IV SA/Po 723/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi T. W. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 czerwca 2025 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 28 marca 2025 r. (znak: [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1,509 MW wraz z kontenerową stacją transformatorową nn/SN oraz infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianą do realizacji na działce nr [...] ark. 1 obręb [...] gm. [...]. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 5 sierpnia 2024 r. wpłynął do Urzędu Gminy [...] wniosek H.G. (dalej: inwestor) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1,509 MW wraz z kontenerową stacją transformatorową nn/SN oraz infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianą do realizacji na działce nr [...] ark. 1 obręb [...] gm. [...] (dalej również: inwestycja lub przedsięwzięcie). Przed wpływem rzeczonego wniosku, Wójt Gminy [...] wydał decyzję z dnia 3 listopada 2021 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. W dniu 23 września 2024 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynęło pismo B. K. oraz T. W. (dalej również: skarżący), w którym wyrażono sprzeciw na budowę instalacji fotowoltaicznej w tak bliskiej lokalizacji od zabudowy stanowiącej ich własność. W piśmie wskazano, ze planowana inwestycja będzie stanowić wielką uciążliwość dla mieszkańców ze względu na jej bezpośrednie sąsiedztwo. Ponadto, w okolicy prowadzone już są działalności gospodarcze, które generują wysoki poziom hałasu. Planowana inwestycja wpłynie także negatywnie na środowisko naturalne, a jego ofiarą będą migrujące różne gatunki ptaków, gdyż pojawi się zjawisko imitacji lustra wody. Kolejną obawą skarżących jest także wytwarzanie ciepła przez farmę fotowoltaiczną i wysuszanie obszaru wokół oraz obniżanie wód gruntowych. Decyzją dnia 28 marca 2025 r. (znak: [...]) Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wpłynęły pozytywne uzgodnienia Inspektora Sanitarnego, Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] oraz umorzenie postępowania przez Konserwatora Zabytków. Pozostałe uzgodnienia zostały dokonane przez milczące uzgodnienie zgodnie z art. 53 ust. 5 i 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Odwołanie od powyższej decyzji złożyli skarżący, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, względnie o jej uchylenie. Wymienioną we wstępie decyzją z dnia 16 czerwca 2025 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że materialnoprawną podstawę prawną stanowią w niniejszej sprawie przepisy u.p.z.p. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, m.in. warunki zabudowy dla inwestycji innych niż celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie zaś do przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz (6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Dalej Kolegium podkreśliło, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do: instalacji odnawialnego źródła energii. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 136 ze zm., dalej: ustawa OZE) przez instalację odnawialnego źródła energii rozumie się - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego, a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. W ocenie Kolegium powyższe przesądza, że w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z instalacją odnawialnego źródła energii. Zatem w stosunku do tej inwestycji organ nie powinien analizować tzw. zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (dostępu do drogi). Kolejno SKO podkreśliło, że organ I instancji pozyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia. Jednocześnie SKO nie podzieliło zarzutu wydania decyzji na niewłaściwy podmiot. Inwestor H. G. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniosła o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji wydał decyzję na Zakład. Zgodnie z kodeksem cywilnym firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. Tym samym Kolegium nie dopatrzyło się wadliwości w wydaniu decyzji na niewłaściwy podmiot. Ponadto, nie podzielono zarzutu naruszenia przepisów ochrony środowiska, poprzez pominięcie weryfikacji spełnienia przez inwestora zamierzeniem inwestycyjnym wymagań akustycznych oraz geotechnicznych, poprzez brak wykonania stosownych badań hałasu oraz geotechnicznych terenu. Należy mieć na uwadze, iż w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie przeprowadza się ww. badań. SKO nie zgodziło się także z zarzutem naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., tj. wydania decyzji obejmującej grunty rolne bez uprzedniej zgody rady gminy na zmianę przeznaczenia użytków rolnych na nierolnicze. Jak wskazano w decyzji organu I instancji, teren inwestycyjny oznaczony jest jako klasoużytek N, tak więc nie wymaga wydania zgody na którą wskazano w odwołaniu. Skarżący, będący reprezentowani przez ad G., nie zgodzili się z powyższym rozstrzygnięciem SKO i pismem z dnia 25 lipca 2025 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: K.p.a.), poprzez zaniechanie samodzielnego i wyczerpującego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który ograniczył się wyłącznie do powielenia stanowiska organu I instancji, nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego, nie dokonując własnej oceny materiału dowodowego oraz nie rozpoznając sprawy w jej pełnym zakresie. Narusza to zasadę pogłębionej, dwuinstancyjnej kontroli administracyjnej; - art. 107 § 3 K.p.a., przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny, nieprzejrzysty i fragmentaryczny, co uniemożliwia sądową kontrolę legalności decyzji i narusza konstytucyjną zasadę zaufania obywatela do działań władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP). Organ nie wskazał przyczyn nieuwzględnienia zarzutów odwołania, co czyni uzasadnienie iluzorycznym; - art. 15, art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a., poprzez łączne rozpoznanie dwóch odrębnych odwołań (B. K. i T. W.), mimo że zawierały odmienne zarzuty i odnosiły się do innych aspektów inwestycji. SKO nie uwzględniło indywidualnej sytuacji każdej strony, co naruszyło ich prawo do rzetelnego i oddzielnego rozpoznania sprawy oraz do czynnego udziału w postępowaniu; - art. 28 i art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji skierowanej do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej ("Zakład), co skutkuje jej nieważnością jako wydanej wobec podmiotu nienależącego do kręgu stron. Decyzja nie wskazuje osoby fizycznej jako adresata, co uniemożliwia jej wywoływanie skutków prawnych; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami odrębnymi, w szczególności z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (dalej: ustawa środowiskowa) oraz ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko ani konsultacji z RDOS. - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez błędne przyjęcie, że działka nr [...] nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia, mimo że była wykorzystywana jako wysypisko odpadów komunalnych (lata 1977-1995), a jej rekultywacja nie została przeprowadzona zgodnie z obowiązującym prawem; - art. 96 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przez brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że inwestycja przekracza próg mocy 1 MW i jest zlokalizowana w sąsiedztwie obszaru [...] ([...]), co czyni przeprowadzenie postępowania OOŚ obowiązkowym z mocy prawa; - art. 9b ust. 1 i art. 9c ust. 2 ustawy OZE oraz art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1385,), przez nieuwzględnienie konieczności uzyskania warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz pominięcie obowiązku zawarcia umowy przyłączeniowej jako warunku realizacji inwestycji o mocy ponad 1 MW; - art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 5 ustawy - Prawo budowlane - poprzez pominięcie uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, w tym potencjalnych immisji świetlnych (efekt "glint & glare"), hałasu od stacji transformatorowej, spadku wartości działek i utraty walorów krajobrazowych. Organ nie zbadał wpływu inwestycji na słuszne interesy właścicieli działek sąsiednich; - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1116), poprzez uznanie, że istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dla nowej zabudowy, podczas gdy brak jest analogicznych obiektów w sąsiedztwie, a inwestycja (farma PV o mocy 1,509 MW) stanowi wyłom w dotychczasowej funkcji przestrzennej i nie zachowuje zasady dobrego sąsiedztwa; - art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 Prawa ochrony środowiska - poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii akustycznej i geotechnicznej, mimo istnienia realnych przesłanek do przyjęcia, że inwestycja generować będzie hałas i może być posadowiona na niestabilnym gruncie poprzemysłowym (po żwirowni i składowisku odpadów); - art. 79 ustawy środowiskowej w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez pominięcie obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych oraz nieuwzględnienie głosu lokalnej społeczności, która w pismach z września i października 2024 r. zgłaszała konkretne, uzasadnione zastrzeżenia wobec lokalizacji inwestycji w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej; - art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez całkowite pominięcie wcześniejszego orzecznictwa tego samego organu (decyzja [...] z 2012 r.), dotyczącego tej samej nieruchomości lub jej bezpośredniego sąsiedztwa (dz. nr [...]), w której organ stwierdził niezgodność planowanej inwestycji z zasadami ochrony środowiska i ładu przestrzennego. Zasada zaufania obywatela do organów władzy publicznej wymaga jednolitości orzeczniczej; - art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przez błędne zastosowanie wyłączenia wymogu spełniania przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2, mimo że inwestycja (farma PV) wymaga analizy jej wpływu na ład przestrzenny, relacje z zabudową sąsiednią oraz dostępność komunikacyjną. Przepis art. 61 ust. 3 nie wyłącza obowiązku oceny zgodności inwestycji z zasadami ładu przestrzennego i interesem publicznym; - art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r., przez sporządzenie niepełnej i powierzchownej analizy urbanistycznej, nieuwzględniającej rzeczywistego kontekstu przestrzennego, struktury zabudowy sąsiedniej, uwarunkowań krajobrazowych, ani wpływu inwestycji na ciągi migracyjne fauny oraz stosunki wodne i gruntowe; - art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725), poprzez brak ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia podstawowe wymagania bezpieczeństwa (posadowienie, odporność gruntu), zdrowia i ochrony środowiska, zwłaszcza w kontekście lokalizacji na terenie po wysypisku odpadów, bez przeprowadzenia badań geotechnicznych i hydrogeologicznych. Jednocześnie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (ewentualnie stwierdzenie jej nieważności) oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga była niezasadna. Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.p.z.p. Jak trafnie zauważyło Kolegium, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1,509 MW wraz z kontenerową stacją transformatorową nn/SN oraz infrastrukturą towarzyszącą. W myśl art. 2 pkt 13 lit. a) ustawy OZE pod pojęciem "instalacji odnawialnego źródła energii" należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 22 ustawy OZE odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego. Pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zatem w ramach art. 2 pkt 13 ustawy OZE zdefiniowane w sposób szeroki, obejmując swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w nim instalacje, niezależnie od mocy zainstalowanej elektrycznej, w tym także małe instalacje i mikroinstalacje (zob. art. 2 pkt 18 i 19 ustawy OZE). Podkreślić należy, że przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Taką instalacją odnawialnego źródła energii jest też w niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z kontenerową stacją transformatorową oraz infrastrukturą towarzyszącą. Konsekwencją powyższego jest brak konieczności dokonania weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. i to bez względu na moc (ilość MW) planowanej inwestycji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 36/24, wszystkie powoływane orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii. Dlatego też za chybione należało uznać zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. bowiem nie znalazły one zastosowania w sprawie z uwagi na brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Nie mieli zatem racji skarżący, zarzucając organom naruszenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przez jego błędne zastosowanie i wyłączenie wymogu spełniania przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2. Bezskuteczne okazały się także argumenty o tym, że przedmiotowa inwestycja (farma fotowoltaiczna) wymaga analizy jej wpływu na ład przestrzenny, relacje z zabudową sąsiednią oraz dostępność komunikacyjną. Skoro w niniejszej sprawie inwestycję prawidłowo organy zakwalifikowały jako instalację odnawialnego źródła energii, to organy zwolnione były z obowiązku badania czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.); czy teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p.) oraz czy teren ma dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Reasumując, lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki kontynuacji tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej. Stanowisko to jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21; z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21; z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2130/22; z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22). Kolejno podkreślić należy, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wydana przez Wójta Gminy [...] w dniu 3 listopada 2021 r. (znak: [...]) w odrębnym postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm., dalej u.u.i.ś.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Wobec powyższego, w niniejszym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie można skutecznie kwestionować decyzji środowiskowej wydanej w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Chociaż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 3 listopada 2021 r. stanowi niezbędny załącznik do wniosku o wydanie warunków zabudowy w niniejszej sprawie (w związku z kwalifikacją projektowanego przedsięwzięcia), to niniejsze postępowanie nie jest właściwym trybem do podważenia prawidłowości decyzji środowiskowej. Zatem dopóki decyzja z 3 listopada 2021 r. nie zostanie prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, to stanowi prawidłowy załącznik do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Z tego też powodu znaczna część zarzutów skarżących, powiązanych z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, okazała się bezskuteczna. W szczególności na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia: art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami odrębnymi, w szczególności z przepisami u.u.i.ś.; art. 79 u.u.i.ś. w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez pominięcie obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych oraz nieuwzględnienie głosu lokalnej społeczności czy też art. 96 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś, przez brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszystkie te zarzuty powinny być podnoszone na etapie postępowania toczącego się w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że są to w istocie dwa odrębne postępowania administracyjne. Jednocześnie wskazania wymaga, że zasadnie przyjęły organy obu instancji, że projektowana inwestycja spełnia warunki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Nie mieli racji skarżący wskazując, że działka nr [...] wymaga zgody na zmianę przeznaczenia. Przedmiotowa działka inwestycyjna (nr [...]) stanowi nieużytki (oznaczenie klasoużytku: N), co potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych informacja z rejestru gruntów (k. 157 akt organu I instancji). Ponownie – jak w przypadku zarzutów dotyczących wadliwości prowadzonego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – podkreślić należy, że Sąd w ramach kontroli przedmiotowej zaskarżonej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie jest uprawniony do kontrolowania procesu rekultywacji działki i jej wykorzystania w latach 1977-1995, o których wspominają w skardze skarżący. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji bezsprzecznie wynika, że działka nr [...] stanowi nieużytki, a zatem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Kolejno wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi, w tym przepisie. Natomiast w myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W realiach niniejszej sprawy organ I instancji uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia. W stosunku do organów, które nie udzieliły odpowiedzi prawidłowo uznano (w myśl przytoczonego wyżej przepisu), że organy te dokonały milczącego uzgodnienia projektu decyzji. Odnosząc się do dalszych zarzutów skarżących wskazać trzeba – powtarzając za Kolegium – że nie dopatrzono się wadliwości w wydaniu decyzji skierowanej do niewłaściwego podmiotu. W myśl brzmienia art. 434 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, dalej: K.c.) firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. Nie sposób zatem uznać, że określenie adresata decyzji jako "Zakład powinno skutkować jej nieważnością jako wydanej wobec podmiotu nienależącego do kręgu stron. Wszakże tak też wnioskodawca określił sam siebie we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (k. 150 akt organu I instancji). Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 9b ust. 1 i art. 9c ust. 2 ustawy OZE oraz art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie obowiązują (nie istnieją) takie przepisy jak art. 9b ust. oraz art. 9c ust. 2 ustawy OZE. Następnie podkreślenia wymaga, że w pkt III decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 28 marca 2025 r. (znak: [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określono, że zaopatrzenie w energię elektryczną ustala się na podstawie warunków przyłączeniowych, na warunkach określonych przez przepisy odrębne oraz zarządcę sieci, zaś w pkt VII ww. decyzji wskazano, że ponadto niezbędne elementy sieciowe winny być uzgodnione branżowo oraz przez Starostę Ostrowskiego. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżących, że przedmiotowa decyzja wydana została bez jakiejkolwiek weryfikacji zgodności inwestycji z przepisami prawa energetycznego i ustawy OZE. Na marginesie zasygnalizować wypada, że pełnomocnik skarżących przytoczył w skardze orzeczenia sądów administracyjnych, które nie istnieją. Powoływał się przy tym na fragmenty tychże uzasadnień, które miałyby podbudowywać jego argumentację. Nie został wydany bowiem ani wyrok NSA z 30 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 373/19, ani wyrok WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1817/18. Również chybione okazały się zarzuty naruszenia art. 144 K.c., art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), czy też zarzuty pominięcia weryfikacji spełnienia przez inwestora zamierzeniem inwestycyjnym wymagań akustycznych oraz geotechnicznych, poprzez brak wykonania stosownych badań hałasu oraz geotechnicznych terenu. Słusznie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji, że postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie przeprowadza się ww. badań. Ponadto, trafnie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że panele fotowoltaiczne same w sobie są całkowicie bezgłośne, ponieważ nie wymagają żadnych ruchomych części, ani mechanizmów generujących dźwięk. Konstrukcje, na których panele są montowane, również nie generują hałasu, ponieważ nie ma w nich żadnych elementów mechanicznych, które mogłyby wytwarzać dźwięki w trakcie ich pracy. Także i przy uzasadnianiu powyższych zarzutów pełnomocnik skarżących powoływał się na nieistniejące orzeczenia sądów administracyjnych oraz fikcyjne fragmenty ich uzasadnień. Nie zapadły nigdy bowiem takie orzeczenia jak: wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1983/18, czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 18/21. Podsumowując wszystkie dotychczasowe uwagi stwierdzić należy, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. (niezależnie od jej mocy), zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W tym stanie rzeczy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej farmy fotowoltaicznej, skoro zamierzenie inwestycyjne okazało się zgodne z przepisami odrębnymi. Uznać zatem należało, że wymagania formalne, określone w cytowanych w niniejszym uzasadnieniu przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Nie dopatrzono się w tym zakresie uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, organ należycie ustalił stan faktyczny, wystarczający do rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Ustaleń tych dokonał zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Zaskarżona decyzja została także uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania i wyraziło w tym zakresie jasno swoje stanowisko. Nie dostrzeżono przy tym żadnych przeciwskazań dla łącznego rozpoznania dwóch odrębnych odwołań (B. K. i T. W.). Zgodnie z art. 62 K.p.a. w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Jednocześnie w literaturze oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nie ma przeszkód do zastosowania przepisu art. 62 K.p.a. w postępowaniu odwoławczym (zob. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 782/16, A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025, art. 62.). Dlatego też w realiach niniejszej sprawy w związku ze połączeniem dwóch odwołań do wspólnego rozpoznania nie doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, na które wskazywali skarżący (art. 15, art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a.). Uznać należało wręcz przeciwnie – połączenie do wspólnego rozpoznania przyczyniło się w niniejszej sprawie do realizacji zasady szybkości i prostoty postępowania, określonej w art. 12 K.p.a. Należy zatem wskazać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ustalanie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było, w niniejszym stanie faktycznym, dopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.