IV SA/Po 773/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżaną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] Starosta W. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.z 2016 r. poz. 290; zwanej dalej "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej "k.p.a.") odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla Spółki A (zwanej dalej również "inwestorem" lub "skarżącą") pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie condohotelu na działkach o nr ewid. [...], [...] obręb ewidencyjny W., ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że inwestor nie dopełnił w wyznaczonym terminie obowiązku nałożonego na niego postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r. w zakresie pkt 2 i 3 dotyczących doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. [...] w W. zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] marca 2008 r. (§ 7 pkt 1 i 2 oraz § 4 pkt 2) oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (D.U. z 2015 poz. 422; zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych") w kwestii zabezpieczenia miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. W odwołaniu inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę lub ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Inwestor zarzucił decyzji Starosty naruszenie: - art. k.p.a. oraz wyrażonej w jego treści zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zignorowanie złożonego przez inwestora materiału dowodowego, braku rozważenia istoty sprawy w kontekście interesu społecznego oraz zupełne pominięcie słusznego interesu inwestora. Organ całkowicie zaniechał przeprowadzenia odpowiednich działań, które mogłyby podważyć lub wykazać ewentualne (niewykazane w postępowaniu) nieprawidłowości projektu budowlanego (oraz pozytywnych dla inwestora uzgodnień organów współdziałających), opierając wydaną decyzję wyłącznie na swoich "własnych" niepotwierdzonych żadnymi dowodami analizach i supozycjach bazujących na błędnej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. oraz wyrażonej w ich treści zasady pogłębiania zaufania obywateli, poprzez prowadzenie postępowania w oderwaniu od dowodów przedstawionych przez inwestora oraz obowiązujących przepisów - aktu prawa miejscowego, w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej, co stoi w całkowitej sprzeczności z obowiązkiem organu polegającym na orzekaniu wyłącznie na podstawie przepisów prawa, a z wykorzystaniem definicji słownikowych z wikipedii; - art. 11 k.p.a. oraz wyrażonej w jego treści zasady przekonywania poprzez zaniechanie właściwego i dokładnego wyjaśnienia, zarówno w toku postępowania jak i w treści wydanej decyzji, przesłanek jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji o treści, która nie przekonuje co do zasadności i zgodności z prawem; - art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny projektu budowlanego oraz innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych, co doprowadziło do nieprawidłowego zdefiniowania nieistniejących w rzeczywistości uchybień związanych z realizacją planowanej inwestycji. - art. 80 k.p.a. poprzez ewidentne przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie rozstrzygnięcia sprawy bez ocenienia całokształtu materiału dowodowego oraz dokonanie rozstrzygnięcia z pominięciem zasad wykładni zapisów planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego oraz jego celowościowego aspektu; - art. 107 § 3 k.p.a. przez braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy i brak szczegółowego odniesienia się do treści projektu budowlanego - art. 35 ust. 4 p.b. poprzez odmowę wydania decyzji w sytuacji, gdy wniosek spełniał wszelkie wymogi formalne a inwestycja, której dotyczy jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego; - art. 64 ust. 1, art. 74 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie konstytucyjnego prawa własności inwestora i odmówienie możliwości realizowania inwestycji, pomimo dysponowania przez inwestora odpowiednim tytułem prawnym oraz jednoczesnego nie występowania okoliczności podnoszonych przez organ, mających stanowić podstawę wydania kwestionowanej decyzji; - § 7 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 4 ust. 1 pkt. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez całkowicie nieuprawnione przyjęcie, iż inwestycja jest sprzeczna z warunkami opisanymi w przywołanych przepisach, podczas gdy prawidłowe wykorzystanie zasad wykładni gramatycznej oraz celowościowej, daje wynik zgoła odmienny Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie niezgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru oznaczonego symbolem [...] oraz nie zaplanowania wystarczającej ilości miejsc parkingowych. Zdaniem Wojewody planowane przedsięwzięcie nosi znamiona zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami o czym świadczą załączone do projektu rysunki przedstawiające rzut parteru oraz poszczególnych kondygnacji. Stąd organ odwoławczy podzielił przedstawione w decyzji Starosty stanowisko Burmistrza Miasta W. wskazujące na potrzebę zapewnienia do takiej inwestycji odpowiedniej liczby miejsc parkingowych w ilości minimum 1 miejsce na jeden lokal (apartament) mieszkalny. Wojewoda wskazał, że w systemie prawnym brak jest definicji "condohotelu". Jednakże nazwanie budynku w sposób wykraczający poza definicje zawarte w przepisach techniczno - budowlanych oraz w sposób odmienny od nazewnictwa stosowanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie oznacza możliwości nieprzestrzegania przepisów dotyczących warunków technicznych, ani możliwości realizacji zabudowy lub jej użytkowania w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy wbrew decyzjom gminy. Nie jest zasadne dokonywanie oceny obiektu budowlanego, a także sposobu zagospodarowania terenu wyłącznie na podstawie nazwy, jaką posługuje się inwestor, natomiast kluczowym jest przeznaczenie i faktyczna funkcja budynku. Wojewoda zaznaczył, że mając na uwadze art. 7 k.p.a. organ winien mieć na uwadze nie tylko interes inwestora ale także interes społeczny i słuszny interes obywateli czyli także tych co będą ewentualnymi użytkownikami planowanego przedsięwzięcia. Z pewnością zapewnienie miejsc parkingowych dla budynku z apartamentami mieszkalnymi jest jak najbardziej wskazane i słuszne w realiach naszej rzeczywistości. Dalej Wojewoda wskazał, że w § 4 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa realizowana na terenach zabudowy sportu i rekreacji, oznaczonych na rysunku - [...], [...], [...], [...], [...], o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, oraz tereny dróg wewnętrznych, oznaczenie na rysunku - [...], muszej stanowić powiązany kompozycyjnie oraz jednorodny stylistycznie układ przestrzenny" oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778; zwanej dalej "u.p.z.p.") wskazującego, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej gminy w tym między innymi uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy wydaje się, słuszne zasięgniecie opinii Burmistrza Miasta [...] w ocenie spełnienia wymogów powyższego zapisu planu. Stąd przywołanie w zaskarżonej decyzji pisma Burmistrza Miasta [...] z [...] lutego 2016r. znak: [...] i oparcie się na jego treści nie można uznać za niewłaściwe. Jak stwierdził Wojewoda zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie [...] należy kontynuować funkcję, styl i gabaryty "centrum rekreacji wodnej," a na terenie [...] może być realizowana funkcja obsługi turystyki w tym czasowego zakwaterowania i gastronomii. Obie te funkcje powinny mieć cechy obiektów ponadlokalnych i ogólnie dostępnych, których obsługa komunikacyjna jest okazjonalna i dlatego plan dopuszcza wówczas parkowanie na parkingach ogólnodostępnych. Natomiast przedstawiona w projekcie budowlanym funkcja condohotel pełni funkcję zamieszkania zbiorowego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego i nie stanowi funkcji ogólnodostępnej. Stąd przywołanie w tym przypadku wymogów rozporządzenia w sprawie miejsc parkingowych jest jak najbardziej słuszne i zgodne z przepisami prawa i wiedzy technicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Inwestor zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik spraw ti.: a) art. 35 ust. 4 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy wniosek skarżącej spełniał wszelkie wymogi formalne wynikające z przepisów prawa, tj. na podstawie art. 35 ust. 1 pkt. 1 p.b., był kompletny, posiadał wymagane opinie oraz uzgodnienia, a przede wszystkim był z uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych b) art. 64 ust. 1, art. 74 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która w ocenie skarżącej w sposób ewidentny narusza jej konstytucyjne prawo własności i uniemożliwia jej realizowanie inwestycji, pomimo dysponowania przez nią odpowiednim tytułem prawnym oraz jednoczesnego nie występowania okoliczności podnoszonych zarówno przez organ I jak i II instancji, stanowiących podstawę wydania kwestionowanych decyzji; c) § 7 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 4 ust. 1 pkt. 1 uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] poprzez całkowicie nieuprawnione przyjęcie, iż inwestycja jest sprzeczna