IV SA/Po 755/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi H.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości Na wniosek G.S. wszczęte zostało postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego budowie chlewni tuczników o obsadzie do 140 DJP, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] , ark. mapy [...] , obreb B. , gmina Z. Do wniosku została dołączona karta informacyjna przedsięwzięcia sporządzona zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie i oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 - dalej u.i.o.ś.). Po uzyskaniu opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (postanowienie z dnia z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...]) i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (postanowienie z dnia [...] marca 2015 r., znak [...]) o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Burmistrz Z. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...] postanowił odstąpić od sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przez Inwestora. Dalej po przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz Z. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] , działając na mocy art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz.267 ze zm. - dalej k.p.a.) oraz § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 nr 213, poz. 1397 ze zm. – dalej rozporządzenie) orzekł realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, określił warunki realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę informacje art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. i wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie będzie polegać na budowie budynku inwentarskiego (chlewni) oraz wykonaniu dwóch silosów paszowych na działce nr ewid. [...], obręb B . W projektowanym budynku inwentarskim prowadzona będzie hodowla maksymalnie 1000 sztuk tuczników (140 DJP). Przedmiotowy budynek będzie posiadał powierzchnię hodowlaną wynoszącą maksymalnie ok. 750 m2. Zgodnie z powyższym powierzchnia hodowlana, na której będą utrzymywane zwierzęta, będzie spełniała wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., nr 56, poz. 344 ze zm.). Organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie usytuowane jest na obszarze szczególnie narażonym na odpływ azotu (obszar w zlewni rzeki O. ) wyznaczonym w rozporządzeniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie określenia wód powierzchniowych i podziemnych wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych oraz obszarów szczególnie narażonych, z których odpływ azotu ze źródeł rolniczych do tych wód należy ograniczyć (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2012 r., poz. 3193 ze zm.). W związku z powyższym pojemność zbiornika na gnojówkę została dobrana zgodnie z rozporządzeniem Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia 13 września 2012 r. w sprawie wprowadzenia programu działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2012, poz. 3847), co gwarantuje przechowywanie i gromadzenie gnojówki przez okres, w którym jej rolnicze wykorzystanie nie jest możliwe, wynoszący nie mniej niż 6 miesięcy. Wytworzone w gospodarstwie nawozy naturalne Inwestor będzie zagospodarowywał na terenie własnych pól, a nadwyżka zbywana będzie do bezpośredniego rolniczego wykorzystania na podstawie zawartych umów. Woda na teren inwestycji zostanie dostarczona z wodociągu gminnego. Wytwarzane ścieki bytowe będą odprowadzane do szczelnego zbiornika bezodpływowego, skąd będą wywożone na oczyszczalnię ścieków przez uprawniony podmiot. Dezynfekcja pomieszczeń inwentarskich będzie prowadzona w sposób niepowodujący powstawania ścieków tj. przy użyciu myjki wysokociśnieniowej oraz stosując środki biodegradowalne, nieszkodliwe dla środowiska np. za pomocą preparatu Rapicid. Wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji będą odprowadzone powierzchniowo do gruntu, na ternie działki do której Inwestor posiada tytuł prawny. Odpady powstające na terenie inwestycji będą magazynowane w wyznaczonym, zabezpieczonym miejscu, w oznakowanych pojemnikach i przekazywane uprawnionym podmiotom. Zwierzęta padłe i ubite z konieczności przechowywane będą w oddzielnym, zamykanym pomieszczeniu a następnie przekazywane wyspecjalizowanym podmiotom. Planowane rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i gospodarki odpadami spowoduje, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na lokalne warunki gruntowo- wodne. Eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia będzie wiązała się z emisją substancji do powietrza, w szczególności substancji zapachowo czynnych. Głównymi źródłami emisji będą procesy hodowli trzody chlewnej. