IV SA/Po 708/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi O. – R. Szpitala Klinicznego im. W. w P. na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z 29 sierpnia 2022 r., [...], W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: jako "WPWIS", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania O.-R. Szpitala Klinicznego im. W. w P. (dalej jako: "Szpital", "Skarżący"), reprezentowanego przez adwokata, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej jako: "PPIS", "organ I instancji") z 23 czerwca 2022 r., [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z 23 lipca 2019 r., znak [...](2)/19, w przedmiocie realizacji pkt. 7.a), 8.a), 8.c), 12.b), 12.d), 12.f), 12.g), 13.b), 13.d), 13.e), 13.f), 13.g), 13.1), 14.a), 14.c), 14.e), 14.f), 14.g) decyzji nakazującej: - w pkt. 7. W Odcinku A [...]: a) w zespole pomieszczeń pielęgnacyjnych poza pokojem przygotowawczym pielęgniarskim zapewnić gabinet diagnostyczno-zabiegowy; - w pkt. 8. W Odcinku B [...]: a) w zespole pomieszczeń pielęgnacyjnych poza pokojem przygotowawczym pielęgniarskim zapewnić gabinet diagnostyczno-zabiegowy, c) w zespole pomieszczeń pielęgnacyjnych zapewnić pomieszczenie higieniczno- sanitarne wyposażone dodatkowo w natrysk, przystosowane dla osób niepełnosprawnych, w szczególności poruszających się na wózkach inwalidzkich; - w pkt. 12. W Oddziale [...]: b) zapewnić śluzy umywalkowo-fartuchowe i punkty pielęgniarskie przy salach dzieci młodszych, d) zapewnić możliwość obserwacji dzieci za pomocą kamer posiadających rezerwowe zasilanie z funkcją autostartu lub przeszklenia ścian szkłem bezpiecznym między pokojami dzieci młodszych i między pokojami a punktem pielęgniarskim, f) zapewnić pomieszczenie higieniczno-sanitarne wyposażone w natrysk dla rodziców lub opiekunów dziecka, g) zapewnić co najmniej jedną izolatkę; - w pkt. 13. W Oddziale [...] I: b) zapewnić śluzy umywalkowo-fartuchowe i punkty pielęgniarskie przy salach dzieci młodszych, d) zapewnić możliwość obserwacji dzieci za pomocą kamer posiadających rezerwowe zasilanie z funkcją autostartu lub przeszklenia ścian szkłem bezpiecznym między pokojami dzieci młodszych i między pokojami a punktem pielęgniarskim, e) zapewnić pomieszczenie higieniczno-sanitarne wyposażone w natrysk dla rodziców lub opiekunów dziecka, f) zapewnić co najmniej jedną izolatkę, g) w pokojach dzieci lub w odrębnym pomieszczeniu zapewnić dodatkowe łóżka lub fotele wypoczynkowe, wraz z pościelą, dla rodziców lub opiekunów dziecka, umożliwiające nocleg dla rodziców lub opiekunów dziecka, l) w pokojach łóżkowych zapewnić szerokość drzwi umożliwiającą wyprowadzenie łóżka; - w pkt. 14. W Oddziale [...] II: a) w zespole pomieszczeń pielęgnacyjnych poza pokojem przygotowawczym pielęgniarskim zapewnić gabinet diagnostyczno-zabiegowy, c) wydzielić pododdział lub odcinek dla dzieci młodszych, w których łóżka znajdować się będą w zespołach wyposażonych w śluzę umywalkowo-fartuchową i punkt pielęgniarski, oraz zapewnić możliwość obserwacji dzieci za pomocą kamer posiadających rezerwowe zasilanie z funkcją autostartu lub przeszklenia ścian szkłem bezpiecznym między pokojami dzieci młodszych i między pokojami a punktem pielęgniarskim, e) w pokojach dzieci lub w odrębnym pomieszczeniu zapewnić dodatkowe łóżka lub fotele wypoczynkowe, wraz z pościelą, dla rodziców lub opiekunów dziecka, umożliwiające nocleg dla rodziców lub opiekunów dziecka, f) zapewnić pomieszczenie higieniczno-sanitarne wyposażone w natrysk dla rodziców lub opiekunów dziecka, g) zapewnić co najmniej jedną izolatkę. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał następujące ustalenia. Wskutek przeprowadzonej w dniach 6-31 maja 2019 r. kontroli sanitarnej w Szpitalu i stwierdzenia nieprawidłowości, PPIS wydał decyzję z 23 lipca 2019 r., [...] (dalej jako "decyzja nakazowa"). Szpital pismem z 16 kwietnia 2021 r., uzupełnionym 17 czerwca 2021 r. i 29 lipca 2021 r. wniósł o prolongowanie terminu wykonania m.in. ww. nakazów decyzji. PPIS decyzją z 18 sierpnia 2021 r., [...], odmówił zmiany terminu realizacji nakazów decyzji, zaznaczając w uzasadnieniu m.in., że pierwotny termin wykonania decyzji był analizowany i ustalony ze Skarżącym po kontroli placówki w 2019 r. Wskutek odwołania od powyższej decyzji WPWIS decyzją z 04 listopada 2021 r., [...], utrzymał decyzję organu I instancji, dotyczącą odmowy prolongowania realizacji nakazów zawartych w pkt 5a, 6c, 7a, 8a, 10a, 12b, 12f, 12g, 