IV SA/Po 718/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg A.R., W.B.i M.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia prowadzonego postępowania wyjaśniającego oddala skargi Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (zwany dalej jako "WINB") na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej jako "k.p.a.") uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. (zwanego dalej jako "PINB") z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Iwonie i M. B. pozwolenia na: 1. przebudowę, rozbudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego z funkcji mieszkalnej na funkcję usługowo- mieszkalną, 2. budowę zjazdu publicznego z ulicy powiatowej nr [...], 3. rozbiórkę przybudówki (niskiej). Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. A. R., V. I. i D. I. zwrócili się do PINB o wszczęcie postępowania w sprawie zgodności robót budowlanych na działce [...] – obręb [...] przy ul. [...] w T. z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. PINB zawiadomił ww. osoby o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych na działce nr [...]. Decyzją z dnia z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] PINB umorzył postępowanie uznając, że A. R., V. I. i D. I. nie posiadają interesu prawnego w sprawie. W odwołaniu od decyzji PINB A. R. stwierdziła, iż posiada w niniejszym postępowaniu interes prawny, bowiem samowolnie wykonana droga wewnętrzna wraz z bramą oddziałuje na działkę nr [...] i [...]. Odwołanie od decyzji PINB złożyli również V. I. i D. I. zarzucając decyzji PINB: - błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że byli stroną postępowania, które zakończyło się wydaniem pozwolenia na budowę garażu oraz zatwierdzeniem projektu zagospodarowania terenu działki [...] oraz przyjęciu przez PINB, że A. R. posiada dostęp do swojej działki przez inne działki np. [...]. - naruszenie art. 81 ust. 1 i 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez dokonanie oceny przedstawionej przez nich ekspertyzy w zakresie nie podlegającym właściwości rzeczowej powiatowego inspektora nadzoru budowlanego tj. określenie, że brak podstawy prawnej do planowania przez gminę miejską T. inwestycji drogowej sankcjonującej służebność przechodu i przejazdu na działce [...] i określanie, że realizacja tzw. drogi dojazdowej o charakterze publicznym na ww. działce wg zamiarów gminy jest nieaktualna podczas gdy w świetle ww. przepisów ocena w tym zakresie nie należy do kompetencji organu architektoniczno - budowlanego i nadzoru budowlanego; - pominięcie, nieomówienie i nie nadanie właściwej rangi dowodom z treści postanowienia Zarządu Powiatu T. , wydanego w trybie art. 106 § 5 k.p.a., w dniu [...] marca 2012 roku, nr [...] oraz decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...].05.2012r. znak: [...] warunkach zabudowy, które w swej treści jednoznacznie wskazują na konieczność zapewnienia i doprecyzowania w sensie parametrów technicznych ciągu komunikacyjnego do naszej posesji; - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w postępowaniach o pozwolenia budowlane nie są stroną postępowania; - naruszenie art. 7, art.. 8, art. 10 i art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, nieomówienie w decyzji i jej uzasadnieniu wszystkich dowodów i przepisów prawnych, na których oparto zaskarżoną decyzję, nieustosunkowanie się do naszego stanowiska i nie wskazanie z jakich powodów nie uwzględniono naszych racji, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego wydania decyzji o umorzeniu postępowania i uchybienia naszemu słusznemu interesowi prawnemu. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] WINB uchylił decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie WINB posiadanie przymiotu strony w niniejszym postępowaniu powinno zostać ocenione na gruncie art. 28 k.p.a. WINB stwierdził, że istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego administracyjnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem wywodzi swoje żądanie. Właściciel nieruchomości może mieć interes prawny jeśli inwestycja może wpływać na możliwość zabudowy jego działki. Właściciel, lub użytkownik wieczysty działki znajdującej się w sąsiedztwie (choć nie bezpośrednim) może być stroną postępowania, jeżeli wykaże w tej konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach przesłanki z art. 28 k.p.a. czyli wpływ wyniku tego postępowania na jego własny interes lub obowiązek. Rozważając kwestię interesu prawnego A. R., V. I. i D. I. WINB wyjaśnił, że należąca do nich działka nr [...] sąsiaduje z działką