IV SA/Po 790/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie "SKO") – po rozpatrzeniu wniosku T. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z [...] maja 2013 r. ([...]) – odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Zaskarżone postanowienie, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. T. W., reprezentowany przez pełnomocnika, S. W., pismem z [...] grudnia 2019 r., uzupełnionym pismem z [...] lutego 2020 r., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z [...] maja 2013 r. (znak ([...]) odmawiającej ustalenia na rzecz S. W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków magazynowo-usługowo-biurowych na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...] w miejscowości S., gmina T. P. (zwanej dalej "Decyzją WZ"). Przywoławszy treść art. 61a § 1 k.p.a. SKO wskazało, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Druga przesłanka stanowi o sytuacji, gdy w sprawie istnieją inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały jednak skonkretyzowane. Stąd należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które stanowiły przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie. W tym kontekście Organ zwrócił uwagę, że decyzją z [...] października 2013 r. ([...]) SKO utrzymało w mocy Decyzję WZ, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z [...] czerwca 2014 r. (IV SA/Po [...]) oddalił skargę na ww. decyzję SKO. Dalej Organ wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych, np. takich, gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana, która została w określonym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również, gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne. W ocenie SKO, w niniejszej sprawie zaistniały przeszkody przedmiotowe uniemożliwiające prowadzenie postępowania, albowiem wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczył decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez organ II instancji, która była rozstrzygana przez Sąd. Oznacza to, że decyzja ta została poddana kontroli przez sąd pierwsze instancji, który nie tylko stwierdził, że decyzja SKO oraz poprzedzająca ją Decyzja WZ nie naruszają prawa, ale zbadał także z urzędu przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oddalenie skargi zamyka więc organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności, ponieważ jest on związany oceną prawną decyzji, zawartą w wyroku sądu. Skargę na opisane postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł T. W. (zwany dalej "Skarżącym"), reprezentowany przez S. W.. Skarga nie zawierała uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz podkreślając, że organ nie ma możliwości ingerowania w prawomocne orzeczenie sądu, co miałoby miejsce, gdyby próbował doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji uprzednio już ocenionej przez sąd administracyjny. W piśmie procesowym z [...] lipca 2020 r. pełnomocnik Skarżącego – mylnie podając dane zaskarżonego postanowienia – wyjaśnił, że interes prawny w zaskarżeniu tego postanowienia wynika z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż jego mocodawcy (będącemu jego synem) przysługuje prawo do pełnego, dopuszczalnego przez prawo, korzystania z przedmiotowej nieruchomości, w tym do jej zabudowania. W ocenie autora skargi, SKO niezasadnie przyjęło, że nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności Decyzji WZ, gdyż – zdaniem strony skarżącej – decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przez co uniemożliwiono skarżącemu korzystanie z działki zgodnie z możliwością jej zagospodarowania oraz zgodnie z jego planami wobec niej. W piśmie procesowym z [...] lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącego zawarł wnioski dowodowe na okoliczność, "że obchodzono z rażącym naruszeniem prawo", i wniósł o ukaranie Wójta Gminy T. P. grzywną w wysokości [...] zł. W piśmie procesowym z [...] października 2020 r. zawodowy pełnomocnik skarżącego, r.pr. T. Z., podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych – a to z powołaniem się na zarzuty: 1) naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak wszczęcia na skutek wniosek skarżącego z [...] grudnia 2019 r., uzupełnionego pismem z [...] lutego 2020 r., w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji WZ, w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w zakresie wykładni terminu "zwarty obszar" z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161, z późn. zm., dalej skrócie "u.o.g.r.l.") w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p."), co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnej odmowy wydania decyzji ustanawiającej warunki zabudowy nieruchomości skarżącego uwzględniającej ww. wniosek; b) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności przez jej oparcie [na] wyroku WSA w Krakowie z [...] czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr [...], który w dniu wydania zaskarżonej decyzji był nieprawomocny i uchylony uprzednio wyrokiem NSA z [...] lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 22 [...]; c) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. przez zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad legalności działania oraz pogłębiania zaufania do organów Państwa, jak również zasady przekonywania o słuszności podjętego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy zostały spełnione wszelkie warunki do wydania decyzji uwzględniającej w całości wniosek z [...] grudnia 2012 r.