z warunkami opisanymi w ww. przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy prawidłowe wykorzystanie zasad wykładni gramatycznej oraz celowościowej, daje wynik zgoła odmienny tzn. taki, który w pełni koresponduje z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego definiującymi możliwy sposób zagospodarowania obszarów [...] oraz ustalającymi obszar przeznaczony na parking ogólnodostępny; d) § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż projekt budowlany narusza jego dyspozycję poprzez zaplanowanie zbyt małej ilości miejsc parkingowych, podczas gdy wskazana ilość miejsc w pełni koresponduje z przeznaczeniem turystycznym budynku; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydana decyzję, albowiem kształtowały lub co najmniej współkształtowały treść rozstrzygnięcia tj.: a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz wyrażonej w jego treści zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zignorowanie złożonego przez skarżącą materiału dowodowego, braku rozważenia istoty sprawy w kontekście interesu społecznego oraz zupełne pominięcie słusznego interesu skarżącej. Wojewoda całkowicie zaniechał przeprowadzenia odpowiednich działań, które mogłyby podważyć lub wykazać ewentualne nieprawidłowości projektu budowlanego, opierając wydaną decyzję wyłącznie na swoich "własnych" supozycjach bazujących na absolutnie błędnej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 6 oraz art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz wyrażonej w ich treści zasady pogłębiania zaufania obywateli, poprzez prowadzenie postępowania w oderwaniu od dowodów przedstawionych przez skarżącą oraz obowiązujących przepisów - aktu prawa miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej, co stoi w całkowitej sprzeczności z obowiązkiem Organu polegającym na orzekaniu wyłącznie na podstawie przepisów prawa: - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa oraz wyrażonej w jego treści zasady przekonywania poprzez zaniechanie właściwego i dokładnego wyjaśnienia, zarówno w toku postępowania jak i w treści wydanej decyzji, przesłanek jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji o treści, która nie przekonuje co do zasadności i zgodności z prawem (brak jakichkolwiek pogłębionych rozważań dotyczących rzekomego braku "funkcjonalnego, użytkowego i kompozycyjnego" powiązania części budynku planowanego na obszarze [...] z Aquaparkiem oraz rzekomego zaplanowania niewystarczającej ilości miejsc parkingowych); - art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny projektu budowlanego oraz innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych, co doprowadziło do nieprawidłowego zdefiniowania nieistniejących w rzeczywistości uchybień związanych z realizacją planowanej Inwestycji i uznanie, iż pomimo turystycznego przeznaczenia budynku wymagana ilość miejsc parkingowych winna odpowiadać regułom zamieszkania zbiorowego. - art. 107 § 3 k.p.a. przez braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy i brak szczegółowego odniesienia się do treści projektu budowlanego (organ poprzestał na stwierdzeniu, iż zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji i podziela jego "szeroko" zaprezentowane stanowisko i de facto zaniechał jakiejkolwiek analizy problemowej powiązania Inwestycji z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego posługując się tendencyjnymi założeniami, bez ich szczegółowego wyjaśnienia i odniesienia konkretnie do zapisów projektu budowlanego); - art. 106 § 1 .k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji m.in. w oparciu o pismo Burmistrza Miasta W. z dnia [...] lutego 2016 r., podczas gdy po pierwsze żaden przepis prawa nie nakładał na organ takiego obowiązku i nie uzależnił wydania decyzji od zajęcia stanowiska, po drugie zaś zastosowanie takiej procedury dotyczącej wyrażenia opinii przez inny organ bez umożliwienia Skarżącej złożenia zażalenia na takie stanowisko w trybie art 106 §5 kpa jest automatycznie pozbawieniem możliwości obrony jej praw. - art. 138 51 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji wydanej pomimo naruszenia szeregu przepisów postępowania i przepisów materialnoprawnych, podczas gdy Wojewoda powinien uchylić przedmiotową decyzję orzekając jednocześnie co do istoty sprawy; W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zasadniczo spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny zgodności planowanej inwestycji polegającej na budowie condohotelu na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb ewidencyjny W., ul. [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej do ustalenia ilości miejsc parkingowych wymaganych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 2 p.b.