IV SA/Po 717/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. P. Sp. z o.o. w W. o wykładnię wyroku z dnia 27.02.2014r. sygn. akt IV SA/Po 717/13 w sprawie ze skargi Towarzystwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia oddalić wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 roku sygn. akt IV SA/Po 717/13 po rozpoznaniu skargi Towarzystwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, uchylił zaskarżoną decyzję i określił, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana. F. P. Sp. z o.o. w W. wraz ze skargą kasacyjną od w/w wyroku złożyła wniosek o wykładnię uzasadnienia wyroku podnosząc, iż w zależności od wydanego w tym trybie postanowienia, rozważy ewentualne cofnięcie złożonej skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku przywołano treść uzasadnienia wyroku, w którym Sąd wskazał, iż organ odwoławczy uwzględniając powyższy wyrok, ponownie przeprowadzi postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji, poddając wnikliwej analizie całość zgromadzonego materiału dowodowego, odnosząc się szczegółowo do argumentacji stron, w tym Towarzystwa [...] zaprezentowanej w piśmie z dnia 2.02.2013 r. z uwzględnieniem odesłania do licznych załączników do tego pisma. W przywołanym fragmencie uzasadnienia Sąd wskazał, iż ponownie prowadząc postępowanie, organ odwoławczy stwierdziwszy, iż w aktach sprawy brakuje określonych dokumentów z postępowania przeprowadzonego przez RDOŚ, wezwie organ uzgodnieniowy do ich przedłożenia i z zachowaniem zasady dwuinstancyjności, oceni całość zgromadzonego materiału dowodowego. Wnioskodawca przywołał treść art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 267 – dalej k.p.a.) oraz art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz.1227 ze zm. – daej ustawa). Wnisokodawca podzielił pogląd zawarty w uzasadnieniu powyższego wyroku, iż uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Wniokodacawca wskazał przy tym, iż Sąd podkreślił, iż postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szerokorozumianego postępowania w sprawie głównej, przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi. W związku z powyższym zdaniem wnioskdoawcy wątpliwości budzi, czy organ odwoławczy, w oparciu o przepis art. 136 k.p.a., jest uprawniony do zwrócenia się bezpośrednio do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w celu uzgodnienia, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zawierającej wskazania dla organu odwoławczego co do dalszego postępowania, Sąd bowiem stwierdził jedynie, iż ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy, stwierdziwszy, iż w aktach sprawy brakuje określonych dokumentów z postępowania przeprowadzonego przez RDOS wezwie organ uzgodnieniowy do ich przedłożenia i z zachowaniem zasady dwuinstancyjności oceni całość zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym WSA nie wskazał organowi odwoławczemu na konieczność bezpośredniego zwrócenia się do RDOŚ o uzgodnienie decyzji, ani też na konieczność zlecenia uzyskania takiego uzgodnienia organowi, który wydał decyzję w I instancji, w tym przypadku Burmistrzowi Miasta i Gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie wyroku. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2009, s. 581; postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do merytorycznej zmiany samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów (postanowienie z 5 października 2012 r., II OZ 854/12). Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na poszerzeniu uzasadnienia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA z 6 kwietnia 2011 r., I OSK 1133/10, z 17 grudnia 2010 r., II OSK 1287/09; z 21 lipca 2010 r., II FSK 123/09; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652). Wniosek o wykładnię nie może również stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11). Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana, czy odmienne rozumienie. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu nie zachodzi taka sytuacja, która wymagałaby rozstrzygnięcia wątpliwości. Uzasadnienie wyroku z dnia 27.02.2014r. nie nasuwa bowiem żadnych wątpliwości, jest logiczne i spójne. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego wskazał bowiem wyraźnie jakie były motywy i podstawy takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zostały wyraźnie wskazane i opisane naruszenia prawa jakich dopuściło się w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L. wydając decyzję w trybie art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził również wyraźnie, iż literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" – czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie i doktrynie wskazał przy tym, iż wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, po uzyskaniu negatywnego uzgodnienia z RDOŚ nie mógł wydać decyzji pozytywnej. Odnosząc się do treści wniosku o wykładnię wyroku wskazać należy, iż argumentacja zawarta w jego uzasadnieniu stanowi polemikę z uzasadnieniem wyroku i zmierza do uzupełnienia uzasadnienia wyroku o wskazanie dla organu odwoławczego do uzyskania na etapie postępowania odwoławczego nowego uzgodnienia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. Powyższe jak wskazano wyżej nie mieści się w zakresie postanowienia wydanego na podstawie art. 158 p.p.s.a. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia. MZ