IV SA/Po 738/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018r. wniosku radcy prawnego W. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Międzywydziałowej Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] im. [...] w P. z dnia [...] maja 2017r. w przedmiocie stypendium socjalnego postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz radcy prawnego W. G. kwotę [...]zł. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, tj. kwotę [...]zł. powiększoną o kwotę [...]zł. stawki podatku VAT M. T. wniósł skargę na decyzję Międzywydziałowej Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] im. [...] w P. z dnia [...] maja 2017r. w przedmiocie stypendium socjalnego. Skarżący złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego, który rozpoznany został pozytywnie postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2017r. Radca prawny W. G. będąc pełnomocnikiem skarżącego wyznaczonym na mocy powyższego postanowienia pismem z dnia 22 grudnia 2017r. złożył uzupełnienie skargi wraz wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w wysokości 200% stawki minimalnej, wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części. Wyznaczony pełnomocnik stawił się również na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018r. stwierdził nieważność decyzji wskazanych w sentencji wyroku, nie orzekając o kosztach pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. Mając powyższe na uwadze rozpoznając wniosek zgłoszony przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1715 – dalej rozporządzenie), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 c tegoż rozporządzenia – stawka w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wynosi [...] zł. Zgodnie z §4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w w/w przepisie, a nieprzekraczającej 150% tejże opłaty, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Z treści w/w przepisu wynika, że nie ma możliwości przyznania wynagrodzenia we wnioskowanej wysokości 200% stawki minimalnej. Oceniając nakład pracy poczyniony przez pełnomocnika w niniejszej sprawie w świetle przesłanek wskazanych w §4 ust. 2 rozporządzenia, stwierdzić należy, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie wynagrodzenia w wysokości wyższej niż minimalna. W myśl natomiast § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 , sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %. Mając zatem na uwadze fakt, że koszty pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu nie zostały uiszczone nawet w części, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, orzeczono jak w postanowieniu.