IV SA/Po 762/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie NSA Paweł MIładowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant sekr.sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku szkoleniowego oddala skargę /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski Sygn. akt IV SA/ Po 762 / 05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.b i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz.1071 ze zm. – dalej jako kpa) Starosta G. orzekł o odmowie przyznania M.N. dodatku szkoleniowego z tytułu uczestnictwa w dniach od [...] kwietnia 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r. w zajęciach zwiększających szanse na uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że Powiatowy Urząd Pracy prowadzi zajęcia mające na celu zwiększenie szans bezrobotnych na uzyskanie zatrudnienia. Są to zajęcia dla osób dobrowolnie zgłaszających się. W postępowaniu rekrutacyjnym brak przymusu ze strony Urzędu, w szczególności uczestnictwo w zajęciach nie jest związane z wydawaniem skierowań, co potwierdza zbadany w sprawie materiał. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 41 ust.1, bezrobotnemu przysługuje dodatek szkoleniowy, wówczas, gdy odbywa szkolenie na podstawie skierowania wydanego przez starostę, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Odwołując się od powyższej decyzji M.N. wskazał, iż nie ma podstaw do odmowy przyznania mu stypendium, ponieważ propozycję szkolenia otrzymał w Ośrodku Pomocy Społecznej w B., gdzie poinformowano go, że odmowa udziału w szkoleniu może skutkować odmową w przyznaniu pomocy społecznej. Wskazał także, iż faktycznym powodem odmowy przyznania dodatku szkoleniowego był brak środków finansowych na jego wypłatę. Decyzją z dnia [...],[...], na podstawie art. 127 § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa – ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz.1071), art. 10 ust.1 pkt 2 i art.41 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz.1007 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M.N., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż w myśl art. 40 ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta organizuje szkolenie bezrobotnych w szczególności z wykorzystaniem umów szkoleniowych, zawieranych między starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową. W oparciu o art.41 ust. 3 powołanej wyżej ustawy starosta kieruje bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli ten uprawdopodobni, że szkolenie to zapewni uzyskanie odpowiedniej pracy. Nadto ustawa stanowi w art. 41 ust.5, że skierowanie na szkolenie bezrobotnego powinno być poprzedzone określeniem przez doradcę zawodowego powiatowego urzędu pracy predyspozycji do wykonywania zawodu, który uzyskają w wyniku szkolenia. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dodatek szkoleniowy przysługuje bezrobotnemu wówczas, gdy odbywa szkolenie na podstawie skierowania wydanego przez starostę. W przedmiotowej sprawie brak jest skierowania wydanego przez starostę dla skarżącego, która to przesłanka wynikająca z art. 41 ust.1 ustawy jest niezbędna dla oceny, czy bezrobotnemu przysługuje dodatek szkoleniowy. Ponieważ w sprawie skarżącego M.N. brak przesłanki z wyżej wymienionego artykułu w zakresie skierowania na szkolenie przez starostę, stąd zdaniem organu II instancji, decyzja organu I instancji o odmowie przyznania dodatku szkoleniowego jest prawidłowa. Organ wskazał także, iż pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy jest udzielana przez powiatowe urzędy pracy w ramach klubów pracy oraz przez centra informacji i planowania kariery zawodowej wojewódzkich urzędów pracy. W myśl § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizowania szkoleń bezrobotnych, tworzenia zaplecza metodycznego dla potrzeb informacji zawodowej i poradnictwa zawodowego oraz organizowania i finansowania klubów pracy, kluby pracy działają na zasadzie dobrowolności uczestnictwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M.N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując argumenty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.- dalej jako ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. W niniejszej sprawie, kryterium weryfikacji zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej stanowią przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2004 r., nr.99, poz.1001 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizowania szkoleń bezrobotnych, tworzenia zaplecza metodycznego dla potrzeb informacji zawodowej i poradnictwa zawodowego oraz organizowania i finansowania klubów pracy ( Dz. U. nr 12, poz.146). Zgodnie z art. 41 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dodatek szkoleniowy przysługuje bezrobotnemu wówczas, gdy odbywa szkolenie na podstawie skierowania wydanego przez starostę. W razie spełnienia się przedstawianej w nim przesłanki, organ administracyjny ma obowiązek wydania decyzji przyznającej uczestnikowi szkolenia dodatku szkoleniowego. Decyzja ta nie ma więc charakteru uznaniowego. W ocenie Sądu brak jest okoliczności, które wskazywałyby, iż organy orzekające w przedmiotowej sprawie naruszyły prawo. Przepisy jednoznacznie wskazują bowiem przesłanki przyznania dodatku szkoleniowego i okoliczności te były wzięte pod rozwagę w trakcie postępowania. Ponieważ w sprawie skarżącego brak przesłanki z wyżej wymienionego artykułu w zakresie skierowania na szkolenie przez starostę, stąd zdaniem Sądu, decyzje organów I i II instancji o odmowie przyznania dodatku szkoleniowego są prawidłowe. W myśl § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizowania szkoleń bezrobotnych, tworzenia zaplecza metodycznego dla potrzeb informacji zawodowej i poradnictwa zawodowego oraz organizowania i finansowania klubów pracy ( Dz. U. nr 12, poz. 146), kluby pracy działają na zasadzie dobrowolności uczestnictwa. Jak wynika z akt sprawy M.N. brał dobrowolnie udział w zajęciach w ramach klubu pracy i otrzymał certyfikat ukończenia szkolenia, z dnia [...] kwietnia 2005 r., podpisany przez Lidera Klubu Pracy. Ze skargi i odwołania skarżącego wynika, że Skarżący z uwagi na swoją sytuację rodzinną i majątkową korzysta z pomocy społecznej. Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r., nr 64 poz. 593 ze zm.) o pomocy społecznej stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1). Tym samym, w ramach postępowania wszczętego w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie pomocy, organy administracji publicznej zobowiązane są zbadać i ocenić, na ile wnioskodawca jest w stanie we własnym zakresie przezwyciężyć swoją trudną sytuację życiową. W tym celu organy pomocowe zobligowane są ustalić, czy wnioskodawca podejmuje jakiekolwiek działania w kierunku przezwyciężenia tej sytuacji. Jednocześnie organy mają obowiązek informowania o okolicznościach, w tym szkoleniach, umożliwiających przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej w jakiej znalazły się osoby występujące o pomoc społeczną. Nie można zatem zdaniem Sądu uznać, by taka informacja i pouczenie o obowiązujących przepisach, stanowiły przymus ze strony organów administracji do uczestnictwa w szkoleniu. Niewątpliwie jednak dobrowolny udział i ukończenie przez Skarżącego szkolenia zorganizowanego w ramach klubów pracy jest okolicznością braną pod uwagę przez organ administracji przy rozpoznawaniu wniosku o pomoc finansową z pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji. /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski MK