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia zapisano, że budynek nie będzie ogrzewany. Dzięki zastosowaniu w planowanym obiekcie inwentarskim bezściółkowego systemu chowu, przetrzymywaniu gnojowicy w kanałach pod rusztami, a także w związku z tym, że zwierzęta będą karmione niskobiałkowymi paszami, wpływ inwestycji na środowisko w zakresie emisji substancji do powietrza zostanie znacząco ograniczony. W celu ograniczenia emisji substancji do powietrza Inwestor będzie stosował systemy wentylacyjne. Źródłami emisji do powietrza będą również pojazdy poruszające się po terenie gospodarstwa. Z uwagi na małe natężenie ruchu pojazdów, emisje z nimi związane będą pomijalnie małe. Zgodnie z powyższym stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie stanowić istotnego źródła zanieczyszczenia powietrza w rejonie zainwestowania. Zgodnie z powyższym nie przewiduje się negatywnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na stan powietrza atmosferycznego w rejonie inwestycji. Zastosowanie odpowiedniej wentylacji oraz diety o niskiej zawartości białka i minimalizacja emisji zapachowych stwierdzono, że przedsięwzięcie nie wpłynie ujemnie na warunki klimatyczne. Tereny zlokalizowane w otoczeniu planowanej inwestycji to tereny pól uprawnych oraz innej zabudowy zagrodowej. Zgodnie z zapisem w karcie informacyjnej przedsięwzięcia najbliżej położna zabudowa mieszkaniowa podlegająca ochronie akustycznej znajduje się w odległości ok. 42 m od granicy projektowanej obory w kierunku północnym (działka nr 42). Głównymi źródłami emisji hałasu będą procesy chowu zwierząt. Budynki inwentarskie będą wentylowane grawitacyjnie, nie będą wyposażone w wentylację mechaniczną. Zgodnie z powyższym stwierdzono, że w wyniku eksploatacji przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone akustyczne standardy jakości środowiska. Teren planowanego przedsięwzięcia położony jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.), a najbliżej położonym obszarem Natura 2000 są: obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Uroczyska Płyty K. [...] oraz obszar specjalnej ochrony ptaków D.K. [...] , oddalone o ok. 1,4 km od miejsca realizacji przedmiotowej inwestycji. W toku prowadzonego postępowania zostały wzięte pod uwagę wszystkie zebrane dokumenty w sprawie, w tym wniesione sprzeciwy i uwagi przez strony postępowania. Z uwagi na lokalizację planowanej inwestycji oraz brak konieczności wycinki drzew i krzewów, nie przewiduje się znacząco negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz siedliska, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Organ prowadzący postępowanie postanowił odstąpić od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ze względu na to, że przedmiotowa inwestycja ze względu na rodzaj i skalę przedsięwzięcia nie spowoduje znacznych przekształceń czy zmian zagospodarowania terenu mogących stwarzać zagrożenie dla środowiska. W związku z planowaną inwestycją nie przewiduje się wykorzystania zasobów naturalnych. Przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane w strefie ochronnej ujęć wód, nie będzie realizowane na obszarach objętych ochroną konserwatorską i nie spowoduje naruszenia dóbr kultury. Realizacja inwestycji nie spowoduje przekroczeń w zakresie standardów środowiska. Przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na zdrowie i życie ludzi i nie spowoduje transgranicznego oddziaływania. Nie przewiduje się zwiększonego zasięgu oddziaływania. Organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uznano, że spełnione zostały warunki niezbędne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozpatrywanego przedsięwzięcia. W granicach terenu projektowanej inwestycji oraz w bezpośrednim sąsiedztwie nie występują obszary i obiekty podlegające ochronie, nie jest to obszar zaliczany do terenów chronionych przepisami ustawy o ochronie przyrody - leży poza granicami ustanowionych obszarów Natura 2000, nie jest chroniony ze względu na występowanie roślin lub zwierząt chronionych. H.N. kwestionując powyższą decyzję wniósł odwołanie wskazując, że przemysłowa hodowla trzody zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców wsi B. nie tylko poprzez uciążliwe odory, lecz również poprzez realne zagrożenie mikrobiologiczne i chorobotwórcze spowodowane zanieczyszczeniem wód gruntowych i powierzchniowych. Wobec tego na terenie zwartej zabudowy wsi winna zostać dopuszczona budowa budynków inwentarskich jedynie do 40 DJP. W odwołaniu zarzucono, że przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera szczegółowych i wiarygodnych informacji o planowanym przedsięwzięciu oraz nie wskazuje jakie zabezpieczenia zostaną wykonane w kierunku ochrony środowiska. Wnoszący odwołanie zarzucił, że błędem merytorycznym jest przyjęcie oświadczenia inwestora bez podania składu mieszanki oraz jej producenta ,oraz że będzie stosował wyłącznie dietę niskobiałkową. W intensywnym wieIkotowarowym tuczu świń nie stosuje się diety niskobiałkowej. Błędem zdaniem odwołującego jest również zwolnienie z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem odwołującego błędnie przyjęto, że w chlewni produkowana będzie gnojówka i że jest zbiornik. Odwołujący zarzucił, że decyzja Burmistrza Z. jest podjęta w oparciu o nie istniejące dowody - nie ma umów dzierżawy ziemi, posiadana powierzchnia ziemi inwestora to [...] ha a minimalna powierzchnia zagospodarowania gnojowicy z tej chlewni to 57,41 ha. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a co za tym idzie decyzja w tym przedmiocie nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust.1 u.i.o.ś. Jak wynika z akt sprawy teren wskazany pod inwestycję nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę zobowiązany jest uzyskać decyzję ustalającą warunki zabudowy. A co za tym idzie ocena czy inwestycja spełnia warunki wymagane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie miała miejsce w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. I dopiero uzyskanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uprawniało będzie inwestora do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy stwierdził ,że szczegółowa ocena odnośnie możliwości realizacji inwestycji - z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich - będzie miała miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Planowana inwestycja stosownie do § 3 ust.1 pkt 102 rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko , dla którego może być stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym realizacja przedsięwzięcia podlega regulacji wynikającej z u.i.o.ś. Organ odwoławczy wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. przy piśmie z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...] wyraził opinię, że przy zastosowaniu wskazanych przez inwestora rozwiązaniach chroniących środowisko planowany budynek inwentarski nie będzie stwarzał jakiegokolwiek zagrożenia dla poszczególnych komponentów środowiska naturalnego oraz terenów sąsiednich. Tym samym w ocenie PPIS w K. dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni o obsadzie do 140 DJP nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Identyczne stanowisko zajął w postanowieniu z dnia [...] marca 2015r. Nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., stwierdzając że ze względu na rodzaj i skalę inwestycji przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wobec powyższego organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] zasadnie odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla omawianego przedsięwzięcia i kończąc postępowanie w sprawie w sposób uprawniony wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Analizując przedłożony materiał dowodowy organ odwoławczy podzielił stanowisko o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W świetle obowiązujących przepisów dla tuczników o masie ciała do 110 kg należy zapewnić 0,65m2 powierzchni/sztukę. Powierzchnia hodowlana, na której będą utrzymywane zwierzęta, spełnia zatem wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej ( Dz.U. nr 56, poz. 344 ze zm.). Hodowla ma być prowadzona w systemie bezściółkowym na rusztach betonowych. Projektowany budynek inwentarski wyposażony będzie w wewnętrzny, zlokalizowany pod rusztami , zbiornik na gnojowicę o pojemności 1150m3. Gnojowica będzie w całości zagospodarowana jako pełnowartościowy nawóz naturalny na gruntach rolnych inwestora (zgodnie z przedłożoną kartą informacyjną inwestor posiada gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha w tym [...] ha dzierżawione) oraz innych podmiotów , z którymi zostaną zawarte umowy na odbiór nawozu z zachowaniem dawki azotu nie większej niż 170 kg/ha. Przedłożone w karcie informacyjnej rozwiązania wskazują, że na terenie gospodarstwa możliwe będzie przechowanie wytworzonego nawozu przez okres 6 miesięcy, w którym nawożenie pól nie może być prowadzone. W świetle powyższego gospodarowanie nawozami naturalnymi będzie zgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z 13 września 2012r. w sprawie wprowadzenia programu działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych (Dz.Urzęd. Woj. Wlkp. poz. 3847). Organ odwoławczy stwierdził, że w obecnym stanie prawnym brak jest przepisów regulujących wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu oraz oceny zapachowej jakości powietrza. W związku z powyższym przedmiotem analizy jest wyłącznie emisja amoniaku oraz siarkowodoru. Przy uwzględnieniu zakładanego sposobu utrzymania i żywienia zwierząt ( m.in. lokalizacja zbiornika na gnojowicę pod rusztami , stosowanie diety o niskiej zawartości białka) zredukowane zostaną ilości siarkowodoru i amoniaku emitowanego do powietrza. Zgodnie z przedłożonymi wyliczeniami projektowany budynek inwentarski będzie dotrzymywać standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów do powietrza, a najwyższe stężenia jednogodzinne oraz średnioroczne zanieczyszczeń nie wykroczą poza teren działek inwestora. Zachowane zatem zostaną standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu ( Dz.U. 2012r., poz. 1031) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010, nr 16, poz. 87). Zgodnie z informacjami zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia budynek inwentarski będzie wentylowany grawitacyjnie , co oznacza że nie będzie wyposażony w wentylację mechaniczną ( wentylatory). Głównym źródłem hałasu będą procesy chowu zwierząt ( wewnątrz budynków) oraz hałas powodowany ruchem pojazdów dostawczych ( dwa