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, ewentualnie przez jego niewłaściwą wykładnię, polegające na milczącym podzieleniu stanowiska Wójta Gminy T. P. , że kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. dotyczy nie tylko powierzchni działki lub działek, na których planowana jest inwestycja albo ich części, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego one wchodzą, podczas gdy termin ten, zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku NSA z [...] lutego 2012 r., sygn. akt II OSK [...], należało odnieść wyłącznie do działki objętej wnioskiem skarżącego; b) art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię, ewentualnie przez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że wniosek z [...] grudnia 2012 r. nie spełnia przesłanek do jego uwzględnienia z powodu obejmowania przez niego obszaru przekraczającego powierzchnię [...] ha, podczas gdy obszar wskazany w treści wniosku był mniejszy niż [...] ha, a obowiązujące w tym okresie przepisy oraz okoliczności przedstawione w treści wniosku pozwalały na jego uwzględnienie w całości. W uzasadnieniu tego pisma pełnomocnik skarżącego skoncentrował się przede wszystkim na wykazaniu, że Decyzja WZ została oparta na, jego zdaniem, błędnej interpretacji ("nieaktualnej w chwili wydawania decyzji linii orzeczniczej sądów administracyjnych") odnośnie do terminu "zwarty obszar" użytego w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (a do tej kategorii należy bez wątpienia postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego – art. 61a § 2 k.p.a.). W sytuacji gdy – tak jak w niniejszej sprawie – przedmiotem skargi jest właśnie postanowienie administracyjne, sprawa może być rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.) na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej przez Sąd kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2020 r., znak: [...], odmawiające, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z [...] maja 2013 r., znak [...] ("Decyzji WZ"). Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (tj. żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Cytowany przepis przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania (przy czym w orzecznictwie podkreśla się, że ów brak przymiotu strony musi być oczywisty). Druga sytuacja natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ "z innych uzasadnionych przyczyn", przez co rozumie się sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Sąd podziela stanowisko SKO, że w niniejszej sprawie taka przyczyna wystąpiła i że jest nią prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z [...] czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po [...] (od którego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK [...]). Albowiem WSA w Poznaniu powyższym wyrokiem (zwanym też dalej "Wyrokiem WSA") oddalił skargę na decyzję SKO z [...] października 2013 r. (SKO.GP.4000.782.2013) utrzymującą w mocy Decyzję WZ. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS [...] (ONSAiWSA 2010, nr [...], poz. 18): "Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a." Z cytowanej uchwały jasno wynika, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej uprzednio ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., czy też orzeczeniem o odmowie wszczęcia postępowania, wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia sądu. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., wskazanym później w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, to wydany wcześniej wyrok zamyka organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu (np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną), albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji. Wypada w tym miejscu wyjaśnić, że przywołana uchwała NSA przecięła istniejące wcześniej w praktyce wątpliwości co do zakresu związania prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego oddalającym skargę na decyzję, w następczym postępowaniu dotyczącym kontroli tejże decyzji w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności. Uchwała ta miała przeciwdziałać wadliwej niekiedy praktyce organów, przejawiającej się w niejako "automatycznym", negatywnym już we wstępnej fazie, rozstrzyganiu wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych poddanych wcześniej prawomocnej kontroli sądu administracyjnego, który nie podzielił argumentów przedstawionej mu skargi. W świetle uchwały, w tych sprawach, w których decyzja była oceniana przez sąd administracyjny, dopuszczalność zainicjowania procedury nadzwyczajnej stwierdzenia nieważności zależy przede wszystkim od zakresu orzekania sądu, które miało już miejsce i dotyczyło istoty sprawy. Upraszczając nieco powyższe rozważania, należy stwierdzić, że ww. uchwała NSA dopuściła formalne rozstrzygnięcie w przedmiocie postępowania nieważnościowego – tj. odmowę wszczęcia tego postępowania (orzekaną ówcześnie na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., a obecnie w trybie art. 61a § 1 k.p.a.) – w sytuacji, gdy już ze wstępnie ustalonych okoliczności sprawy, zwłaszcza zaś z analizy wydanego wyroku i skontrolowanej nim decyzji, wynika, że zarzucana "wada nieważności", a ściślej określona kwestia, z której aktualnie strona (wnioskodawca) wywodzi skutki w postaci nieważności danej decyzji, została zbadana i oceniona przez sąd administracyjny w tym wyroku. Pogląd ten zachował aktualność, a ww. uchwała o sygn. akt I OPS [...] moc wiążącą, pomimo uchylenia przez ustawodawcę art. 157 § 3 k.p.a. (w brzmieniu: "Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji"), gdyż znajduje obecnie oparcie w treści art. 61a § 1 k.p.a. Jak