IV SA/Po 782/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...], nr [...] Prorektor ds. studenckich (zwany dalej: Prorektor I) na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 174 ust. 4, art. 175 ust. 2 i art. 181 ust. 1 i 4 oraz art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm., zwanej dalej: ustawa), oraz § 3-4 i § 8-10 Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu im. [...] w P. (załącznik do Zarządzenia Nr [...]/2017 Rektora UAM z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów UAM, zwanego dalej: Regulamin), § 60 ust. 1-3 Statutu UAM (załącznik do obwieszczenia nr [...] Senatu Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu Statutu Uniwersytetu im. [...] w P., zwanego dalej: Statut), § 1 Zarządzenia nr [...]/2017 Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] września 2016 roku w sprawie zakresu obowiązków prorektorów w kadencji 2016-2020 (z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm., (zwanej dalej: dalej: Kpa), na podstawie wniosku K. P. (nr albumu: 371766 program: [...]; zwanej dalej: skarżąca) odmówił skarżącej przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 4-6 Regulaminu, stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać do 10% studentów studiów stacjonarnych lub niestacjonarnych kierunku studiów, pod warunkiem zaliczenia roku w terminie określonym organizacją roku akademickiego, tj. do 30 września, i uzyskania bezwarunkowego wpisu na kolejny rok studiów. Organ wywodził, że w toku postępowania kwalifikacyjnego ustalono, że zaliczenie przez skarżącą poprzedzającego roku studiów nastąpiło po terminie, o którym mowa powyżej. Skarżąca wystąpiła następnie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącej decyzja organu I instancji jest niezgodna z prawem i jako taka nie powinna się ostać. W jej ocenie postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzone w sprawie nie doprowadziło do dokładnego i przede wszystkim rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co uchybia zasadzie określonej w art. 7 Kpa. Skarżąca wywodziła, że bezwarunkowy wpis na kolejny rok akademicki uzyskała po terminie określonym organizacją roku akademickiego, tj. po dniu [...] września 2016 roku, nastąpiło to jednak z przyczyn niezależnych ode niej. W tej mierze argumentowała, że jej wniosek o przedłużenie sesji egzaminacyjnej do dnia [...] października 2016 roku motywowany był brakiem możliwości zaliczenia ćwiczeń z przedmiotu: [...] [...]. Podkreśliła, że zajęcia te prowadzone były przez doktor A. S. w roku akademickim [...]. Termin zaliczenia przedmiotowych zajęć przypadała w miesiącu lutym 2016 roku. Z uwagi na chorobę i swoją niedyspozycję w tym terminie, skarżąca nie mogła przystąpić do zaliczenia przedmiotu [...] [...], co zostało oczywiście stwierdzone odpowiednim dokumentem, dostarczonym do Zakładu [...] Wydziału [...] Uniwersytetu im. [...] w P.. Po tym terminie, co okazało się później, zaliczenie przedmiotu nie było możliwe u wymienionej wyżej prowadzącej z uwagi na fakt, że przebywała ona (do lipca 2017 roku) na urlopie macierzyńskim. Z tego względu skarżąca zmuszona była wystąpić o zgodę na zaliczenie przedmiotu u innego prowadzącego i jeszcze przed zakończeniem roku akademickiego [...], tj. przed dniem [...] września 2016 roku, zwróciła się do mgr P. P. - doktorantki w Zakładzie [...] - z prośbą o możliwość przystąpienia do zaliczenia ćwiczeń z przedmiotu [...] [...]. W dniu 16 października zaliczyła konwersatoria ze wskazanego wyżej przedmiotu i tym samym uzyskała ostatni wpis niezbędny do zakończenia roku akademickiego [...]