pojazdy/dobę) poruszających się po terenie gospodarstwa związany z operacjami odbioru tuczników, przywozu paszy, wywozu powstających nawozów. W związku z realizacją przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone akustyczne standardy jakości środowiska obowiązujące w zabudowie zagrodowej tj. 55 dB w porze dziennej oraz 45 dB w porze nocnej , stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz.U. z 2014r., poz. 112). Powstające w związku z eksploatacją przedsięwzięcia ścieki bytowe odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego, skąd będą wywożone na oczyszczalnię ścieków. Dezynfekcja pomieszczeń inwentarskich będzie prowadzona przy użyciu urządzenia wysokociśnieniowego za pomocą środków biodegradowalnych (np. preparatu Rapcid, który w środowisku zewnętrznym ulega biodegradacji) poprzez zamgławianie , co zminimalizuje powstawanie ścieków technologicznych i będą one zagospodarowywane razem z nawozami naturalnymi. Planowane rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, w tym sposób magazynowania i zagospodarowania nawozów, wskazują że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na istniejące warunki gruntowo -wodne. W zakresie gospodarki odpadami przedłożone rozwiązania zakładają, że wszystkie wytworzone odpady magazynowane będą w specjalnie przygotowanych pojemnikach zabezpieczonych przed dostępem osób trzecich i będą odbierane przez właściwe firmy. Natomiast zwierzęta padłe i ubite z konieczności, do czasu przekazania specjalistycznym jednostkom, przechowywane będą w oddzielnym pomieszczeniu i odbierane w dniu dokonania zgłoszenia , nie dłużej niż w ciągu 24 godzin. W oparciu o przedłożony materiał dowodowy organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji , iż przedmiotowa inwestycja nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych odpowiednich przepisach prawa dotyczących dopuszczalnych emisji w środowisku, gospodarki ściekami, emisji poziomu hałasu oraz postępowania z odpadami. Ponadto z uwagi na zakres i charakter przedsięwzięcia inwestycja nie będzie powodowała transgranicznego oddziaływania oraz nie należy do kategorii zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. H.N. kwetionując powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Adminsitracyjnego w Poznaniu w piśmie stanowiącym skargę i w jej uzupełnieneiu podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz.1647 z późn.zm.) oraz art.3 § 1 Ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 poz.270 ze zm. – Palej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art.134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 poz.1235 z późn.zm.) dalej ustawa oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. z 2013 poz.1397 ze zm.) dalej rozporządzenie. Pierwsza grupa przedsięwzięć w rozporządzeniu określana jest jako przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Druga grupa to przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku przedsięwzięcia z fakultatywną oceną o tym, czy przeprowadzona będzie ocena oddziaływania na środowisko (dalej: OOŚ) i czy inwestor zobowiązany zostanie do opracowania raportu OOŚ, decyduje organ prowadzący postępowanie po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz powiatowego lub wojewódzkiego inspektora sanitarnego, po analizie uwarunkowań inwestycji wynikających w szczególności z przedkładanej przez wnioskodawcę karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zgodnie z art.84 § 1 Ustawy "w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko", a charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art.84 ust.2 ustawy). W takiej sytuacji uzasadnienie decyzji musi zawierać informacje o uwarunkowaniach o których mowa w art.63 ust.1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, w kontekście przytoczonych regulacji, że decyzja o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będąca przedmiotem skargi spełnia warunki wymagane przez prawo. Wniosek o wydanie decyzji spełniał wymogi określone w art.74 ust.1 Ustawy środowiskowej i zawierał kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jest niespornym, że przedsięwzięcie stanowiące przedmiot niniejszej sprawy, zgodnie z § 3 ust.1 pkt 102 rozporządzenia należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże to analiza karty informacyjnej przedsięwzięcia pozwoliły organom uzgadniającym – Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. i Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu na wyrażenie opinii, że przedsięwzięcie polegające na budowaniu chlewni tuczników o obsadzie do 140 DJP na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ewidencyjny [...], art. mapy [...], obręb B. , gmina Z. , nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. (Postanowienie RDOŚ z [...].03.2015 nr [...]; opinia sanitarna PPIS w K. z [...].02.2015 r. nr [...] ) Również decyzje zarówno pierwszoinstancyjna jak i organu odwoławczego zawierają konieczne elementy z art.63 ust.1 Ustawy określając – rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia – określenie zakresu