie do art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. - możliwość zastosowania art. 189d k.p.a. jest wyłączona. Należy założyć, że racjonalny ustawodawca, chcąc uzależnić wysokość kary, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. od uznania organu (np. w zależności od stopnia przyczynienia się do naruszenia), zawarłby w ustawie stosowne regulacje. W sprawie nie ulega również wątpliwości i zostało to przesądzone w uchwale NSA z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.), stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.). W myśl art. 189f: § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. § 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. § 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia skarżącej Spółce kary za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r., na podstawie przepisu art. 189f k.p.a. Z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. W tym należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż w przypadku skarżącej różnica pomiędzy wymaganym a osiągniętym w 2022 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 40% (25% - poziom, który skarżąca powinna osiągnąć, 10% - poziom, który skarżąca faktycznie osiągnęła). Również trafnie organ II instancji zwrócił uwagę, że skarżąca Spółka także w 2023 r. nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu, a zatem nie ziściła się przesłanka zaprzestania naruszenia prawa, ponieważ ma ona charakter powtarzający się. Sąd wskazuje, że niewątpliwie celem ustawy o utrzymaniu czystości jest zmniejszenie ilości śmieci poprzez zwiększenie ilości recyklingu. Na gminie spoczywają obowiązki podjęcia działań zmierzających do osiągnięcia powyższych rezultatów. Może ona tego dokonywać zarówno poprzez działalność informacyjną, edukacyjną jak również poprzez własne działania mające na celu usprawnienie podjętych procesów. Spółka nie może jednak zwolnić się z odpowiedzialności powołując się na okoliczność braku wpływu na przestrzeganie obowiązku segregowania śmieci przez właścicieli Sąd w tym miejscu ponownie podkreśla, że art. 9x ust. 2 u.c.p.g nie przewiduje badania zawinienia. Ponadto zgodnie z art. 6 ka u.c.p.g.: 1. W przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. 2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 3. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lub miesiące, a w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b, za rok, w których nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3. Zatem obowiązkom uzyskania odpowiednich wyników przez podmioty gospodarujące odpadami towarzyszą również obowiązki osób oddających te odpady. Tak skorelowane obowiązki i prawidłowo zorganizowany mechanizm odbioru sortowania i odzysku śmieci prowadzić powinien do podnoszenia wyników odzysku. Sąd zwraca przy tym uwagę, że analiza orzecznictwa jakie ukształtowało się na tle przedstawionego problemu wskazuje na duży rygoryzm jeśli chodzi o ocenę nie dotrzymywania tych wyników. Zasadnicza ilość skarg podlega oddaleniu, co w ocenie Sądu stanowi pewnego rodzaju normatyw, który pozwala na przyjęcie podobnych standardów oceny nałożonych na różne podmioty obowiązków. Zwraca się uwagę na profesjonalny charakter podmiotów, swobodę zawierania umów i ich warunków, cele jakim służy ustalenie określonych progów i kar związanych z ich niedotrzymaniem i Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela to stanowisko. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.