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Z powyższych przepisów wynika, że organ przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winien sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określą przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1094/11, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Dokonując oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, który stwierdził że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z przeznaczeniem terenu określonym w planie miejscowym. Jak prawidłowo ustalił Wojewoda przedmiotowa inwestycja ma zostać zrealizowana na działkach [...], [...] obręb ewidencyjny W., ul. [...], które objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] marca 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. [...] w W. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2008 r. Nr [...] poz. [...]). Przedmiotowe działki położone są na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] i [...]. W § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidziano dla terenu oznaczonego symbolem [...] przeznaczenie terenu w szczególności na cele rekreacji związanej z realizacją centrum rekreacji wodnej, natomiast w § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a dla terenu oznaczonego symbolem [...] ustalono przeznaczenie terenu w szczególności na cele obsługi turystyki, w tym obiekty czasowego zakwaterowania i gastronomi. Zgodność projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obszaru oznaczonego symbolem [...] nie jest sporna w rozpoznawanej sprawie. Organ prawidłowo ustalił, że dla tego terenu w plan przewiduje przeznaczenie terenu na cele obsługi turystyki, a planowana inwestycja wpisuje się w przeznaczenie określone w § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy natomiast oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]. Organy rozpoznające niniejszą sprawę przyjęły, że znajdujące się w części budynku projektowanego na obszarze oznaczonym symbolem [...] pomieszczenia usługowe, lokal gastronomiczny, pomieszczenia biurowe oraz apartamenty nie wpisują się w przeznaczenie tego terenu określone w § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ dokonując wykładni wskazanego przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz użytego w nim pojęcia "rekreacji", powołując się na definicje słownikową wskazał, że pod pojęciem tym należy rozumieć formę działania wybraną dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania i dla odpoczynku, rozrywki lub rozwoju własnej osobowości, podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społecznymi i domowymi w czasie wolnym od pracy. Jednocześnie organ nie wykazał żadnych racji przemawiających za uznaniem, że pomieszczenia usługowe, biurowe, lokal gastronomiczny czy wreszcie usytuowanie w budynku apartamentów nie jest zgodne z ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczeniem terenu wskazanym w § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a. Już tym organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dodatkowo skarżący trafnie podniósł, iż użyte przez lokalnego prawodawcę w § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sformułowanie "w szczególności na cele rekreacji" wskazuje w sposób jednoznaczny, że wskazany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposób przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem US1 nie stanowi katalogu zamkniętego. Nie można więc podzielić stanowiska organów administracji architektoniczno-budowlanej, iż zabudowa budynkiem o funkcji rekreacyjnej jest jedyną możliwą do zrealizowania w obszarze oznaczonym symbolem [...]. Przeciw wykładni przyjętej przez organy świadczy treść § 4 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dopuszczono na terenach oznaczonych na rysunku - [...] - realizację zespołu budynków o ponadlokalnej funkcji w zakresie rekreacji, sportu i obsługi turystyki, nieprzekraczających wysokości gzymsu wieńczącego elewację najwyższej części budynku byłego Seminarium Nauczycielskiego - ul. [...], gwarantujących ochronę sylwety zabudowy od strony jeziora oraz niezniekształcenie pierzei ul. [...]