IV SA/Po 721/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Współnoty Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej : SKO lub Kolegium ) decyzją z 6 czerwca 2025 r. nr [...] działając na podstawie: art. 104, 107 § 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. dalej: K.p.a. ) art. 4, art. 29 ust. 5 i 6 oraz art. 33 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 616; dalej: ustawa o imprezach masowych) po rozpoznaniu odwołania Wspólnota Mieszkaniowa, w imieniu której działa Zarządca: P. Spółka z o.o. siedzibą w P. ( dalej : skarżąca lub Wspólnota Mieszkaniowa ) od decyzji Prezydenta Miasta [...] ( dalej: organ I instancji ) z dnia 9 maja 2025 r. nr [...] orzekającej po rozpatrzeniu wniosku K. Sp. J. z siedzibą w P., ul. [...]( dalej: organizator) o zezwoleniu na przeprowadzenie w dniu 17 maja 2025r. w godzinach 14:00 do 00:00, artystyczno - rozrywkowej imprezy masowej o nazwie "[...]" na terenie K. , ul. [...] w P. (...),umorzył postępowanie odwoławcze. Decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po rozpoznaniu wniosku organizatora na przeprowadzenie w dniu 17 maja 2015 r. w godzinach od 14 do 00 artystyczno – rozrywkowej imprezy masowej o nazwie " [...]" na terenie K. ul. [...] w P. maksymalna liczbą uczestników 2000 osób Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 9 maja 2025 r. nr [...] zezwolił na przeprowadzenie wyżej wskazanej imprezy masowej. Odwołanie od decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa. W dniu 15.05.2025r. impreza masowa "[...]" została odwołana, o czym organizator poinformował w dniu 15.05.2025r. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło wydania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej artystyczno –rozrywkowej "[...]"" na terenie K. , ul. [...] w P.. Imprezą masową w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o imprezach masowych, jest impreza masowa artystyczno-rozrywkowa oraz masowa impreza sportowa, w tym mecz piłki nożnej (pkt 1). Imprezą masową artystyczno- rozrywkową jest impreza o charakterze artystycznym lub rozrywkowym, która ma się odbyć: a) na stadionie, w innym obiekcie nie będącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, na których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 1 000; b) w hali sportowej lub w innym budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, w których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 500 (art. 3 pkt 2). Postępowanie w sprawach określonych w ustawie, z wyłączeniem art. 14, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 4). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy organ wydaje zezwolenie, albo odmawia jego wydania - w terminie co najmniej 7 dni przed planowanym terminem przeprowadzenia imprezy masowej. Z kolei ust. 5 omawianego artykułu przewiduje, że wydanie zezwolenia lub odmowa jego wydania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Kopię decyzji organ przekazuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia jej wydania, podmiotom wymienionym w art. 25 ust. 1 pkt 2 oraz wojewodzie. Natomiast w ust. 6 omawianego artykułu została wyrażona zasada, że odwołanie organizatora od decyzji, o której mowa w ust. 5, nie wstrzymuje jej wykonania. Kolegium wskazało także, że treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że adresatem rozstrzygnięcia o opartego na przepisach omawianej ustawy, a zatem jedyną stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 4 i art. 29 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, pozostaje wyłącznie organizator imprezy masowej i powołało się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 700/10 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 05.06.2012r. sygn.. akt. II SA/Po 97/12 (wyroki dostępne w bazie orzeczeń.) W ocenie Kolegium wnosząca odwołanie nie wykazała istnienia własnego interesu prawnego, zatem nie ma legitymacji strony postępowania i wszystkie okoliczności przytoczone w odwołaniu wskazują tylko na domniemanie interesu faktycznego po stronie Wspólnoty Mieszkaniowej, która wywodzi go z bliskości miejsca zamieszkania od miejsca planowanej imprezy masowej oraz uciążliwości związanej z hałasem i obecnością dużej ilości osób w sąsiedztwie nieruchomości Wspólnoty. Ponadto SKO podniosło, że regulacja zawarta w ustawie o imprezach masowych, w szczególności art. 29 ust. 6, wskazuje, że odwołanie od decyzji w sprawie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej przysługuje tylko organizatorowi; tylko organizator może złożyć wniosek o wydanie stosownego zezwolenia, a wszystkie ustalenia zamieszczone w zezwoleniu odnoszą się wyłącznie do jego obowiązków i uprawnień. SKO w uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący środek zaskarżenia nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. umarza postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. SKO podniosło jeszcze, ze impreza będaca przedmiotem rozstrzygania została odwołana o czym organizator poinformował w dniu 15 maja 2025 r. Skargę z dnia 9 lipca 2025 r. na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa zarzucając jej naruszenie : 1) przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: kpa) w zw. z przepisem art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych poprzez ich niezastosowanie i nieprzyznanie Wspólnocie Mieszkaniowej statusu strony w prowadzonym postępowaniu, które zakończyło się wydaniem Zaskarżonej Decyzji; 2) przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o imprezach masowych poprzez nierozpatrzenie wniesionego odwołania w ustawowym terminie 4 dni od dnia jego wniesienia. 3) przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie, a przez to nieuchylenie decyzji Organu I Instancji i nie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę wydania zezwolenia na organizację imprezy masowej, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem: a) przepisu art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o imprezach masowych poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a przez to nieuznanie, że wpływ wniosku po określonym ustawą o imprezach masowych terminie powoduje bezskuteczność tej czynności i musi skutkować odmową wydania zezwolenia na organizację Imprezy masowej; b) przepisów art. 6 ust. 3, 25 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o imprezach masowych poprzez ich niezastosowanie, a przez to udzielenie zezwolenia na organizację imprezy masowej, która miała odbyć się bez opracowanego przez jej organizatora regulaminu; c) przepisu art. 29 ust. 4 pkt 2 ustawy o imprezach masowych poprzez jego niezastosowanie, a przez to nieuznanie, że Organizator nie jest w stanie zorganizować realizacji Imprezy masowej: - z poszanowaniem wolności i prawa własności nieruchomości osób tworzących Wspólnotę Mieszkaniową; - powstrzymując się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych; - z zapewnieniem bezpieczeństwa osobom uczestniczącym w imprezie; - chroniąc porządek publiczny; co powoduje, że nie spełnia wymogów, o których mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o imprezach masowych, co musiało spotkać się odmową wydania zezwolenia na organizację Imprezy masowej; d) przepisów art. 7, 77 i 80 kpa poprzez ich niezastosowanie, a przez to nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dostarczonej przez Wspólnotę Mieszkaniową dokumentacji fotograficznej i filmowej, co poskutkowało niestwierdzeniem, że organizacja Imprezy masowej prowadzi do naruszenia porządku publicznego, a w konsekwencji - wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ja poprzedzającej oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Wspólnota Mieszkaniowa wskazała przede wszystkim, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art.140 i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości( korzystania z niej ), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Jeżeli natomiast sąd nie dopatrzy się wskazanych naruszeń prawa, oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżąca w świetle przepisów ustawy o imprezach masowych w rozumieniu art. 28 K.p.a. jest stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 6 czerwca 2025 r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej. Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu ma charakter materialnoprawny. Mieć w postępowaniu administracyjnym interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Przyjmuje się, że podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem tego postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego – realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Statusu strony nie może zatem uzyskać podmiot, który ma wyłącznie interes faktyczny w rozstrzygnięciu danej sprawy, niepoparty jednak żadnymi przepisami prawa, mogącymi stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia przez organ czynności w tej konkretnej sprawie. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako "interes prawny" (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 413/09). Oznacza to, że dla oceny prawidłowości zakwalifikowania danego podmiotu jako strony danego postępowania administracyjnego decydujące znaczenia mają przepisy prawa materialnego wyznaczające przedmiot tego postępowania. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy w celu przeprowadzenia imprezy masowej organizator, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem jej rozpoczęcia: 1) występuje do organu z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej; 2) zwraca się do właściwych miejscowo: komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji i komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, dysponenta zespołów ratownictwa medycznego i państwowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o wydanie opinii o niezbędnej wielkości sił i środków potrzebnych do zabezpieczenia imprezy masowej, zastrzeżeniach do stanu technicznego obiektu (terenu) oraz o przewidywanych zagrożeniach; 3) powiadamia właściwego miejscowo: a) komendanta oddziału Straży Granicznej, w przypadku przeprowadzania imprezy masowej w strefie nadgranicznej, b) komendanta terenowej jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej, w przypadku przeprowadzania imprezy masowej na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej. Poza tym, zgodnie z ust. 2 tego przepisu do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organizator załącza: 1) dokumentację i informacje, o których mowa w art. 26 ust. 1; 2) program i regulamin imprezy masowej, wraz z informacją o sposobie udostępnienia go uczestnikom imprezy masowej; 3) regulamin obiektu (terenu), wraz z informacją o sposobie udostępnienia go uczestnikom imprezy masowej; 4) pisemną instrukcję określającą zadania służby porządkowej oraz służby informacyjnej; 5) warunki łączności pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu imprezy masowej. Definicję normatywną pojęcia organizatora zawiera art. 3 pkt 9 omawianej ustawy. Należy przez niego rozumieć osobę prawną, osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, przeprowadzającą imprezę masową. Postępowanie w sprawach określonych w ustawie, z wyłączeniem art. 14, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 4). Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 ustawy o imprezach masowych organ wydaje zezwolenie, albo odmawia jego wydania - w terminie co najmniej 7 dni przed planowanym terminem przeprowadzenia imprezy masowej. Z kolei ust. 5 omawianego artykułu przewiduje, że wydanie zezwolenia lub odmowa jego wydania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Kopię decyzji organ przekazuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia jej wydania, podmiotom wymienionym w art. 25 ust. 1 pkt 2 oraz wojewodzie. Natomiast w ust. 6 art. 29 przedmiotowej ustawy została wyrażona zasada, że odwołanie organizatora od decyzji, o której mowa w ust. 5, nie wstrzymuje jej wykonania. Jak wynika z powyższego postępowanie prowadzone na podstawie ustawy o imprezach masowych jest wysoce sformalizowane i skoncentrowane na organizatorze, który ponosi pełną odpowiedzialność za przygotowanie, organizację i bezpieczeństwo przebiegu imprezy. Oznacza to, że jest to jedyny podmiot którego dotyczą zarówno obowiązki jak i prawa wynikające z decyzji organu administracji. Zatem tylko w stosunku do tego podmiotu istnieje uzasadnione treścią przepisów ustawy o imprezach masowych, realne i rzeczywiste powiązanie pomiędzy przedmiotem tego postępowania, a jego prawami i obowiązkami. Sąd w pełni podziela stanowisko Kolegium, że krąg stron postępowania jest ograniczony wyłącznie do organizatora imprezy masowej. Przyjęcie odmiennej wykładni zgodnie z którą stronami postępowania mogłyby być wszystkie potencjalnie zainteresowane jej przebiegiem podmioty w tym dotknięte skutkami imprezy masowej ( np. właściciele nieruchomości położonych w strefie oddziaływania lub położonych w pobliżu trasy, czy miejsca odbywania się imprezy, mieszkańcy, jej uczestnicy) i zapewnienie im pełni praw procesowych prowadziłoby do paraliżu procedury i w praktyce mogłoby doprowadzić do faktycznej niemożności realizacji imprez masowych. W sprawach dotyczących imprez masowych ratio legis polega na zapewnieniu sprawności i efektywności procedury oraz na ochronie życia i zdrowia uczestników imprezy masowej i zachowaniu porządku publicznego. Zawężenie kręgu stron do organizatora w ocenie Sądu pozwala na ochronę samej istoty imprez masowych tj. działalności kulturalnej i sportowej. W tym miejscu zauważyć należy, że nawet przesłanie innym podmiotom wskazanym w ustawie o imprezach masowych kopii decyzji zezwalającej lub odmawiającej przeprowadzenia imprezy masowej nie czyni ich stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie wydanego zezwolenia lub odmowy, gdyż stroną takiego postępowania jest organizator, któremu zezwolono lub odmówiono zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej. W rozpoznawanej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa, której nieruchomość zlokalizowana jest w odległości 150 metrów w linii prostej od miejsca gdzie miała odbyć się impreza wywodzi interes prawny z art. 140 i art.144 Kodeksu cywilnego. Przepisy te mają na celu ochronę właściciela nieruchomości przed zakłóceniami pochodzącymi z nieruchomości sąsiednich. Nie dotyczą one jednak stanu prawnego, który kształtuje decyzja zezwalająca na przeprowadzenie imprezy masowej wydana na podstawie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. W związku z tym, pomiędzy przedmiotem tego postępowania nie istnieje realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące Wspólnotę Mieszkaniową bezpośrednio zainteresowaną w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony. Jak wyżej wskazano przepisy ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, które legły u podstaw wydania przez Kolegium decyzji wskazuje na posiadanie przez inny podmiot niż organizator w tym przypadku - skarżącą jedynie interesu faktycznego (uciążliwość hałasu, ekspozycja świetlna, utrudnienia w ruchu, zakłócenie ciszy nocnej). W świetle powołanych powyżej przepisów prawa nie jest to jednak wystarczające do uznania, że posiada ona przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym. Sąd zatem w pełni podzielił stanowisko Kolegium, że treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że adresatem rozstrzygnięcia opartego na przepisach omawianej ustawy, a zatem jedyną stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 4 i art. 29 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, pozostaje wyłącznie organizator imprezy. Z tych względów zarzut dokonania przez organ odwoławczy błędnej wykładni art. 28 K.p.a. należało uznać za nietrafny. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że skoro skarżąca nie posiadała przymiotu strony postępowania administracyjnego, to nie przysługiwał jej środek zaskarżenia w postaci odwołania i Kolegium w konsekwencji prawidłowo umorzyło postępowanie odwoławcze. W tej sytuacji pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do merytorycznej poprawności rozstrzygnięcia organu I instancji oraz do uchybień proceduralnych w tym postępowaniu pozostają irrelewantne z punktu widzenia sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji kontrola sądowa została ograniczona jedynie do oceny prawidłowości stanowiska SKO w zakresie istnienia legitymacji strony postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a . oddalił skargę w całości.