na której zrealizowana jest inwestycja ([...]). Dodatkowo działka [...] w obciążona jest służebnością gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu do działki nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela tej działki do czasu wydzielenia pasa drogowego. W ocenie WINB V. I. i D. I. jako właściciele nieruchomości sąsiedniej i korzystający z prawa służebności mają interes prawny w sprawie dotyczącej robót zrealizowanych na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. Inaczej WINB ocenił sytuację A. R.. Wyjaśnił, że działka nr [...] graniczy z działką [...], na której realizowana jest inwestycja, jednak A. R. nie posiada interesu prawnego, bowiem inwestycja ta nie ograniczyła możliwości korzystania z należącej do niej nieruchomości. WINB stwierdził, że A. R. korzysta z dostępu do drogi publicznej przez działkę nr [...], jednak nie jest rolą organów nadzoru budowlanego orzekanie czy kształt i rozmiar tej działki umożliwia swobodny dostęp do drogi publicznej ulicy [...]. Uzasadniając konieczność uchylenia decyzji PINB w całości WINB wyjaśnił, że zgodnie bowiem z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Natomiast skoro V. I. i D. I. posiadają interes prawny, to sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym wpływ na jej rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. R. zarzuciła decyzji WINB: - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne i niewnikliwe wyjaśnienie wszelkich okoliczności dotyczących sytuacji faktycznej i prawnej, w szczególności pominięcie niewyjaśnienie okoliczności wskazujących, iż nie posiada żadnego innego dojazdu do swojej działki o nr geod. [...], niż przez działkę Iwony i M. B. o nr geod. [...] w T. ul. [...]; - naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2016r. poz. 778 ze zm.) oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( Dz. U. z 2015r. poz, 460 ze zm.) nakazujących zapewnienie do każdej nieruchomości drogi dojazdowej, bez względu na kategorię drogi; - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie w robót budowlanych na działce nr [...] w T. przy ul. [...], w zakresie zagospodarowania terenu i jego zgodności z wytycznymi zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; - naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego albowiem poprzez nieuznanie za stronę postępowania administracyjnego, czym uniemożliwiono Skarżącej dochodzenie praw polegających na korzystaniu i rozporządzaniu w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego z rzeczy ( w tym przypadku nieruchomości nr geod. [...] w T.) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Wyjaśniła, że jest właścicielką działki o nr geod. [...], która to ze wszystkich stron otoczona jest prywatnymi posesjami innych właścicieli. Do działki tej posiada dojście poprzez działkę o nr [...], która stanowi współwłasność jej oraz W. I. i D. I.. Dojście jest wąskie, może być wykorzystane jedynie na przejście pieszo do posesji. Owo przejście nie pozwala na dowóz czegokolwiek np. urządzeń i nawozów do wykonywania prac ogrodniczych, mebli ogrodowych, koparki i innych maszyn w celu wykonania niezbędnych prac. Nie jest możliwy także dojazd pojazdów odbierających odpady komunalne, dowóz mebli, urządzeń gospodarstwa domowego, pojazdów w celu dokonywania napraw urządzeń infrastruktury. Dotychczas wszelkie tego typu dostawy i usługi odbywały się poprzez nieruchomość o nr geod. [...]. Skarżąca zaznaczyła jednocześnie, że już w 1994 roku artykułowała potrzebę zapewnienia dojazdu i w tym celu zwracała się do Burmistrza Miasta T. o ustanowienie służebności dojazdu. Obecna sytuacja tj. wykonanie robót budowlanych, w sposób odbiegający od wydanej przez Burmistrza Miasta T. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku oraz ograniczenie wjazdu na działkę [...] poprzez zamontowanie bramy wjazdowej obsługiwanej pilotem, ograniczyło jej możliwość korzystania z własnej nieruchomości albowiem uniemożliwiło swobodny dojazd do działki. W ocenie Skarżącej okoliczności te wskazują, iż pomimo, że nie posiada ustanowionego ograniczonego prawa rzeczowego do korzystania z działki nr geod. [...] w postaci służebności przejazdu to posiada interes prawny by na działce nr geod. [...] miały miejsce li tylko działania zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz możliwy był niezakłócony dojazd m.in. do jej posesji. Skarga A. R. została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Po 718/16. Skargę na decyzję WINB złożyli również I. B. i M. B.. Zarzucili oni zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. i wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o ojej uchylenie. Skarżący stwierdzili, że V. I. oraz D. I. brali udział w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy o raz udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Skarżących V. I. i D. I. złożyli wniosek o wszczęcie postępowania w celu skłonienia ich do wydzielenia z terenu działki [...] nowej działki, przeznaczonej pod drogę dojazdową o charakterze publicznym, która miałaby stać się bezpośrednim dojazdem i zarazem drogą publiczną dla działki o nr. ewid. [...]