13b, 13d, 13e, 13f, 13g, 131, 14a, 14c, 14f, 14g, decyzji nakazowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 lutego 2022 r. [IV SA/Po 18/22] oddalił skargę Szpitala od powyższego rozstrzygnięcia. Dnia 24 lutego 2022 r. do PPIS wpłynął wniosek Szpitala, reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika, o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazowej w zakresie punktów 7a, 8a, 8c, 12b, 12d, 12f, 12g, 13b, 13d, 13e, 13f, 13g, 131, 14a, 14c, 14e, 14f, 14g, na podstawie art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."). Skarżący poinformował, że pkty 5a, 6c i 10a zostały wykonane odpowiednio w dniu 23 lipca 2021 roku, 30 lipca 2021 r. i 10 sierpnia 2021 r.". W odpowiedzi na zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów Skarżący pismem z 31 marca 2022 r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w kompletnych aktach sprawy administracyjnej i sądowo-administracyjnej dotyczącej kontrolowanej decyzji. Strona stwierdziła, że akta nie zawierały wszystkich istotnych dokumentów. Po zebraniu uzupełnionych dokumentów i analizie całości akt, organ I instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia pkt 7a, 8a, 8c, 12b, 12 d, 12f, 12g, 13b, 13d, 13e, 13f, 13g, 131, 14a, 14c, 14e, 14f, 14g decyzji nakazowej. PPIS podkreślił, ze nakazy te służą poprawie bezpieczeństwa pacjentów, a obowiązują organy administracji do kontroli realizacji nakazów i egzekwowania ich wykonania. Bezprzedmiotowość nie ma miejsca w sprawie. Wyegzekwowanie nakazów w określonym terminie wynika z przepisów określających warunki, jakie powinien spełniać podmiot leczniczy świadczący usługi medyczne. Nieprawidłowości, o których mowa w decyzji nakazowej świadczą o niezachowaniu właściwych warunków sanitarno-technicznych, w jakich udzielane są świadczenia zdrowotne, toteż wnioskowana przez Stronę zgoda na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji byłaby sprzeczna z interesem społecznym, w szczególności z interesem pacjentów. W odniesieniu do argumentu Szpitala, że "niewygaśnięcie ww. decyzji spowoduje zmiany organizacyjne w Szpitalu tj. zamknięcie części oddziałów czy przerwanie kontraktów z NFZ, co z kolei spowoduje, że pacjenci nie będą mogli być przyjmowani do Szpitala i będą kierowani do innych placówek", stwierdził, że Strona realizując kontrakt NFZ jest zobowiązana do zapewnienia odpowiedniego poziomu świadczenia usług medycznych zgodnie z warunkami i kryteriami określonymi w zawartej z tym organem umowie. Wskutek rozpoznania odwołania Szpitala od decyzji PPIS z 23 czerwca 2022 r., [...], w którym Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 10, art. 81, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195 ze zm., dalej w skrócie "u.P.I.S.") w zw. z art. 162 § 1 k.p.a., WPWIS decyzją z 29 sierpnia 2022 r., wskazaną we wstępie, utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wykazał szczegółowo, że nieprawidłowości, które stwierdzone zostały w czasie prowadzonego nadzoru sanitarnego nad obiektem, a nie zostały usunięte i jest o nich mowa w decyzji nakazowej, potwierdzają fakt niezachowania właściwych warunków sanitarno-technicznych, w jakich są udzielane świadczenia zdrowotne. Naruszają one wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, które określa warunki i wymagania w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjentom, a w konsekwencji mogą zagrażać bezpieczeństwu pacjentów. Od wydania decyzji nakazowej minęły 3 lata, a nieprawidłowości istniały wcześniej – Szpital posiadał opracowany program dostosowawczy zaopiniowany decyzją WPWIS z 05 czerwca 2012 r., którego nie zdołał zrealizować przez wiele lat. Wymaganie jak najszybszej realizacji nakazów jest konieczne z uwagi na fakt, iż placówka udziela świadczeń na bieżąco w związku z powyższym ryzyko negatywnego wpływu stwierdzonych w szpitalu nieprawidłowości na hospitalizowanych aktualnie pacjentów nie pozostawia wątpliwości. Decyzja nakazowa nie stała się bezprzedmiotowa – istnieje podmiot do którego została skierowana, a Szpital nie zaprzestał udzielania świadczeń medycznych. Główna argumentacja Strony skupia się na interesie faktycznym placówki, choć jest on jednoznacznie sprzeczny ze słusznym interesem społecznym. Argumentacja odnosząca się do "realizowanej obecnie inwestycji" rozbudowy i dostosowania budynków Szpitala jest nietrafna, gdyż dotyczy przyszłości, a nie aktualnie leczonych pacjentów. Realizacja planów nastąpi z upływem 2025 