IV SA/Po 752/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. W. i A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. W. i A. W. na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji I. W. i A. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Zaskarżoną decyzją W. Komendant Wojewódzki Policji w P. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] 2011 r., którą nakazano skarżącej i osobom z nią zamieszkującym niezwłocznie opróżnić lokal mieszkalny znajdujący się w L., przy ul. W. [...], który decyzją Zastępcy Szefa WUSW ds. Służby Bezpieczeństwa w L., wydaną dnia [...] 1987 r. został przydzielony W. W.. Na mocy decyzji z [...] 1987 r. do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu uprawniona była skarżąca (jako małżonka W. W.) wraz z synem A. W. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, nie ma dokąd się wyprowadzić, nie posiada zdolności kredytowej by synowi i sobie zapewnić inne mieszkanie. Wyjaśniono, że wszelkie dotychczas czynione oszczędności na bieżąco przeznaczane były na remont aktualnie zajmowanego mieszkania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca znajduje się w niezwykle trudnym położeniu i nie posiada środków na pokrycie kosztów opróżnienia mieszkania i przechowania na czas postępowania sądowoadministracyjnego dobytku całego życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Rozpatrując zasadność złożonego w niniejszej sprawie wniosku należało wziąć pod uwagę, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dlatego też Sąd, wziął pod uwagę okoliczność, która nie została podniesiona przez skarżącą, a mianowicie, że po opuszczeniu przedmiotowego lokalu przez skarżącą i jej syna lokal ten może zostać przyznany innej osobie a zatem powrót skarżącej i jej syna do tego lokalu byłby znacznie utrudniony. Powyższe wypełnia przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a., który przewiduje wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przypadku niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednoznaczne stanowisko w tej kwestii wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie NSA z 22.07.2010 r., sygn. I OZ 558/10). Zważywszy na powyższe, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny skarżąca i jej syn powinni, więc mieć możliwość zamieszkiwania w spornym mieszkaniu. Ubocznie wskazać należy, że poczyniona w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy ocena sytuacji skarżącej prowadzi również do wniosku, iż udzielenie wnioskowanej w niniejszym przypadku ochrony tymczasowej, jest konieczne również w celu uchronienia skarżącej przed innymi trudnymi do odwrócenia skutkami. Jak, bowiem wynika z nadesłanej Sądowi dokumentacji, skutki odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogłyby, w chwili obecnej, pozbawić skarżącą możliwości regulowania zaciągniętych zobowiązań i doprowadzić do nieodwracalnego skutku, w postaci pozbawienia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Taka szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.