. Skarżąca podkreśliła, że wyłącznie w tym celu konieczne było przedłużenie sesji egzaminacyjnej w roku akademickim [...] do dnia [...] października 2016 roku. Kolejno skarżąca uzasadniała zarzut niezgodności decyzji organu z prawem podnosząc, że zgodnie z brzmieniem art. 181 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymywać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Zdaniem skarżącej wyżej wskazana ustawa precyzuje w pewnym stopniu status "najlepszych studentów", uprawniający do otrzymania odnośnego stypendium rektorskiego. Przesłanki dla takiej kwalifikacji może stanowić uzyskanie wysokiej, rocznej średniej ocen za rok studiów lub osiągnięcia naukowe bądź artystyczne, a także odpowiednio wysokie osiągnięcia (wyniki) sportowe. Tymczasem skarżącej - mimo spełnienia powyższych przesłanek do otrzymania przedmiotowego stypendium naukowego - odmówiono przyznania wyłącznie z uwagi na fakt, iż zaliczenie przez nią poprzedzającego roku studiów nastąpiło po ustalonym terminie organizacji roku akademickiego, tj. po dniu [...] września 2016 roku. Tymczasem przepis art. 181 ust. 1 ustawy przewiduje jako jedynie kryterium przyznania stypendium za wyniki w nauce - uzyskanie za rok studiów wysokiej średniej ocen - w przypadku skarżącej była to średnia ocen 4.15. Jednocześnie w przepisie tym nie określono żadnego innego kryterium jego otrzymania. Przy czym w art. 186 ust. 1 ustawy upoważniono rektorów do wydania szczegółowego regulaminu ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów. W przepisie art. 186 ust. 1 wskazanej ustawy ustawodawca nie przewidział jednak, w ocenie skarżącej , możliwości wprowadzenia w regulaminie materialnoprawnego terminu zawitego, którego upływ udaremnia przyznanie stypendium naukowego. W związku z powyższym, wprowadzenie w Regulaminie terminu zawitego otrzymania stypendium, stanowi naruszenie art. 181 ust. 1 i art. 186 ust. 1 ustawy. Terminy wprowadzone w tymże Regulaminie należy, zdaniem skarżącej, traktować jedynie jako terminy porządkowe. Z tej perspektywy, zdaniem skarżącej, odmowe przyznania jej stypendium wyłącznie ze względu na zaliczenie jednego przedmiotu po dniu [...] września 2016 roku, należy ocenić jako rażące naruszenie prawa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...], nr [...] Prorektor ds. nauki i współpracy międzynarodowej (zwany dalej: Prorektor II) na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 174 ust. 4, art. 175 ust. 2 i art. 181 ust. 1 i 4 oraz art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1842, z późn. zm., zwanej dalej: ustawa), oraz § 3-4 i § 8-10 Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu im. [...] w P. (załącznik do Zarządzenia Nr [...]/2017 Rektora UAM z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów UAM), zwanego dalej Regulaminem, § 60 ust. 1-3 Statutu UAM (załącznik do Uchwały Senatu UAM nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., z późn. zm.), § 1 Zarządzenia nr [...]/2017 Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] września 2016 roku w sprawie zakresu obowiązków prorektorów w kadencji 2016-2020 (z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), utrzymał decyzję o odmowie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim [...] w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przywołał treść § 4 ust. 6 Regulaminu wskazał, że w toku ponownego postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego na podstawie wniesionej prośby o ponowne rozpatrzenie wniosku stwierdzono, że uzyskanie wszystkich zaliczeń, złożenie indeksu i zaliczenie poprzedzającego roku studiów, na podstawie którego skarżąca ubiegała się o świadczenie, nastąpiło dnia [...] października 2016 roku, tj. po terminie, o którym mowa w § 4 ust. 6 Regulaminu, czyli po [...] września 2016 roku. Wobec powyższego, w ocenie organu, nie został przez skarżącą spełniony warunek zaliczenia roku studiów w granicach roku akademickiego właściwego dla realizowanego roku studiów, co zdeterminowało treść rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję organu II instancji złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca zaskarżając ją w całości i zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 181 ust. 1 w zw. z art. 186 ust. 1 ustawy poprzez błędną wykładnię tych przepisów i wprowadzenie przez organ do Regulaminu materialnoprawnego terminu zawitego warunkującego otrzymanie stypendium za wyniki w nauce, a w konsekwencji ustalenie, że jego upływ - bez względu na przyczynę - udaremnia przyznanie wnioskowanego przez skarżącą świadczenia; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 Kpa w zw. z art. 12 Kpa poprzez prowadzenie postępowania kwalifikacyjnego w niniejszej sprawie w sposób przewlekły, a nadto w sposób, który nie doprowadził do dokładnego i przede wszystkim rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; wreszcie naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 140 Kpa, poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również brak odniesienia się do zarzutów skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca wniosła o stwierdzenie w całości nieważności skarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2016 roku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej – Ppsa) oraz art. 135 tej ustawy ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Rektora z dnia [...] listopada 2016 roku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 135 Ppsa. Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wymienionych w treści uzasadnienia skargi na okoliczności w nim podniesione, wskazując, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w stanie faktycznym niniejszej sprawy, które nie spowodują nadmiernego przedłużenia postępowania w przedmiotowej sprawie, tj. oświadczenia Kierownika Zakładu [...] Wydziału [...] Uniwersytetu im. [...] w P. - prof. K. S. - z dnia [...] lipca 2017 roku, wydruku korespondencji elektronicznej prowadzonej pomiędzy skarżącą a mgr P. P., wniosku o przedłużenie sesji egzaminacyjnej z dnia [...] września 2016 roku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Organ szeroko odniósł się do zarzutów skargi uznając ją za bezzasadną i wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – Ppsa). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Na wstępie należy również wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie i doktrynie, że decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2005 r. I SA/Wa 2040/04, publ. baza Lex nr 189841). Pogląd ten nie oznacza jednak, że decyzja organu uczelni może być wydana z obrazą przepisów prawa, w tym przypadku przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 107 § 1 Kpa jednoznacznie stanowi, że decyzja powinna zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Precyzyjnie, co powinno zawierać uzasadnienie decyzji, określa art. 107 § 3 Kpa. Z treści decyzji musi wynikać, dlaczego została wydana. Umożliwia to zarówno kontrolę jej legalności przez organ drugiej instancji, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny ale, co nie mniej istotne, pozwala na ochronę interesu prawnego strony, poprzez stawianie zarzutów pod adresem decyzji i podjęcie próby wykazania jej nielegalności. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Sąd dostrzega, że decyzje organów obu instancji nie są obszerne, co nie zmienia jednak faktu, że zawierają owo ustawowe minimum konieczne do uznania tych decyzji za prawidłowe pod względem formalnym. W decyzjach organów obu instancji znajduje się bowiem oznaczenie organu administracji publicznej; datę wydania; oznaczenie strony lub stron; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne; niezbędne pouczenia oraz właściwe podpisy. W zakresie merytorycznym Sąd podziela stanowisko przedstawione przez organ w odpowiedzi na skargę. Sąd dostrzega, że z punktu widzenia praworządności byłoby obiektywnie pożądanym, aby szczegółowa argumentacja podniesiona w odpowiedzi na skargę znalazła się w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Nadal pozostaje jednak na stanowisku, że decyzje są prawidłowe i ich syntetyczność, co jak wskazano powyżej jest akceptowane w judykaturze i doktrynie, nie wpływa na prawidłowość tych rozstrzygnięć. Zasadniczy bowiem motyw wydania decyzji, w istocie odmownych, jest taki, że skarżąca nie zaliczyła roku w terminie określonym organizacją roku akademickiego tj. do 30 września. Organ wykazał jednocześnie na jakiej podstawie prawnej oparł rozstrzygnięcie. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 186 ust. 1 ustawy - szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów (o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8), w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, sposób wyłaniania studentów mogących otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta ustala rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego. Zgodnie z § 4 ust. 1 Regulaminu studiów Uniwersytetu im. [...] w P. (Obwieszczenie nr [...] Senatu Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] września 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu Regulaminu studiów Uniwersytetu im. [...] w P., zwanego dalej: Regulamin studiów) rok akademicki trwa od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego, o ile rektor Uniwersytetu nie zarządzi inaczej. Zgodnie z zarządzeniem Rektora UAM z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]/2015 w sprawie organizacji roku akademickiego [...] - w roku akademickim [...] semestr zimowy trwał od [...] października 2015 r. do [...] lutego 2016 r. (przy czym zimowa sesja egzaminacyjna trwała od [...] lutego do [...] lutego 2016 r.), natomiast semestr letni trwał od [...] lutego do [...] czerwca (przy czym letnia sesja egzaminacyjna wyznaczona została od [...] czerwca do [...] czerwca 2016 r.). Natomiast poprawkowa sesja egzaminacyjna została wyznaczona od 05 września do [...] września 2016 r. Wreszcie – zgodnie z § 4 ust. 1 i 6 Regulaminu (Regulamin stypendium Rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu im. [...] w P.) stypendium może otrzymać student studiów stacjonarnych lub niestacjonarnych, który w trakcie poprzedniego roku studiów, w granicach właściwego roku akademickiego przewidzianego organizacją roku akademickiego podaną w Zarządzeniu Rektora obowiązującym podczas roku akademickiego poprzedzającego złożenie wniosku, uzyskał wysoką średnią ocen, nie niższą niż 4,00. Na tle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż rację ma organ, iż w Regulaminie nie wprowadzono terminu zawitego warunkującego ubieganie się o stypendium Rektora (tj. wyznaczenia daty, do której dopuszczalne jest składanie wniosków o przyznanie przedmiotowego świadczenia). Po wtóre wymóg terminowego zaliczenia roku studiów (w terminie wynikającym z zarządzenia Rektora w sprawie organizacji roku akademickiego w granicach właściwego roku akademickiego) nie przekracza zakresu upoważnienia ustawowego i jest dopuszczalny w świetle obowiązujących przepisów. Po trzecie, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż skarżąca nie dochowała wymogu uzyskania średniej ocen nie niższej niż 4,00 w trakcie poprzedniego roku studiów, w granicach właściwego roku akademickiego przewidzianego organizacją roku akademickiego podaną w Zarządzeniu Rektora obowiązującym podczas roku akademickiego poprzedzającego złożenie wniosku, tj. do dnia [...] września 2016 r. Zgodnie z art. 6. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Skoro zatem skarżąca nie wypełniła warunku koniecznego do uzyskania stypendium, to organy nie miały innej możliwości, aniżeli odmówić przyznania stypendium. Zdaniem Sądu nie zaistniały żadne okoliczności faktyczne i prawne, które umożliwiłyby organowi przyznanie stypendium. W szczególności, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie na uwzględnienie nie zasługują okoliczności podnoszone przez skarżącą odnośnie braku możliwości zadośćuczynienia wymaganiom ustawowym w zakresie terminu zaliczenia roku. Wniosek o przedłużenie sesji skarżąca złożyła już po zakończeniu poprawkowej sesji egzaminacyjnej, dzień przed końcem roku akademickiego tj. w dniu [...] września 2016 r. Co więcej przedmiot [...] [...] (którego niezaliczenie w terminie zadecydowało de facto o nieprzyznaniu skarżącej stypendium) był realizowany w semestrze zimowym i skarżąca ocenę z ww. przedmiotu winna była uzyskać w ramach zimowej sesji egzaminacyjnej (tj. do [...] lutego 2016 r.), a najpóźniej w ramach poprawkowej sesji egzaminacyjnej (tj. do [...] września 2016 r.). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji. Ubocznie jedynie wskazać należy, że zarzuty w zakresie przewlekłości postępowania organów nie mogą zostać uwzględnione w ramach niniejszego postępowania, kontrolującego merytoryczne rozstrzygnięcie organów, ale mogłyby być brane pod uwagę jedynie w ramach osobno zainicjowanego (zgodnie z przepisami prawa i w określonym tymi przepisami trybie) postępowania mającego z przedmiot przewlekłość działania organu.