IV SA/Po 786/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia oddala skargę w całości Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i ust. 3, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U.2016 poz. 353 ze zm.; zwane dalej u.u.i.o.ś) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie gospodarstwa rolnego na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości C., gmina S. , w tym budowie nowego kurnika o obsadzie [...] szt. wraz z towarzyszącą infrastrukturą i wyłączeniu z produkcji i wyburzeniu 2 chlewni i zmniejszeniu obsady trzody chlewnej do [...] szt. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2015 r. G. J. (zwana dalej również Inwestorem) złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego powyżej przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie decyzji dołączono m.in. raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (zwany dalej RDOŚ) stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia i określił zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Opinią sanitarną z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (zwany dalej PPIS) stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia i określił zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Wójt Gminy S. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] września 2015 r. Inwestor złożył raport o odziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w trzech egzemplarzach. Opinią sanitarną z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] PPIS zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia z zastrzeżeniem, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] RDOŚ uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Wójt Gminy S. po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenie [...] (zwanego dalej również Stowarzyszeniem) dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Wójt Gminy S. na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 u.u.i.o.ś. i § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm. zwanego dalej "rozporządzeniem") określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie gospodarstwa rolnego na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości C., gmina S. , w tym budowie nowego kurnika o obsadzie [...] szt. wraz z towarzyszącą infrastrukturą i wyłączeniu z produkcji i wyburzeniu 2 chlewni i zmniejszeniu obsady trzody chlewnej do [...] szt. Odwołanie od decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2016 r. złożyło Stowarzyszenie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stowarzyszenie zarzuciło decyzji organu I instancji naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 1 lit a. art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a, art. 66 ust. 1 pkt 5 i pkt 15, art. 74 ust. 1 pkl 3 i pkt 6 u.u.i.o.ś. oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 76 i art. 80 k.p.a., art. 5 Konstytucji a nadto art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla realizacji których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Organ I instancji stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji przed wydaniem ww. postanowienia zwrócił się do RDOŚ i PPIS o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedłożony przez Inwestora raport został pozytywnie uzgodniony przez RDOŚ i PPIS. Kolegium oceniło, że złożony w sprawie raport może stanowić dowód w sprawie, a jego treść pozwala na dokonanie przez organy samodzielnej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Kolegium przedłożony przez Inwestora raport mógł stanowić podstawę weryfikacji i oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium nie podzieliło stanowiska Stowarzyszenia, iż brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego m.in. na wyłączeniu z produkcji i wyburzeniu 2 chlewni i zmniejszeniu obsady trzody chlewnej do [...] 225 szt. Stowarzyszenie nie wykazało, ażeby konieczne było dalsze uzupełnienia raportu, uzyskanie dodatkowych umów, czy też opinii. Zdaniem Kolegium w sprawie nie ma potrzeby przeprowadzenia wizji lokalnej. Z okoliczności sprawy nie wynikał taki sprzeciw społeczeństwa co do inwestycji, który wymagałby przeprowadzania rozprawy administracyjnej. Dalej kolegium stwierdziło, ze jeżeli Stowarzyszenie ma wątpliwości do rzetelności danych przedstawionych przez Inwestora w zakresie budowy geologicznej i warunków hydrogeologicznych, czy też istnienia rowów melioracyjnych, to winno przedstawić materiały, które poprą tego rodzaju twierdzenia, bądź choć podważą przedstawione przez Inwestora dane. Stowarzyszenie oczekuje od organu głębszej analizy problemu odorowego, jednakże z uwagi na brak norm w tym względzie, jak i związane z tym trudności w zakresie dokonania pomiarów, w szczególności na etapie planowania inwestycji, nie jest to możliwe w oczekiwanym zakresie, a analiza dokonana przez organ i uwzględniona w decyzji w ocenie Kolegium jest prawidłowa i wystarczająca. Organ poddał analizie wpływ przedsięwzięcia na takie elementy środowiska jak powietrze, sposób postępowania z odpadami i ściekami, a zatem elementy mające wpływ na występowanie ewentualnych uciążliwości odorowych. W postępowaniu przeprowadzono ocenę wpływu inwestycji na zdrowie ludzi i warunki ich życia. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewniał możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Organ podawał do publicznej wiadomości informacje wymagane art. 33 ust. 1 u.u.i.o.ś. i wyznaczał społeczeństwu 21- dniowy termin do zapoznania się z całością zgromadzonego materiału, informując o możliwości składania uwag i wniosków wielokrotnie w ciągu całego postępowania. Organ informował także o złożonych w sprawie uzgodnieniach i opiniach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie zarzuciło decyzji Kolegium naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a, art. 66 ust. 1 pkt 15, art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 74 ust. 1 pkt 3 i 6 u.u.i.o.ś., art. 7, art. 8, art. 9, art. 76, art. 80, i art. 107 k.p.a. art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także art. 5 Konstytucji RP. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. Stowarzyszenie podniosło, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, iż raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podlegał uzupełnieniom i wyjaśnieniom, o czym jednak trudno odnaleźć informacje na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy S. . Znajdują się jedynie 3 informacje na różne tematy w tym o wydaniu decyzji przez SKO w P.. Na stronie BIP powinny znaleźć się informacje o tym, że raport był uzupełniany. Stowarzyszenie podniosło również, iż nie posiada informacji o istnieniu jakichkolwiek ekspertyz i opinii, z wyjątkiem opinii społeczeństwa, które sprzeciwia się planowanej inwestycji. Spotkania organizowane z lokalną społecznością nie miały charakteru rozprawy administracyjnej, od których organ notorycznie się uchylał. Ponadto w ocenie Stowarzyszenia organ reprezentował Inwestora w spotkaniach z społecznością lokalną na wiejskich zebraniach, co stanowi poważną przesłankę do wyłączenia tego organu od prowadzenia postępowania administracyjnego z powodu podejrzenia naruszenia zasady bezstronnego udziału w tym postępowaniu administracyjnym. W decyzji nie zawarto oceny wyników owych konsultacji, czego wymaga przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 lit a u.u.i.o.ś. Nie do przyjęcia jest stanowisko organu, że jeżeli w terminie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski do raportu, to należy przyjąć, że jest on prawidłowo sporządzony i bez wad. Zdaniem Stowarzyszenia Kolegium naruszyło art. 8 i art. 9 k.p.a. bowiem przepisy nie przewidują obowiązku przedkładania przez strony postępowania administracyjnego, czy też przez społeczeństwo kontrraportów lub ekspertyz. To na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wnikliwego wyjaśnienia sprawy. Stowarzyszenie zaznaczyło również, że przepisy rozporządzenia przewidują ilość zwierząt w DJP, a nie w sztukach. Ponadto inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bez określenia jakiegokolwiek terminu skutkującego wygaśnięciem decyzji z powodu niezrealizowania części decyzji polegającego na wyłączeniu z produkcji, wyburzeniu 2 chlewni i zmniejszeniu obsady trzody chlewnej do [...] szt. Stowarzyszenie w toku postępowania administracyjnego zgłosiło swoje wątpliwości co do rzetelności danych przedstawionych przez Inwestora w zakresie budowy geologicznej i warunków hydrogeologicznych, czy też istnienia rowów melioracyjnych. Organ do twierdzeń tych się nie odniósł. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.u.o.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ocenę odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co wynika z art. 61 ust. 2 u.u.o.i.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.u.o.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin, a także możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.u.o.i.ś.). Dodać należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 u.u.i.ś.), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś) bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.), albo jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy). (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 914/15, WSA w łodzi z dnia 27 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 600/16, WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 726/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawowym dowodem w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest raport o oddziaływaniu na środowisko. W orzecznictwie przyjmuje się, że raport poprzedzający wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich możliwych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Zaznaczyć przy tym trzeba, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, , z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 495/13, http;//orzeczenia.nsa.gov.pl). Raport, chociaż jest dokumentem prywatnym to opracowanym jest przez osoby posiadające wiadomości specjalne Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2213/13 oraz z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1586/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu, których wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 602/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z przywołanymi powyżej przepisami w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że organ I instancji prawidłowo, uwzględniając treść art. 61 ust 1 pkt 2 u.u.i.o.ś., poprzedził wydanie decyzji uzyskaniem opinii właściwych organów. Zarówno RDOŚ jak i PPIS jednolicie przyjęły, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto po przedłożeniu przez Inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko organy te pozytywnie zaopiniowały przedmiotowe przedsięwzięcie. Wbrew stwierdzeniom Stowarzyszenia organ w sposób prawidłowy zapewnił udział społeczeństwu w prowadzonym postępowaniu. Organ I instancji w drodze obwieszczenia poinformował społeczność lokalną o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (karta 126 akt organu I instancji). Organ w drodze obwieszczenia poinformował również o sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie termin ich składania (karta 185). Z obwieszczeń wynika, iż zostały one udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy. Bezpodstawne są w ocenie Sądu podniesione przez Stowarzyszenie zarzuty dotyczące wadliwości dokonanego obwieszczenia. Dokumenty zebrane w aktach sprawy przeczą stanowisku Stowarzyszenia. Ponadto w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. Stowarzyszenie powołało się na obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, co potwierdza, że informacja ta została podana do wiadomości w sposób prawidłowy. Sąd nie podzielił również argumentacji Stowarzyszenia dotyczącej obowiązku organu dokonania obwieszczenia o każdorazowym dokonaniu zmiany lub uzupełnienia raportu. Obowiązek taki nie wynika z art. 33 ust. 1 u.u.i.o.ś. Ponadto skoro organ podał do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia informację o możliwości składania uwag i wniosków, to tym samym zapewnił możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wyrażenia stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu organ nie był zobowiązany do przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej. Przepis art. 36 u.u.i.o.ś. przewiduje, że organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Przepis ten nie nakłada obowiązku przeprowadzenia takiej rozprawy, a jedynie daje taką możliwość. To do organu administracji należy rozważenia takiej możliwości przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy. W rozpoznawanej sprawie rozprawa nie została przeprowadzona, co organ uzasadnił brakiem znacznego sprzeciwu lokalnej społeczności. Organ przy tym zaznaczył, że w toku postępowania zostały złożone uwagi w trakcie zebrania wiejskiego. Zasadniczo argumenty podnoszone w toku postępowania mające sprzeciwiać się wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach koncentrowały się wokół kwestii odoru mającego powstać po realizacji przedsięwzięcia. Okoliczność ta została uwzględniona w uzasadnieniu decyzji. Organ poddał analizie mechanizmy zapobiegawcze, czy minimalizujące potencjalny odór. Kolegium prawidłowo uznało, że niemożliwe jest dokładne dokonanie pomiaru emisji ewentualnych zapachów. Zaznaczyć trzeba, że brak jest przepisów wprowadzających odpowiednią normę dotyczącą ochrony powietrza przed zapachami. Pomimo wynikającego z art. 85 Prawa ochrony środowiska obowiązku ochrony powietrza ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 223/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13; http://orzeczenbia.nsa.gov.pl). Skoro więc zapach czy też odór jest substancją niemierzalną, to w świetle obowiązujących przepisów, z samej tylko uciążliwości zapachowej i spowodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej, nie sposób wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, o której mowa w przywołanym w skardze art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sam sprzeciw społeczności lokalnej nie stanowi w żadnym przypadku normatywnej podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Organ wydający decyzję środowiskową ma oczywiście obowiązek zapewnić udział społeczności lokalnej w tym postępowaniu administracyjnym, która może składać uwagi i wnioski, a w jaki sposób zostały one wzięte pod uwagę właściwy organ musi wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji środowiskowej. Stanowisko społeczeństwa organ ocenia na podstawie zgłoszonych uwag i wniosków oraz ustaleń raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnie proponuje inwestorowi inny wariant realizacji tego przedsięwzięcia. Ponadto podkreślić należy, że Kolegium dokonało prawidłowej oceny raportu. Stwierdziło, iż jego treść pozwala na dokonanie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium uznało, że przedłożonemu przez Inwestora raportowi nie można odmówić przymiotu wiarygodności, ani też zakwestionować jego znaczenia dowodowego w sprawie i tego, że mógł on stanowić podstawę weryfikacji i oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli natomiast Stowarzyszenie kwestionuje jakiekolwiek ustalenia raportu, to z uwagi na jego szczególną moc dowodową, obowiązane było do przedstawienia równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu. Tego Stowarzyszenie w rozpoznawanej sprawie nie uczyniło. Wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznacza nakładania na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, które podnosi strona. Nie jest również zasadny podniesiony w skardze zarzut dotyczący braku określenia w decyzji daty jej wygaśnięcia. Podstawy do określenia takiej daty nie przewidują bowiem przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto w ocenie Sądu nie stanowi uchybienia dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji określenie obsady kurnika poprzez wskazanie maksymalnej ilości sztuk, a nie dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza. Reasumując Sąd nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie uchybień o których mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369). Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.