. Powyższe w ocenie Sądu świadczy w planie wskazano najbardziej pożądany sposób zagospodarowania omawianego obszaru. Nie wykluczono jednak powstania innego rodzaju zabudowy, nie wskazano też zamkniętego katalogu zabudowy możliwej do realizacji na tym obszarze. W konsekwencji Sąd uznał, że stanowisko co do braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostało poprzedzone rzetelną analizą ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto nie zostało należycie uargumentowane w uzasadnieniu decyzji. Powyższe nie przesądza jednak o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku stanowisko organu, co do ewentualnej zgodności projektowanej inwestycji z pozostałymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedwczesnym byłoby na tym etapie postępowania dokonywanie takiej oceny przez Sąd. Przechodząc do drugiego ze spornych w rozpoznawanej sprawie zagadnień wskazać trzeba, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z kolei zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Organ uznał, że inwestor nie zapewnił wymaganej liczby miejsc parkingowych ograniczając się do przywołania stanowisko Burmistrza Miasta W. z dnia [...] lutego 2016 r., w którym wskazano na konieczność pełnego zapewnienia miejsca parkingowych, bez uszczuplania miejsc na parkingach ogólnodostępnych Zaznaczyć należy, że żaden przepis prawa budowlanego, ani też aktów wykonawczych do tej ustawy nie mówi o obowiązku zapewnienia określonej liczby miejsc postojowych na terenie inwestycji. Przywołany § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nakazuj jedynie urządzenie takich miejsc stosownie do przeznaczenia działki budowlanej i sposobu jej zabudowy. Stosownych regulacji nie zawiera również obowiązujący dla działek objętych projektowaną inwestycją miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Istotą tego rozwiązania jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości. Inwestor z woli ustawodawcy, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nie oznacza to jednak całkowitego wykluczenia możliwości uwzględnienia tych miejsc w kontekście spełnienia wymagań z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organy rozpoznające niniejszą sprawę nie wykazały w sposób przekonujący, iż projektowana inwestycja nie zapewnia wystarczającej ilości miejsc parkingowych. Wojewoda ograniczył się do przywołania stanowisko Burmistrza w zakresie spełnienia warunku o którym mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przy czym zauważyć należy, że to obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej było dokonanie wiążących ustaleń w tym zakresie, a z obowiązku tego Wojewoda się nie wywiązał. Opinia Burmistrza - niewymagana przepisami prawa – nie miała w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę żadnego znaczenia. Natomiast organ I instancji stwierdził, iż oczywistym jest konieczność zapewnienia jednego miejsca parkingowego dla jednej jednostki zakwaterowania, nie wyjaśniając jednocześnie z czego w jego ocenie oczywistość ta miałaby wynikać. Tymczasem w projekcie wskazano, że zaprojektowana ilość miejsc parkingowych została przyjęta na podstawie danych opublikowanych przez GUS, który wskazuje, że latach ubiegłych średnie obłożenie miejsc noclegowych w Polsce w miesiącach letnich nie przekraczało 50%. Do stanowiska tego ani Wojewoda ni też organ I instancji nie odniosły się. W ocenie Sądu ocena dokonana przez organy nie została poparta jakąkolwiek przekonującą argumentacją. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocenić należało jako dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w aktach sprawy ani też w obowiązujących przepisach prawa. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, ze zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przypomnieć należy, iż organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a także prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8). Zgodnie natomiast z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany do zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a następnie do jego rozpatrzenia. Tylko na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej może ocenić czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Natomiast zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu (500 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 507). Ponownie prowadząc postępowania Wojewoda uwzględniając treść niniejszego wyroku raz jeszcze dokona oceny przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w zakresie przeznaczenia nieruchomości objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, jak również pozostałych ustaleń planu. Ponadto organ odnosząc się do rozwiązań przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu, raz jeszcze dokona oceny spełnienia wymagań wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a zajęte stanowisko w sposób wyczerpujący przedstawi w uzasadnieniu decyzji.