IV SA/Po 734/09

Poznań, dnia 13 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata i radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] w przedmiocie wyłączenia pracownika organu administracyjnego organu administracyjnego od udziału w postępowaniu postanawia odmówić prawa pomocy /-/ I. Kucznerowicz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 27 października 2009r. wydał postanowienie, w którym odrzucił skargę A.S. złożoną na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] w przedmiocie wyłączenia pracownika organu administracyjnego organu administracyjnego od udziału w postępowaniu. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata i radcy prawnego. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 2 marca 2010r. wydał postanowienie w którym odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą odmownego rozpatrzenia wniosku był fakt, iż skarżący nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób okoliczności świadczących o zasadności przyznania mu prawa pomocy. A.S. złożył sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia. Do złożonego sprzeciwu skarżący nie dołączył żadnych dokumentów. Mając na względzie wątpliwości związane z sytuacją majątkową wnioskodawcy wynikającą m.in. z powoływaniem się przez skarżącego na okoliczność wykonywania zawodu radcy prawnego (vide pismo z dnia 5 stycznia 2010r. k. 181 akt), Sąd pismem z dnia 17 marca 2010r. (odebranym w dniu 22.03.2010r. k. 211 akt) wezwał wnioskodawcę do przedłożenia kopii zeznań podatkowych za lata 2007 – 2008, w przypadku złożenia zeznania za 2009r. należy przedłożyć zeznania podatkowe za lata 2008 i 2009r.; wyciągów z posiadanych kont bankowych oraz lokat i kart kredytowych należących do skarżącego za okres ostatnich 6 miesięcy; określenia kwoty stałych wydatków miesięcznych (np. prąd, gaz, leki itp.); określenia tytułu prawnego do lokalu wskazanego jako adres zamieszkania, przedłożenia kopii dokumentacji medycznej potwierdzającej zły stan zdrowia w tym m.in. zły stan zdrowia psychicznego; wskazania nieruchomości, w których posiada udziały z określeniem wysokości tych udziałów; określenie wysokości bieżącego dochodu uzyskiwanego w związku z wykonywaniem zawodu radcy prawnego. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył więc, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ppsa. Na wstępie przypomnieć należy, że przepisy art. 245 i art. 246 ppsa stanowią odstępstwo od generalnej zasady zawartej w art. 199 ppsa ponoszenia przez stronę kosztów postępowania sądowo - administracyjnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym jak i częściowym, jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie wykazane (uprawdopodobnione) przez stronę (por. J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004 s. 319). Sąd wydając postanowienie o udzieleniu prawa pomocy musi na podstawie całokształtu informacji przekazanych przez wnioskodawcę nabrać przekonania, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania w zakresie objętym wnioskiem o udzielenie pomocy. Z akt sprawy wynika, że skarżący powołuje się na okoliczność, iż nie ma żadnego dochodu, a jego jedyny majątek stanowi udział w nieruchomości. Wskazać należy jednak, iż w trakcie postępowania skarżący powołał się na okoliczność, że jest radcą prawnym. Ponadto wnioskodawca w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił pomimo wezwania Sądu żadnych dokumentów, które pozwoliły ocenić jego sytuację majątkową, w tym nie określił wskazanej we wniosku nieruchomości w której posiada udziały ze wskazaniem wartości tych udziałów. Powoduje to, iż niemożliwym jest ocena posiadanego przez wnioskodawcę majątku oraz źródła utrzymania, w tym ewentualnych dochodów z wykonywania zawodu radcy prawnego. Brak informacji o ponoszonych wydatkach na utrzymanie i brak informacji skąd pochodzą środki na te wydatki nie pozwala Sądowi na uznanie, że rzeczywista sytuacja majątkowa skarżącego jest tak trudna, iż wymaga on pomocy Państwa na poniesienie wydatków koniecznych dla prowadzenia postępowania sądowego. Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ppsa w związku z art. 260 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ I. Kucznerowicz jh