IV SA/Po 736/07

WyrokWSA w Poznaniu2008-05-07

Skład orzekający: Ewa Kręcichwost–Durchowska, Maciej Dybowski, Danuta Rzyminiak–Owczarczak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się rażącego naruszenia prawa, rozpatrując odwołanie wniesione po terminie, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji?
Ratio decidendi
Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się rażącego naruszenia prawa, rozpatrując odwołanie wniesione po upływie ustawowego terminu, bez wniosku o przywrócenie terminu. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Stan faktyczny
K. K. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą przyznania zasiłku celowego. Skarżący nie zgadzał się z decyzją SKO. Organ odwoławczy argumentował, że skarżący otrzymuje regularną pomoc i nie ma podstaw do przyznania dodatkowych świadczeń. Sąd administracyjny uznał skargę za zasadną, stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.
Rozstrzygnięcie
Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost–Durchowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Danuta Rzyminiak–Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 07 maja 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...]odmówiono K. K. przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu żywności, pokrycie kosztów zakupu wiertarki, siatki do konewki, tarczy do szlifierki, 2 cylindrów zamkowych oraz zakupu szprychy rowerowej, plecaka orasz puszki tawotu. Pismem z dnia [...] r. odwołanie od powyższej decyzji złożył K. K.. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku otrzymującą z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie regularnie pomoc w formie zasiłku okresowego w wysokości 400 zł oraz pomoc w formie zasiłków celowych na inne niezbędne wydatki. Ponadto organ podniósł, iż ośrodki pomocy społecznej rozdzielając środki na świadczenia winny kierować się tym czy dana osoba ubiegająca się o pomoc społeczną ze względu na brak dochodów lub nieznaczną wysokość jest w stanie egzystować bez udzielania jej pomocy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł K. K. wskazując, iż nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, lecz z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści. Rolą Sądu jest kontrola zaskarżonego orzeczenia z prawem. Sąd sprawując kontrolę sprawdza, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego a także, czy postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wydając zaskarżoną decyzję dopuściło się rażącego naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), zaskarżoną decyzję wydano bowiem w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez stronę skarżącą z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. Warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z art. 129 §2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tej czynności, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Z uwagi na powyższe obowiązkiem organu rozpatrującego odwołanie jest w pierwszej kolejności zbadanie, w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] doręczono skarżącemu dnia [...] r. wraz z prawidłowym pouczeniem o możliwości, sposobie i terminie wniesienia odwołania (dowód: akta administracyjne sprawy - nieponumerowane). Zgodnie z dyspozycją art. 57 §1 k.p.a. przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia doręczenia decyzji, a upływ ostatniego dnia uważa się za koniec terminu, stąd ostatnim dniem do wniesienia przez stronę odwołania był dzień [...] r. Tymczasem, zgodnie z prezentatą Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie zamieszczoną na odwołaniu, odwołanie to zostało złożone osobiście w siedzibie organu w dniu [...] r., a wnoszący odwołanie nie wystąpił w trybie art. 58 k.p.a. o przywrócenie terminu do jego wniesienia (dowód: karta nr 9 akt administracyjnych organu II instancji). Wprawdzie na prezentacie nie umieszczono adnotacji o tym, iż odwołanie złożono osobiście, to dokumenty załączone do odwołania pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że odwołanie zostało złożone w dniu [...] r. Takim dokumentem jest przede wszystkim pismo skarżącego złożone do Spółdzielni Pracy [...], na którym widnieje data wpływu [...] r. Również załączone do odwołania rachunki z Hurtowni Artykułów Metalowych i Stacji Paliw [...] S.A. z widniejąca na nich data wystawienia w dniu 6 kwietnia 2007 r. wskazują, iż odwołanie zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia tj. po dniu [...] r. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało odwołanie, które wniesione zostało z uchybieniem 14-dniowego terminu do dokonania tej czynności. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji są określone enumeratywnie w art. 156 §1 k.p.a., choć z uwagi na treść art. 156 §1 pkt 7 k.p.a. katalog ten nie ma charakteru zamkniętego. Nie są oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 §2 k.p.a. (M. Jaśkowska "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. Zakamycze 2005, str. 942). Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób bezsporny dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wyliczonych w art. 156 §1 k.p.a. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 156 §1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane jest do wydania postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ M. Dybowski AT

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło