IV SA/Po 787/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Ostrzeszowskiego z dnia 18 kwietnia 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz L. J. kwotę [...]zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. G. (dalej również: "inwestor") wnioskiem z dnia [...] 2017 roku wystąpił do Starosty Ostrzeszowskiego o wydanie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - kacznika (o obsadzie do 11 000 szt. niosek - do 44 DJP), na terenie położonym w miejscowości K. A, przy ulicy [...], G. K., na działce nr ew. gruntów [...]. Do powyższego wniosku załączone zostały: 1. 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z niezbędnymi uzgodnieniami, 2. oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - dotyczące działki nr ew. gruntów [...] w miejscowości K. A, 3. decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] 2017 roku wydana przez Wójta G. K., 4. decyzja o zmianie warunków zabudowy Nr [...] z dnia [...] 2017 roku wydana przez Wójta G. K., 5. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Nr [...] z dnia [...] 2017 roku wydana przez Wójta G. K., 6. opinia nr [...] z dnia [...] 2017 roku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., 7. dowód wniesienia opłaty skarbowej w wysokości [...] zł. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2017 r. Starosta Ostrzeszowski zatwierdził projekt budowany i udzielił pozwolenia na budowę. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołania w ustawowym terminie wnieśli: M. W. i D. W., D. K., W. K. i B. K., A. P., D. J., D. J. i L. J.. Wojewoda decyzją znak [...] z dnia [...] 2018 roku uchylił decyzję Starosty Ostrzeszowskiego Nr [...] z dnia [...] 2017 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując jednocześnie na okoliczności oraz zakres koniecznych uzupełnień i braków, jakie organ I instancji musi wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy. Powtórnie rozpatrując wniosek P. G. organ postanowieniem znak [...] z dnia [...] roku nałożył na wnioskującego obowiązek dopełnienia wskazanych w decyzji organu II instancji wymogów w zakresie uzupełnienia projektu budowlanego, w określonym terminie. Inwestor przy piśmie przewodnim z dnia 1 marca 2018 roku przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego po uzupełnieniach. Pismem z dnia 19 marca 2018 roku organ na mocy art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony o przysługującym im prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem przez organ decyzji w tej sprawie. P. z dnia 27 marca 2018 roku strony postępowania L. J., A. P., D. J., D. J. oraz D. K. ponownie wnieśli uwagi i zastrzeżenia dotyczące planowanej inwestycji, nie wyrażając zgody na budowę przedmiotowego kacznika, obawiając się strat dla środowiska. Ponadto podnieśli, że nie byli stroną postępowań prowadzonych przez Wójta G. K. przy wydawaniu decyzji środowiskowej i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Starosta Ostrzeszowski decyzją z [...]2018r., nr [...] 2018.mim, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1332, z późn. zm., dalej p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia [...] 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1257, z późn. zm., zwaną dalej k.p.a.) po powtórnym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] 2017 roku (l.dz.7310.2017) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. G., obejmującego budowę budynku inwentarskiego - kacznika - kategoria obiektu II - (o obsadzie do 9200 szt. kaczek niosek - do 44 DJP ) wraz z obiektami towarzyszącymi na terenie położonym w miejscowości K. A, przy ulicy [...], gm. K. na działce nr ew. gruntów [...], wg projektu budowlanego stanowiącego załącznik Nr [...] do decyzji (projektant mgr inż. M. C.). Organ stwierdził, że wniosek ten spełnił wymogi formalne określone w art. 32 i w art.33 p.b., a załączony do wniosku projekt budowlany spełnia podstawowe wymogi określone w art.34 p.b. Ponadto w ocenie organu spełnione zostały wymogi określone art. 35 ust. 1 p.b., w tym wymogi określone w decyzjach o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] 2017 r., Nr [...] z dnia [...] 2017 r. oraz Nr [...] z dnia [...] 2017 r. wydanych przez Wójta G. K., a także w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Nr [...] 2017 z dnia [...] 2017 roku wydanej również przez Wójta G. K.. Organ wskazał, że zamierzenie to z racji wielkości obsady inwentarza – tj. 44 DJP kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wg § 3 ust. 1 pkt.103b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz.71). W związku z tym przedłożona została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] 2017 roku wydana przez Wójta G. K.. Z danych zawartych w projekcie budowlanym wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia wymogi prawa oraz warunki zawarte w załączonych do wniosku decyzjach Wójta G. K. o środowiskowych uwarunkowaniach i o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto organ I instancji wskazał, że oceniając wstępnie wniesione przez strony zastrzeżenia na tym etapie postępowania stwierdził, że strony te nie akceptują w ogóle takiej lokalizacji budynku kacznika, a wniesione uwagi winny być stronom znane wcześniej, na bazie postępowań prowadzonych przez Wójta G. K. przy wydawaniu decyzji środowiskowej i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W tej sytuacji wniesione zastrzeżenia nie zostały przez organ uznane za mogące mieć wpływ na nadanie sprawie określonej wnioskiem P. G. z dnia [...] 2017 roku (l.dz.7310.2017) dalszego biegu. Organ wskazał, iż lokalizacja budynku kacznika następuje w pewnym oddaleniu od zwartej zabudowy wzdłuż ulicy [...], a emisja substancji odorowych z wnętrza budynku następowała będzie poprzez układ wentylatorów w ścianie szczytowej budynku. Ściana ta jest oddalona na ok. 400 m od sąsiednich siedlisk i zabudowy, a ponadto z uwagi na przeważający kierunek wiatrów zachodnich oddziaływanie to będzie kierowane w kierunku lasu, poprzez teren niezabudowany, użytkowany rolniczo (pola). W tej sytuacji oddziaływanie głównie wystąpi w stosunku do gruntów obecnie użytkowanych rolniczo i taki status do tej pory posiadających. Organ wyjasnił, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji - budynku kacznika w odległości nie mniejszej niż 100 m nie znajdują się tereny wymienione z w § 3 pkt 103 pkt a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z dnia 18 stycznia 2016 roku, poz. 71) w rozumieniu przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm. wprowadzonymi rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. (Dz. U. poz. 1551, z dnia 16 grudnia 2013 roku), tj. tereny mieszkaniowe, zurbanizowane niezabudowane, rekreacyjno-wypoczynkowe, inne zabudowane. W otoczeniu budynku występują tylko tereny upraw rolnych. Osobną kwestią jest sposób określania tej odległości. Zdaniem organu odległość ta winna być mierzona w stosunku do budynku, w którym jest prowadzony chów inwentarza, gdyż to tylko budynek może być źródłem emisji uciążliwości, a nie cały teren (działka), na którym jest zlokalizowany budynek. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. P., D. K., D. J., D. J. i L. J. wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez brak uwzględnienia w wydanej decyzji uzasadnionych interesów osób trzecich; 2. art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez brak dostatecznego rozpatrzenia materiału dowodowego; 3. art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska, poprzez uznanie, że oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie zakłóci zrównoważonego rozwoju miejscowości K.; 4.art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak dostatecznego wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa; 5. art. 62 pkt 1 lit. a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przez brak uwzględnienia oceny wpływu inwestycji na zdrowie ludzi i warunki ich życia oraz ocenę środków zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu. Wojewoda decyzją z [...].2018r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda, wyjaśnił m.in., że w decyzji z dnia [...] 2018 r., którą uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zauważył, iż w projekcie budowlanym nie dokonano wyliczenia maksymalnego poziomu DJP dla projektowanego budynku, nie określając maksymalnych technicznych możliwości produkcji w planowanym budynku. Nie przedstawiono również cyklu produkcyjnego. W związku z powyższym nie było możliwe poprawne ustalenie liczby DJP, a tym samym stwierdzenie zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponownie prowadząc przedmiotowe postępowanie Starosta Ostrzeszowski zobowiązał inwestora do ustosunkowania się do planowanej w obiekcie obsady inwentarza w stosunku do projektowanej powierzchni oraz uzupełnienia w tym zakresie projektu budowlanego. Dokonując poprawek w złożonej dokumentacji projektant określił maksymalną wartość DJP w odniesieniu do powierzchni jaka przewidziana jest dla chowu zwierząt. Jak wyjaśnił projektant w budynku hodowane będą kaczki rasy Pekin na cele reprodukcyjne, tj. jako kaczki nioski, w systemie na ściółce, który nie generuje ścieków płynnych tylko obornik, który po opróżnieniu budynku z drobiu będzie usuwany i wykorzystywany na cele nawożenia gruntów na posiadanym przez inwestora areale w ramach gospodarstwa rolnego. W projekcie wskazano, że waga kaczki Pekin w chowie reprodukcyjnym wahać się będzie w przedziale 2,3-2,5 kg (średnio 2,4 kg), co przy zakładanej wielkości DJP do 44 wynosić będzie ok. 22 tys. kg (ok. 9166 szt.). Przyjmując z kolei normę powierzchniową, wobec braku ustalonych norm prawnych odnoszących się do kaczek reprodukcyjnych, projektant przyjął zalecenia dotyczące powierzchni chowu przypadającej na jedną sztukę dorosłą zawarte w instrukcji chowu kaczek niosek opracowanej przez Cherry Valley, gdzie zaleca się, by dla jednej sztuki dorosłej zapewnić 0,45 m2. Wobec tego zgodnie z wyliczeniami projektanta, na 1 m2 przypadać powinno maksymalnie 2,2 szt., co przy powierzchni hali chowu wynoszącej 4187 m2 daje wielkość ok. 9210 sztuk obsady kaczek. Przy odniesieniu wskazanych danych do wartości współczynnika przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP wynikającego z załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 71 z późn. zm), wynoszącego 0,004, organ odwoławczy stwierdził, iż obsada inwentarza w projektowanym budynku, zgodnie z obliczeniami dokonanymi przez projektanta, będzie mieściła się w ramach dopuszczonych przez decyzję o warunkach zabudowy i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Podstawowym wymogiem, który spełniać musi składany wraz z wnioskiem projekt budowlany jest jego zgodność z zapisami planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie Wojewody w niniejszej sprawie inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów w zakresie prawa budowlanego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami technicznymi. Inwestor załączył komplet wymaganych dokumentów, a projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe, wobec czego należało utrzymać w mocy decyzję Starosty Ostrzeszowskiego udzielającą pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzje w ustawowym terminie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. A. [...], D. K., D. J., D. J., L. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] 2018 r., nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Ostrzeszowskiego z dnia [...] 2018 r., nr [...], a także o zasądzenie na rzecz skarżących od Wojewody kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez brak uwzględnienia w wydanej decyzji uzasadnionych interesów osób trzecich; 2. art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska, poprzez uznanie, że oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie zakłóci zrównoważonego rozwoju miejscowości K.; 3. art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak dostatecznego wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa; 4. art. 62 pkt 1 lit. a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przez brak uwzględnienia oceny wpływu inwestycji na zdrowie ludzi i warunki ich życia oraz ocenę środków zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu. 5. naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 6. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, pomimo jej wydania w sprzeczności z wymaganiami ochrony środowiska; 7. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez błędne przyjęcie, że organ architektoniczno - budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska; 8. art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. i niewyjaśnienia w toku postępowania stanu faktycznego, a w szczególności maksymalnej obsady inwentarza w projektowanym budynku, jak również rozpoznanie sprawy w całkowitym oderwaniu od interesu społeczności lokalnej narażonej na uciążliwości przekraczające granice działki inwestora, a także w oderwaniu od słusznego interesu skarżących i innych mieszkańców, którym przedsięwzięcie emitować będzie zagrażające ich zdrowiu uciążliwości; 9. § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. przez błędne ustalenie maksymalnego zagęszczenia obsady kaczek na m2 powierzchni projektowanego pomieszczenia. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] 2018 r. odrzucono skargę A. P., D. K., D. J. i D. J., Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, jednak nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Na wstępie należy wskazać, że przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji/postanowienia. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej zwanej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia [...] 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ostrzeszowskiego nr [...] z dnia [...] 2018 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego - kacznika, na terenie położonym w miejscowości K. A, przy ul. [...], gm. K., na działce nr ewid. [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej w skrócie: "p.b."). Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zaś zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Jak wynika z kolei z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W świetle powołanych regulacji uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno – budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego sprowadzają się do ustalenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub decyzji o warunkach zabudowy), wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. Przy czym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne, o ile są one zgodne z przepisami prawa. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno - budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.). Stosownie do art. 32 ust.1 pkt 1 p,b, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ww. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd wskazuje, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana w stosunku do przedsięwzięć polegających na chowie i hodowli zwierząt, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), tj. chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), dla których ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obowiązkowo oraz przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 cytowanego rozporządzenia, które fakultatywnie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tj. chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub nie mniejszej niż 40 DJP, jeżeli działalność będzie prowadzona w określonych w ww. przepisie uwarunkowaniach odległościowych i obszarowych, przy czym kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana na podstawie ww. rozporządzenia, w aktualnym stanie prawnym musi opierać się na założeniu, iż za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza w cyklu produkcyjnym dla projektowanej powierzchni budynku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 14/16, dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując zaskarżoną decyzję w kontekście powyższych regulacji Sąd doszedł do wniosku, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie sprostały ich wymogom. Dokonana przez nie ocena projektu budowlanego z punktu widzenia spełnienia wymagań określonych z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz wymagań rozporządzenia § 21 ust.1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 127), jest nieprawidłowa. Brak kompleksowej i odpowiadającej prawu oceny projektu budowlanego spowodował, że w kontrolowanym postępowaniu zatwierdzono projekt wadliwy. Jak wyżej wskazano kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko musi opierać się na założeniu, że za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza w cyklu produkcyjnym dla projektowanej powierzchni budynku. W niniejszej sprawie inwestor wskazał planowaną do utrzymania liczbę zwierząt (ok. 9210 sztuk obsady kaczek), przyjmując zalecenia Cherry Valley, według których dla jednej sztuki należy zapewnić powierzchnię 0,45 m2. Skarżący ma rację, że obliczenia te są błędne i nie zostały prawidłowo zweryfikowane przez organy. Określona liczba planowanej ilości zwierząt powinna być określona jako maksymalna dla danej powierzchni użytkowej. Nie można projektować budynku inwentarskiego umożliwiającego utrzymywanie znacznie większej liczby zwierząt, niż wskazana przez inwestora w dokumentacji. Zadaniem organu było zbadanie technicznych możliwości budynku i nie ma przy tym znaczenia jaką liczbę sztuk deklaruje inwestor. Organy przyjęły, że prawidłowe są obliczenia projektanta, zgodnie z którymi na 1m2 przypadać powinno maksymalnie 2,2 sztuki, co przy powierzchni hali chowu wynoszącej 4187m2 daje około 9210 sztuk obsady kaczek i mieści się w ustalonym przeliczniku DJP do 44. Tymczasem zgodnie z § 21 ust.1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej w przypadku utrzymywania kaczek w pomieszczeniu maksymalne zagęszczenie obsady na m2 powierzchni pomieszczenia powinno wynosić dla kaczek — 17 kg (co przy przyjętej przez inwestora i organ maksymalnej wadze kaczki rasy Pekin wynoszącej 2,5 kg daje 6,8 sztuki na 1 m2). Dopuszczalna obsada kaczek jest zatem ponad 3 razy większa, niż ustalił to projektant inwestora. Większa jest zatem również maksymalna liczba zwierząt jaką można utrzymywać. Wobec istnienia ww. przepisów błędne było założenie inwestora i jego bezkrytyczne i bezrefleksyjne zatwierdzenie przez organ, że brak jest norm prawnych odnoszących się do kaczek. Skutkowało to błędnym przyjęciem zaleceń Cherry Valley, czyli producenta kaczek, dotyczących powierzchni chowu. Sąd wskazuje, że przyjmując powyższe wyliczenie, czyli 6,8 sztuk na 1 m2 przy powierzchni hali chowu wynoszącej 4187m2 wynosi 28471,6 sztuk i w przeliczeniu na DJP (0,004) wynosi 113,8864 DJP i nie mieści się w ustalonym DJP o wartości 44. Organy naruszyły więc § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. W konsekwencji powyższego zasadny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b., ponieważ organ błędnie uznał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie zgodności wartości DJP. Zasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a.), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy (błędne obliczenia DJP), mające istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są - oprócz inwestora - właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję tego pojęcia zawiera z kolei art. 3 pkt 20 p.b., przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, LEX nr 347049 i z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10 (ONSAiWSA 2012 r. nr 4, poz. 69) stwierdził, a pogląd ten należy podzielić, że wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, a w procesie wyznaczania tak rozumianego obszaru oddziaływania nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na znajdujące się w otoczeniu nieruchomości, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby, ograniczenie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a ograniczenia te wynikają z szeregu przepisów odrębnych, nie tylko techniczno - budowlanych (por. szerzej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1344/14, LEX nr 2034062, z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 827/15 (ONSAiWSA 2018 r. nr 3, poz. 49). Wpływ inwestycji na otoczenie obejmuje więc szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości sąsiednie. Inwestor ma prawo zabudowy gruntu, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 p.b), zaś właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu mają prawo oczekiwać poszanowania ich uzasadnionych interesów (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.). Sąd wskazuje, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę zobowiązany jest kierować się przesłankami z art. 35 p.b. Kwestia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska poprzez uznanie, że oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie zakłóci zrównoważonego rozwoju miejscowości K.. W tym miejscu należy wskazać, że kwestia oddziaływania ustalona została na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie stwierdzono, że inwestycja nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska, a także uznano że nie wymaga ona przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Decyzja z [...].2017 r. jest prawomocna. W niniejszym postępowaniu organ badał zgodność projektu budowlanego m.in. z tą decyzją. Nie zmienia to faktu, że błędne przyjęcie maksymalnej ilości zwierząt rzutuje na całe postępowanie i jest kluczowe dla oceny wszystkich przesłanek określonych w art. 35 p.b. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 62 pkt 1 lit. a) 1 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Z powyżej wskazanych okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Organ ponownie rozpoznając sprawę zastosuje się do wykładni przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu wyroku i ponownie dokona oceny zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z art. 35 p.b., ze szczególnym uwzględnieniem § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, podczas obliczania maksymalnej możliwej obsady inwentarza w cyklu produkcyjnym dla projektowanej powierzchni budynku. Po dokonaniu powyższego organ wyda stosowaną decyzję z poszanowaniem art.107 k.p.a.