. Skarżący podkreślili, że zrealizowanie inwestycji nie udaremnia i nie blokuje sąsiadom w żaden sposób możliwości korzystania przez nich ze swojej działki, zgodnie z przeznaczeniem oraz ich potrzebami życiowymi. Natomiast WINB nie potrafił w trakcie postępowania zająć jasnego i zdecydowanego stanowiska w tej sprawie, by postawić tamę nieuprawnionym i bezzasadnym żądaniom, dywagując przy tym bez przekonania, iż V. I. i D. I. są stroną postępowania. Skarżący zakwestionowali również okoliczność, jakoby roboty budowlanego prowadzone były z istotnym odstępstwem od wydanych prawomocnych decyzji Zdaniem Skarżących z samego faktu, ustanowienia służebności przechodu i przejazdu przez działkę, nie może wynikać prawo "bycia stroną" w sprawie realizacji inwestycji dokonywanej na podstawie ostatecznej decyzji i zatwierdzonego projektu budowlanego - zagospodarowania terenu na działce służebnej, jeżeli prawa określone w Księdze wieczystej nie są naruszane ani ograniczane. Sprawa ze skargi I. B. i M. B. została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 719/16. Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt IV SA/Po 718/16 i IV SA/Po 719/16, a także postanowi dalej prowadzić sprawy pod sygn. akt IV SA/Po 718/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium należy zauważyć, iż ma ono charakter kasacyjny, w związku z czym kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy zaistniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji opartej na art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. jest zwrotem ocennym, to przyjąć należy, iż jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. By naprawić błąd organu pierwszej instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie, bowiem z postanowieniami art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2653/14, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12). Ta wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 104/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 89/15; dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy A. R. oraz V. I. i D. I. posiadają legitymację procesowa do skutecznego żądania od organu nadzoru budowlanego wszczęcia postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych na działce [...] – obręb [...] przy ul. [...] w T.. Oceny tej należało dokonać w oparciu o art. 28 k.p.a. W niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 zwanej dalej również jako "p.b.") bowiem odnosi się on tylko do postępowania w sprawie udzielenie pozwolenia na budowę. Brak przepisu w ustawie Prawo budowlane, który regulowałby legitymację procesową uprawniającą do udziału w postępowaniu w przedmiocie wykonanych robót budowlanych w charakterze strony, prowadzi do wniosku, że w takiego typu postępowaniach należy stosować ogólną zasadę wyrażoną w art. 28 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 573/10, z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1505/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany środek zaskarżenia. Interes prawny musi charakteryzować się tym, że jest indywidualny, konkretny, istniejący obiektywnie i potwierdzony okolicznościami faktycznymi, które stanowią podstawę zastosowania przepisu prawa materialnego (por. B. Adamiak. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 225; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc podmiot żądający od organu administracji publicznej wszczęcia postępowania ma interes prawny, o ile istnieje związek pomiędzy jego indywidualną sferą praw lub obowiązków, a obowiązującym systemem prawa zapewniającym ochronę tej sfery w aspekcie prawa administracyjnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który polega na tym, że podmiot wprawdzie jest zainteresowany wynikiem sprawy, ale swojego interesu nie może poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. WINB uchylając decyzję PINB umarzającą postępowanie w niniejszej sprawie zakwestionował stanowisko organu I instancji w zakresie interesu prawnego V. i D. I.. W ocenie Sądu WINB prawidłowo ocenił, że interes prawny V. i D. I. do udziału w postępowaniu wynika ustanowionej na ich rzecz, aktem notarialnym z dnia [...] lipca 1999 r. Rep. [...] nr [...], służebności gruntowej polegającej na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] do działki [...]. Wyjaśnić należy, że z ustanowienia służebności przejazdu wynika dla właściciela nieruchomości władnącej roszczenie do właściciela nieruchomości obciążonej, którego treścią jest możność żądania od właściciela nieruchomości obciążonej określonego zachowania odpowiadającego ustanowionemu prawu. Ustanowienie służebności daje prawo do korzystania z drogi w celu posiadania dostępu do drogi publicznej z tej nieruchomości, która z różnych przyczyn została tego dostępu pozbawiona, a rozsądnie rozumując taki dostęp mieć musi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt II CSK 624/14, LEX nr 1844079). Właściciel obciążonej nieruchomości zobligowany jest więc do powstrzymania się od takich działań, które ograniczałyby ustanowione prawo lub wręcz czyniły niemożliwym jego wykonywanie. Takie ograniczone prawo rzeczowe jest prawem bezwzględnie obowiązującym nie tylko w sferze stosunków cywilnoprawnych (por wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2766/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie wskazać należy, że z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wynika, że obiekt budowlany należy projektować i budować z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym z zapewnieniem dostępu do drogi publicznej. Obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej należy rozumieć w ten sposób, że organy administracji wydające pozwolenie na budowę winny uwzględniać istniejący stan prawny na gruncie np. istniejącą służebność. Wówczas organ administracji musi zbadać czy budynek zaprojektowany jest w taki sposób, aby nie naruszał możliwości korzystania z istniejącej drogi koniecznej. To samo tyczy się czynności podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego już po wykonaniu robót budowlanych. Z tego też względu nie powinno budzić jakichkolwiek wątpliwości, że V. i D. I. posiadają legitymację procesową do żądania od organu administracji wszczęcia postępowania mającego na celu zbadanie prawidłowość wykonania robót budowlanych na działce, na której ustanowiona została w stosunku do nich służebność drogowa. Tym samym prawidłowe było stanowisko WINB o braku podstaw do umorzenia postępowania w stosunku do V. I. i D. I.. Odmiennie ocenić należało sytuację A. R.. Jak bowiem wskazała w skardze z działki [...] korzystała w celu wykonania "szeroko rozumianych dostaw i usług zewnętrznych". Czego nie kwestionuje Skarżąca, nie została jednak w stosunku do niej ustanowiona służebność na działce o nr. [...]. Świadczy to więc o tym, ż A. R. w niniejszej sprawie posiada jedynie interes faktyczny. Posiadanie interesu faktycznego nie daje podstaw do uznania z stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podniesiona w skardze okoliczność pozbawienia możliwości korzystania z nieruchomości, której jest właścicielem, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, czy też ewentualnych trudności związanych ze sprzedażą nieruchomości nie świadczą jeszcze o istnieniu po stronie A. R. interesu prawnego. Nie mogą odnieść zamierzonego przez Skarżącą celu również argumenty dotyczące pozbawienia dostępu do drogi publicznej, bowiem jak sama wskazała na 3 stronie skargi, dostęp taki zapewniony jest przez działkę [...]. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze I. B. i M. B. wskazać trzeba, że fakt uczestniczenia przez V. I. i D. I. w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, nie może powodować pozbawienia legitymacji procesowej do wystąpienia z wnioskiem o zbadanie zgodności z prawem wykonanych następnie robót budowlanych. Ponadto dla uznania za stronę postępowania wystarczające jest posiadanie interesu prawnego, a nie jak wskazują to Skarżący jego naruszenie. Ponadto wyjaśnić trzeba, że samo stwierdzenie, iż V. I. i D. I. posiadają legitymację do złożenia wniosku o zbadanie zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych nie przesądza jeszcze o tym, że roboty te naruszają prawa . Ustaleń w tym zakresie organ będzie zobowiązany dokonać prowadząc ponownie postępowanie. Tym samym przedwczesnym było by odnoszenie się do tej kwestii przez Sąd. Sąd nie podzielił również argumentacji Skarżących mającej przemawiać za koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016.r poz. 718) orzekł jak w sentencji.