IV SA/Po 784/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego stypendium oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski (dalej: "Wojewoda" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Starosty Złotowskiego z [...] marca 2015 r. (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") nr [...] orzekającą o zwrocie nienależnie pobranego stypendium za okres od [...] kwietnia 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r., w kwocie brutto [...] zł. Powyższa decyzja Wojewody zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] września 2012 r. Starosta uznał R. S. (dalej: "Skarżący") za osobę bezrobotną od [...] września 2012 r. W okresie od [...]kwietnia 2013 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] lipca 2014 r. do [...] listopada 2014 r. R.S. odbył staż, na który został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy (PUP). Za powyższe okresy odbywania stażu Skarżący pobrał stypendium. W dniu [...] listopada 2014 r. do PUP wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w którym stwierdzono, że w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. Skarżący podlegał ubezpieczeniu z tytułu wykonywania umowy zlecenia, co wynika z Kompleksowego Systemu Informatycznego. W związku z faktem pobierania stypendium i wykonywaniem pracy z tytułu umowy zlecenia, Skarżący został wezwany do PUP, gdzie oświadczył, że w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. wykonywał pracę na umowę zlecenie w [...] sp. z o.o. Do powyższego oświadczenia załączył zaświadczenie z [...] grudnia 2014 r., w którym [...] sp. z o.o. potwierdził, iż w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. Skarżący wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, organ I instancji ustalił, iż w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej od [...] września 2012 r. do [...] listopada 2014 r., Skarżący jednocześnie wykonywał inną pracę zarobkową (umowa zlecenie) od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r., o czym nie zawiadomił PUP, mimo pouczenia podczas rejestracji jako osoba bezrobotna, że jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Ze względu na powyższe okoliczności, Starosta decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...] orzekł o: - uchyleniu decyzji Starosty z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] przyznającej Skarżącemu prawo do stypendium od [...] kwietnia 2013 r.; - uchyleniu decyzji Starosty z [...] września 2013 r. nr [...]orzekającej o utracie prawa do stypendium, z dniem [...] września 2013 r. z powodu zakończenia odbywania stażu, - utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej od [...] lutego 2013 r. z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej (umowa zlecenie), - uznaniu Skarżącego za osobę bezrobotną, od [...] grudnia 2013 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. R. S. odwołał się od powyższej decyzji. Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. znak: [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] Starosta na podstawie art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 6 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit c. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm., dalej w skrócie: " u.p.z.i.r.p.") orzekł o zwrocie nienależnie pobranego stypendium za okres od [...] kwietnia 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, m.in. że z uwagi na wykonywanie przez Skarżącego od [...] lutego 2013 r. innej pracy zarobkowej (umowa zlecenie), w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. Skarżący nie posiadał statusu osoby bezrobotnej, ponieważ nie spełniał przesłanki definicji bezrobotnego zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. i w związku z tym pobrane przez Skarżącego stypendium za okres od [...] kwietnia 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. w kwocie [...] zł brutto uznać należało za nienależne. Od opisanej wyżej decyzji Starosty, Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego R. K., wniósł odwołanie zarzucając naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z.i.r.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęć: "bezrobotny" oraz "inna praca zarobkowa" skutkujące przyjęciem, że Skarżący na skutek podjęcia dorywczej pracy na podstawie umowy zlecenia i za niewielkie wynagrodzenie przestał spełniać przesłanki uzasadniające posiadanie przez niego statusu osoby bezrobotnej, podczas gdy nie każda praca zarobkowa, w szczególności praca krótkotrwała i przynosząca niewysokie dochody może być uznana za inną pracę zarobkową; 2) art. 76 ust. 1 u.p.z.i.r.p. poprzez błędne przyjęcie, że strona postępowania jest osobą, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, podczas gdy Skarżący nie jest osobą, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne; 3) art. 76 ust. 2 pkt 1 ust. 1 u.p.z.i.r.p. poprzez błędne przyjęcie, że pobrane stypendium jest nienależnie pobranym świadczeniem pieniężnym, pomimo, że pobierający to świadczenie nie był prawidłowo pouczony o okolicznościach. uzasadniających zwrot świadczenia; 4) art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nie powołanie pełnego uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia, czego skutkiem jest wadliwość wydanej decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie w tym zakresie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu Skarżący podniósł m.in., że nie każda praca zarobkowa, w szczególności krótkotrwała i przynosząca niewysokie dochody może być uznana za inna prace zarobkową w świetle ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżący w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. współpracował z [...] Sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenia. Nie sposób jednak zgodzić się z organem I instancji, że współpraca ta stanowiła inną pracą zarobkową, o której mowa w definicji bezrobotnego zawartej w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, a której wykonywanie stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie statusu osoby bezrobotnej. Literalna wykładnia definicji "innej pracy zarobkowej" zamieszczonej w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia może prowadzić do wniosku przyjętego przez organ I instancji, że każda umowa zlecenia, na podstawie której bezrobotny wykonuje pracę, nawet taka umowa zlecenia jaką zawarł Skarżący prowadzi do utraty statusu osoby bezrobotnej. Stanowisko takie jest w ocenie Skarżącego nieprawidłowe, ponieważ przy wykładni przepisów nie można jedynie poprzestać na wykładni językowej, która prowadzi do kategorycznego wniosku, że jakakolwiek aktywność mająca na celu uzyskiwanie zarobków, mieszcząca się w ramach tego, co uznawane jest za inną pracę zarobkowa stanowi przesłankę do utraty statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem Skarżącego sięgnąć należy także do innych metod, w szczególności do wykładni funkcjonalnej. W doktrynie zwraca się uwagę, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z.i.r.p. w swym literalnym brzmieniu nie uwzględnia pracy o charakterze dorywczym bądź krótkotrwałym, która przynosząc stosunkowo niewielkie dochody nie poprawia tyle materialnego położenia i pozycji społecznej osoby ją podejmującej, iż przestaje ona być bezrobotną, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę krótki okres w którym osoba tego rodzaju pracę świadczy, jej nieregularny charakter oraz niewielkie wynagrodzenie osiągane z tytułu wykonywanej pracy. Biorąc powyższe pod uwagę, Skarżący wskazał, że nie ziściły się przesłanki do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Praca podjęta w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. na podstawie umowy zlecenia miała charakter dorywczy, krótkotrwały i nieregularny. Była wykonywana 3 razy w miesiącu, a czas jej wykonywania wynosił każdorazowo od 3 do 5 godzin, co daje wszelkie podstawy, by przyjąć, że praca ta nie miała charakteru stałego lecz była pracą świadczoną okazjonalnie, była wykonywana przy rozładunku kartonów w godzinach od 1:00 do 5:00 rano. Jak wynika z zaświadczenia z [...] grudnia 2014 r. uzyskiwane za nią wynagrodzenie było niewielkie i z całą pewnością nie stanowiło dochodu, który poprawiał sytuację materialną Skarżącego. Ponadto, w ocenie Skarżącego, organy błędnie przyjęły, że pobrane stypendium jest świadczeniem nienależnie pobranym, ponieważ nie był on prawidłowo pouczony o okolicznościach uzasadniających jego zwrot. Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. znak: [...] Wojewoda zawiesił postępowanie odwoławcze w sprawie rozpatrzenia odwołania Skarżącego od decyzji Starosty z [...] marca 2015 r. nr [...] do czasu uprawomocnienia się postanowienia Wojewody z [...] czerwca 2015 r. znak: [...] o stwierdzeniu uchybienia [...]. Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. znak: [...] Wojewoda podjął zawieszone postępowanie odwoławcze w spawie odwołania Skarżącego od decyzji Starosty z [...] marca 2015 r. nr [...] . Decyzją opisaną na wstępie Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 76 ust 1 i ust. 2 u.p.z.i.r.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia organ II instancji, stwierdził, że zasadnie orzeczono o obowiązku zwrotu wobec Skarżącego nienależnie pobranego stypendium za okres od [...] kwietnia 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. w kwocie brutto [...] zł. Wojewoda, po przywołaniu treści art. 76 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p. wskazał, że PUP przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie i wykazał, iż Skarżący w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. wykonywał pracę na umowę zlecenie w [...] sp. z o.o. Na potwierdzenie powyższego w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie z [...] grudnia 2014 r., w którym [...] sp. z o.o. wskazała, iż ww. okresie Skarżący był osobą współpracującą ze spółką na podstawie umowy zlecenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną na wstępie decyzję Wojewody, Skarżący, reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęć: "bezrobotny" oraz "inna praca zarobkowa" skutkujące przyjęciem, że Skarżący na skutek podjęcia dorywczej pracy na podstawie umowy zlecenia i za niewielkie wynagrodzenie przestał spełniać przesłanki uzasadniające posiadanie przez niego statusu osoby bezrobotnej, podczas gdy nie każda praca zarobkowa, w szczególności praca krótkotrwała i przynosząca niewysokie dochody może być uznana za inną pracę zarobkową; 2) art. 76 ust. 1 u.p.z.i.r.p. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżący jest osobą, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne; 3) art. 76 ust. 2 pkt 1 ust. 1 u.p.z.i.r.p. poprzez błędne przyjęcie, że pobrane stypendium jest nienależnie pobranym świadczeniem pieniężnym, pomimo, że pobierający to świadczenie nie był prawidłowo pouczony o okolicznościach uzasadniających zwrot świadczenia; 4) art. 107 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepowołanie pełnego uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia, czego skutkiem jest wadliwość wydanej decyzji. W związku z tak opisanymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z [...] marca 2015 r. oraz przeprowadzenie dowodów z: przesłuchania w charakterze strony postępowania Skarżącego na okoliczność: charakteru umowy zlecenia zawartej przez stronę, doraźności tej umowy i niewielkiego wynagrodzenia z tytułu jej realizacji; wszelkich dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy, na okoliczności w nich stwierdzone. Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych oraz kosztów opłaty skarbowej w kwocie 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa oraz o przeprowadzanie rozprawy również pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu, a ponadto wskazano, że zaskarżona decyzja Wojewody nie zawiera prawidłowego uzasadnienia. Organ II instancji w uzasadnieniu niemal w ogóle nie odniósł się do wielu twierdzeń zawartych w odwołaniu z [...] marca 2015 r., ani również nie wyjaśnił w pełen sposób swojej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody, Sąd nie stwierdził przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowiły przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 76 ust. 1 u.p.z.i.r.p. osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się m.in. (art. 76 ust. 2 ustawy) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. Z treści powyższej regulacji wynika, iż decyzja nakładająca obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (w niniejszej sprawie stypendium) nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. Organ w prowadzonym postępowaniu zobowiązany jest jedynie ustalić czy zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania świadczenia, czy zostały wypłacone świadczenia za okres po zaistnieniu tych okoliczności oraz czy pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach, zaś w razie poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń ma obowiązek wydać decyzję nakazującą zwrot nienależnie pobranych świadczeń. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zostały spełnione przesłanki ustawowe, na podstawie których powstał po stronie Skarżącego obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci stypendium. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że ostateczną decyzją z [...] marca 2015 r. Starosta orzekł m.in. o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej od [...]lutego 2013 r. z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej (umowy zlecenia), uchylił decyzję Starosty z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] przyznającej Skarżącemu prawo do stypendium od [...] kwietnia 2013 r.; a także uchylił decyzję Starosty z [...] września 2013 r. nr [...] orzekającą o utracie prawa do stypendium, Z akt niniejszej sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż organy administracji prawidłowo ustaliły, iż w następstwie utraty przez Skarżącego statusu bezrobotnego z powodu podjęcia przez niego pracy na umowę zlecenie z firmą [...] Sp. z o.o. w okresie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. doszło do ustania prawa do pobierania stypendium oraz że Skarżący był pouczony o okolicznościach powodujących ustanie prawa do jego pobierania Odnośnie zaistnienia drugiej z powyżej wymienionych przesłanek uznania świadczenia za nienależnie pobrane wskazać należy, że odpowiednie pouczenia, wbrew temu, co twierdzi Skarżący, zostały jemu udzielone w dniu [...] września 2012 r. przy rejestrowaniu się przez niego jako osoba bezrobotna, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Udzielone w tym zakresie Skarżącemu pouczenie było zrozumiałe i jednoznacznie wynikało z niego, że winien on zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu jakiegokolwiek zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej. Również zarzut dokonania przez organ błędnej wykładni przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia, która w konsekwencji doprowadziła organ I jak i II instancji do nieprawidłowych wniosków jakoby Skarżący poprzez podjęcie pracy na podstawie umowy zlecenia w niewielkim zakresie czasowym oraz za niewielkim wynagrodzeniem przestał się mieścić w zakresie pojęć "bezrobotny" i "inna praca zarobkowa", nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że za osobę bezrobotną może być uznana wyłącznie osoba spełniająca wymogi określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, a zatem musi być to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Przy czym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy o promocji zatrudnienia przez zatrudnienie rozumie się wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą, zaś stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia inną pracą zarobkową jest wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia uniemożliwia nabycie statusu osoby bezrobotnej oraz nabycia prawa do świadczeń z tym statusem związanych. Powyższej oznacza, że ze statusu osoby bezrobotnej mogą korzystać tylko osoby poza zatrudnieniem lub niewykonujące innej pracy zarobkowej. Zatem jakakolwiek aktywność mająca na celu uzyskiwanie zarobków, mieszcząca się w ramach tego, co uznawane jest w ustawie jako zatrudnienie, lub inna praca zarobkowa stanowi przesłankę utraty tego statusu i to niezależnie od jej wymiaru czasowego czy też wysokości uzyskiwanych dochodów. W rozpoznawanej sprawie ustalono, ponad wszelką wątpliwość, że Skarżący decyzją z [...] września 2012 r. uznany został z dniem [...] września 2012 r. za osobę bezrobotną, a w okresie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. skierowany został przez PUP na staż, za który pobierał stypendium. W okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej wykonywał pracę na umowę zlecenie od [...] lutego 2013 r. do [...] czerwca 2013 r., co zostało potwierdzone w zaświadczeniu [...] Sp. z o.o. z [...] grudnia 2014 r., w oświadczeniu Skarżącego oraz w piśmie ZUS Inspektorat w Koninie [...] listopada 2014 r. Zatem w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wskazanych okoliczności należało uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. Zdaniem Sądu można jedynie mieć zastrzeżenia co do rzetelności uzasadnień tak zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji (art. 107 § 3 kpa), ale zważywszy na poprawność samych rozstrzygnięć przyjąć trzeba, że naruszenia te nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Organy orzekające zgromadziły w niniejszej sprawie dokładnie i wyczerpująco materiał dowodowy, który pozwolił na wydanie decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia. Odnosząc się zaś do zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych, należy stwierdzić, że co do zasady sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów (tj. dowodu z zeznań świadka, przesłuchania stron, opinii biegłego czy też oględzin) jest niedopuszczalne, zatem wniosek Skarżącego o przesłuchanie w charakterze strony postępowania uznać należało za nieuzasadniony. Natomiast ustosunkowując się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z wszelkich dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy należało wyjaśnić, że Sąd orzekał w niniejszej sprawie na podstawie całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a więc na podstawie wszelkich dokumentów, z których przeprowadzenia dowodów żądał Skarżący. W tej sytuacji wniosek taki w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. jest bezzasadny. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę oddalił.