oddziaływania – emisji i występowania innych możliwości – wreszcie odniesienie się do ochrony wód. Analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem wymogów dotyczących udziału społeczeństwa Sąd stwierdził, że poza osobami, które uzyskały przymiot strony w postępowaniu, organ I instancji dokonał ogłoszeń w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy i Miasta Z. zgodnie z art.33, 74 ust.3, 85 ust.3 Ustawy oraz zgodnie z wymogami art.10 § 1 K.P.A. i 49 K.P.A. Toteż chybione są zarzuty skarżącego zawarte w piśmie zatytułowanym – uzupełnienie skargi, że krąg osób biorących udział w postepowaniu winien być poszerzony. Wadliwy jest również zarzut skarżącego, że decyzja odwoławcza wskazuje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zostanie wydana decyzja środowiskowa. Organ odwoławczy na stronie 2 decyzji wprawdzie przywołuje art.72 ust.1 ustawy jednakże czyni to w rozważaniach teoretycznych. Odnosząc się natomiast do rozstrzyganej sprawy wskazuje, że inwestor przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę będzie musiał uzyskać decyzję ustalającą warunki zabudowy, w której to decyzji nastąpi ocena czy inwestycja spełnia warunki wymagane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast szczegółowa ocena odnośnie realizacji inwestycji – z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich – będzie miała miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Chybiony jest także zarzut skarżącego, że organy administracji I i II instancji jak i postanowienie RDOŚ nie uwzględniają faktu, że wioska B. zaliczana jest do obszarów szczególnie wrażliwych. Zarówno organ uzgadniający jak i decyzje będące przedmiotem skargi wskazują, że planowane przedsięwzięcie usytuowane jest na obszarze szczególnie narażonym na odpływ azotu (obszar w zlewni rzeki O. ) wyznaczonym w rozporządzeniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie określenia wód powierzchniowych i podziemnych wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych oraz obszarów szczególnie narażonych, z których odpływ azotu ze źródeł rolniczych do tych wód należy ograniczyć (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2012 poz. 3193 ze zm.). I właśnie z tych powodów organy zaakceptowały pojemność zbiornika na gnojówkę (kanały gnojowe 1150 m3) zgodnie z rozporządzeniem Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia 13 września 2012 w sprawie wprowadzenia programu działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2012 poz. 3847) co gwarantuje przechowywanie i gromadzenie gnojówki przez okres, w którym rolnicze wykorzystanie nie jest możliwe, wynoszący nie mniej niż 6 miesięcy. W ocenie Sądu określone warunki dla planowanej inwestycji pozostają w zgodzie ze środkami zaradczymi, które uwzględnia się w programach działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych (Dz.U. z 2003 r. nr 4 poz. 44), który w pkt 5 określa pojemność zbiorników lub płyt do składowania i przechowywania nawozów naturalnych oraz pasz soczystych. Wadliwy jest również zarzut skarżącego, że decyzja organu I instancji nie określa wagi zwierząt pozostawiając zupełną dowolność inwestorowi. Jest niespornym, że częścią integralną decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do decyzji. Różnica pomiędzy postanowieniem RDOŚ, a decyzją jest jedynie taka, że postanowienie mówi o wadze od 85 do 110 kg masy ciała zwierzęcia, natomiast charakterystyka mówi o masie do około 110 kg. To ostatnie określenie nie oznacza, że masa może przekraczać 110 kg, przy czym oba organy wskazują zgodnie 1000 tuczników (140 DJP). Zarówno organ uzgadniający (RDOŚ) jak i decyzje obu instancji stwierdzają, że układ budowlany chlewni, jak i metody chowu zwierząt ograniczą wpływ inwestycji na środowisko w zakresie emisji substancji zapachowych do powietrza. Organy podkreśliły, że tereny zlokalizowane w otoczeniu planowanej inwestycji to tereny pól uprawnych oraz innej zabudowy zagrodowej. Zdaniem Sądu chybione są zarzuty skargi odnoszące się do regulacji unijnych dotyczących ochrony środowiska, gdyż zarówno Ustawa Prawo ochrony środowiska z 27 stycznia 2001 r. (tj. Dz.U. z 2013 poz. 1232) jak i Ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2013 poz. 1235 ze zm.) wdrażają liczne dyrektywy Rady czy Parlamentu Europejskiego mając na celu ochronę środowiska, co wynika z przypisów do obu ustaw. Wreszcie należy stwierdzić, że na etapie zarówno decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i decyzji, która nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie zachodzi konieczność przedstawienia umów inwestora z odbiorcami gnojownicy. Zdaniem Sądu zarzuty skargi dotyczące metod chowu i rozwiązań budowlanych nie zostały poparte żadnymi dowodami, jak również nie wskazują na konkretne przepisy, które organy uzgadniające, czy też rozstrzygające sprawę naruszyły. Także decyzja organu odwoławczego zdaniem Sądu wyczerpująco odnosi się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wobec oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 P.p.s.a należało oddalić.