r., przy czym opatrzona jest istotnymi warunkami, stąd dodatkowa wątpliwość związana z dotrzymaniem terminu finalnego. Organ II instancji podkreślił konieczność spełniania wymogów określonych przepisami prawa i bezpiecznego udzielania świadczeń. Wygaszenie nakazów jest sprzeczne z interesem społecznym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję WPWIS, Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i zasądzenie kosztów. Zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 81, art. 10 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy oraz wydanie decyzji bez należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady wyczerpującej oceny materiału dowodowego sprawy, czym naruszono interes Skarżącego; 2. art. 37 ust. 1 u.P.I.S. w związku z art. 162 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i w związku z tym nieuwzględnienie wniosku Skarżącego co do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia 23 lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie realizacji punktów: 7.a), 8.a), 8.c), 12.b), 12.d), 12.f), 12.g), 13.b), 13.d), 13.e), 13.f), 13.g), 13.1), 14.a), 14.c), 14.e), 14.f), 14.g) podczas gdy przedstawione w sprawie okoliczności faktyczne, dawały pełne uzasadnienie do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w tym zakresie. W uzasadnieniu rozwinął argumentację zarzutów, w szczególności przez cytowanie przepisów i fragmentów orzeczeń. Zaznaczył, że respektował postanowienia decyzji nakazowej i sukcesywnie je realizował, ale obecnie wykonanie decyzji w zakresie wnioskowanych punktów w wyznaczonym przez Organ terminie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość jest związana z realizowaną przez Skarżącego inwestycją i po wybudowaniu nowego budynku oddziały dziecięce zostaną przeniesione do nowej lokalizacji, a dla opuszczonych przez te oddziały pomieszczeń planowany jest remont i dostosowanie do obowiązujących przepisów. Wykonanie decyzji stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zrealizowania przedmiotowych nakazów we wskazanym przez Organ terminie (który nie został prolongowany) i podjętą przez Szpital inwestycję. Nie wnosi zatem o wygaśnięcie decyzji "z uwagi na partykularne interesy", a "w interesie społecznym leży niewydatkowanie środków finansowych na pomieszczenia, które i tak docelowo będą miały inne przeznaczenia a inwestowanie w rozwój nowej infrastruktury szpitalnej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 29 sierpnia 2022 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z 23 czerwca 2022 r., [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z 23 lipca 2019 r., znak [...], w przedmiocie realizacji pkt. 7.a), 8.a), 8.c), 12.b), 12.d), 12.f), 12.g), 13.b), 13.d), 13.e), 13.f), 13.g), 13.1), 14.a), 14.c), 14.e), 14.f), 14.g) – Sąd stwierdza, że skarga jest niezasadna. Podstawę prawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowił w szczególności art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), bowiem zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2021 r. poz. 195 ze zm., dalej w skrócie "u.P.I.S.") w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak stanowi przywołany art. 162 k.p.a.: § 1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. § 2. Organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. § 3. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie powyższej regulacji stwierdza się, że w świetle art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. pierwszą i podstawową przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest taka zmiana okoliczności faktycznych, która spowodowała bezprzedmiotowość tej decyzji. Bezprzedmiotowość ta wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z tego powodu, że przestał istnieć podmiot, rzecz została zniszczona lub przekształcona, strona zrezygnowała z uprawnienia, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającej wykonanie decyzji albo zmiany w stanie prawnej, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek (por. wyroki NSA z 07.02.2017 r., II OSK 1245/15, z 18.08.2017 r., II OSK 2218/16). Jednocześnie decyzje administracyjne nakładające na stronę obowiązek w celu przywrócenia porządku prawnego, a więc wymuszenia stanu zgodnego z prawem, nie mogą być wygaszane w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż w takich przypadkach należy brać pod uwagę aspekt praworządności, interes społeczny i interes innych stron postępowania przed słusznym interesem strony, na którą nałożono obowiązek, którego nie wykonuje, przez co narusza prawo (zob. wyrok NSA z 08.11.2019 r., I OSK 521/18). Wbrew przekonaniu Skarżącego, organy, należycie uzasadniając decyzję po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego i okoliczności prawnych, wskazały, "iż w oddziałach szpitalnych i pomieszczeniach Szpital nie zaprzestał udzielania świadczeń medycznych. Tak więc należy stwierdzić, iż decyzja o której mowa nie stała się bezprzedmiotowa. Podmiot, do którego została skierowana, funkcjonuje i w jego zakresie decyzja powinna być wykonana. Nie ustał więc byt prawny żadnego z elementów stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie tej decyzji". Choć wobec ustalenia, że decyzja nie stała się bezprzedmiotowa, ergo nie było możliwości stwierdzenia jej wygaśnięcia w niniejszej sprawie – zaznaczyć jeszcze trzeba, że Skarżąca upatruje bezprzedmiotowości decyzji z uwagi na dwie kwestie: realizowanie inwestycji polegającej na budowie nowego budynku oraz upływie terminu do wykonania nakazów nałożonych decyzją nakazową. Pierwsza z tych kwestii – w żaden sposób nie wpływa na istnienie podmiotu, do którego została skierowana decyzja nakazowa, czy możliwość wykonania nałożonych obowiązków. Sąd podziela także zdanie organów, że "główna argumentacja Strony oscyluje wokół interesu faktycznego placówki, co jest zrozumiałe, ale nie wystarczające zwłaszcza, gdy jest to jednoznacznie sprzeczne ze słusznym interesem społecznym". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wskazuje, że jak zaznaczył WSA w Poznaniu w wyroku z 23.02.2022 r., IV SA/Po 18/22, nakazy określone decyzją z 23 lipca 2019 r. zostały nałożone na skarżący szpital wskutek przeprowadzonej w dniach 6-31 maja 2019 r. kontroli sanitarnej, która wykazała (liczne) uchybienia w zakresie stosowania obowiązujących przepisów – rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 marca 2019 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2019 r. poz. 595, dalej: rozporządzenie). Nakazy nałożone decyzją, a wynikające z ww. rozporządzenia są niejednokrotnie zbieżne z obowiązującym już uprzednio rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. z 2012 r. poz. 739, dalej jako: rozporządzenie-2012). Z załącznika 1 do rozporządzenia-2012 wynika bowiem m.in., że w skład zespołu pomieszczeń pielęgnacyjnych w oddziale (pkt II) wchodzą co najmniej: 3) gabinet diagnostyczno-zabiegowy, 4) pomieszczenia higieniczno-sanitarne wyposażone dodatkowo w natrysk, w tym co najmniej jedno przystosowane dla osób niepełnosprawnych, w szczególności poruszających się na wózkach inwalidzkich – co odpowiada pkt [z ograniczeniem do niniejszej sprawy]: 7a, 8a, 8c, 14a decyzji nakazowej; w oddziale dziecięcym zapewnia się pomieszczenie higieniczno-sanitarne wyposażone dodatkowo w natrysk dla rodziców lub opiekunów dziecka (załącznik 1 pkt V.10). Analogiczne regulacje dotyczyły także chociażby szerokości drzwi w pomieszczeniach umożliwiających ruch pacjentów na łóżkach (par. 32 rozporządzenia-2012), istnienia izolatek w oddziale dziecięcym (pkt V.2). Już powyższe wskazuje, że Szpital nie spełnia(ł) wymogów prawnych w zakresie pomieszczeń i urządzeń od co najmniej kilku lat. Szpital swoimi tezami dąży do stwierdzenia, że decyzja nakazowa stała się bezprzedmiotowa, bowiem upłynął termin wykonania obowiązków nią nałożonych. Tym samym dąży do wygaszenia decyzji wskutek niewykonania terminowo obowiązków nie tylko wynikających od lat z przepisów prawa, ale także po uprzednim uzgodnieniu terminu ich wykonania i wydaniu decyzji nakładającej obowiązki doprowadzenia Szpitala do stanu zgodnego z prawem. Ergo upatruje bezprzedmiotowości decyzji wskutek trwania w bezprawiu, wskutek niewykonania terminowo nałożonych obowiązków. Nawet gdyby zatem uznać, że decyzja w niniejszej sprawie stała się bezprzedmiotowa (a już wcześniej Sąd wskazał, że taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie) – stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazowej byłoby w niniejszej sprawie jawnym naruszeniem interesu społecznego. Organy zasadnie odmówiły zatem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nakazowej. Mając na uwadze art. 134 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził także innych naruszeń przepisów prawa, w tym niezarzucanych w skardze, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji będących przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.