bowiem trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] lipca 2020 r., sygn. akt II OSK [...] (CBOSA), wzmiankowane w art. 61a § 1 k.p.a. "[i]nne uzasadnione przyczyny to niedopuszczalność wszczęcia postępowania z tego względu, że przepisy prawa wyłączają dopuszczalność podjęcia postępowania w sprawie. Do tej grupy przyczyn regulowanej przepisami prawa należy prawomocność orzeczenia sądu wyznaczona powagą rzeczy osadzonej, o której stanowi art. 170 w związku z art. 171 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. [...] Ustalenie powagi rzeczy osądzonej wyprowadzonej z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w razie wyroku oddalającego skargę wyprowadzić można z regulacji, że sąd obowiązany jest rozpoznać sprawę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie będąc związany granicami i zarzutami skargi. Obowiązkiem zatem sądu jest poddanie badaniu zaskarżonej decyzji przede wszystkim co do wykluczenia kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego uzasadniającego zastosowanie sankcji nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosowanie sankcji nieważności oparte jest na regule, że to ciężkim naruszeniem prawa dotknięta jest decyzja i to w niej tkwi." Zarazem NSA podkreślił, że zmiana polegająca na uchyleniu art. 157 § 3 k.p.a. nie podważyła związania składów orzekających mocą uchwały o sygn. akt I OPS [...]. Wobec powyższego, dla dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia SKO, w pierwszej kolejności trzeba się odwołać do treści uzasadnienia Wyroku WSA. I tak, już w części wstępnej swych rozważań, WSA wyraźnie wskazał, że badając zaskarżoną decyzję SKO z [...] października 2013 r. (utrzymująca w mocy Decyzję WZ) nie stwierdził, aby w związku z jej wydaniem doszło do naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Poza tym – co także istotne w kontrolowanej sprawie – w piśmie z [...] lutego 2020 r. (którego zarzuty i wywody zostały następnie mutatis mutandis powtórzone w piśmie procesowym z [...] października 2020 r.) T. W., uzupełniając swój wniosek o stwierdzenie nieważności Decyzji WZ, jako podstawę tego żądania wskazał rażące naruszenie prawa, tj. przepisów: - art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161, z późn. zm.; w skrócie "u.o.g.r.l.") w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.") przez ich błędną wykładnię, ewentualnie niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że wniosek z [...] grudnia 2012 r. [o wydanie decyzji o warunkach zabudowy – uw. Sądu] nie spełnia przesłanek do jego uwzględnienia z powodu obejmowania przez niego obszaru przekraczającego powierzchnię [...] ha, podczas gdy obszar wskazany w treści wniosku był mniejszy niż [...] ha, a obowiązujące w tym okresie przepisy oraz okoliczności przedstawione w treści wniosku pozwalały na jego uwzględnienie w całości; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności przez jej oparcie na wyroku WSA w Krakowie z [...] czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr [...], który w dniu wydania zaskarżonej decyzji [tj. Decyzji WZ – uw. Sądu] był nieprawomocny i uchylony uprzednio wyrokiem NSA z [...] lutego 2012 r., sygn. akt II OSK [...]; - art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. przez zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad legalności działania oraz pogłębiania zaufania do organów Państwa, jak również zasady przekonywania o słuszności podjętego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy zostały spełnione wszelkie warunki do wydania decyzji uwzględniającej w całości wniosek. Wobec powyższego należy wskazać, że WSA w oddalającym skargę Wyroku WSA zajmował się wykładnią spornego art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. i doszedł do przekonania, że "organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. w nowym, obowiązującym od 26 maja 2013 r., brzmieniu, i zasadnie przyjęły, że wobec tego w niniejszej sprawie nie został spełniony wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W rezultacie decyzje organów obu instancji są prawidłowe". Ponadto, dokonując kontroli decyzji SKO z [...] października 2013 r. – a tym samym, zauważmy, pośrednio także Decyzji WZ (na mocy art. 135 p.p.s.a.) – WSA nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a których to przepisów rażące naruszenie skarżący zarzucił także w swym wniosku o stwierdzenie nieważności Decyzji WZ oraz w piśmie procesowym z [...] października 2020 r. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że oddalenie skargi Wyrokiem WSA nastąpiło w wyniku rozważenia przez WSA, w odniesieniu do decyzji SKO z [...] października 2013 r. oraz poprzedzającej ją Decyzji WZ, również okoliczności odpowiadających przesłankom nieważnościowym z art. 156 § 1 k.p.a., w tym okoliczności i przesłanek wskazanych w żądaniu stwierdzenia nieważności Decyzji WZ, którego to żądania dotyczy zaskarżone postanowienie SKO. Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że skoro kwestie, z których aktualnie skarżący próbuje wywieść skutek w postaci stwierdzenia nieważności Decyzji WZ, zostały zbadane i ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w prawomocnym wyroku o sygn. akt IV SA/Po [...] – którego prawidłowość potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II OSK [...] – to z uwagi na wynikającą stąd powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) SKO zasadnie odmówiło, z powołaniem się na art. 61a § 1 k.p.a. (verba legis: "z innych uzasadnionych przyczyn"), wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności Decyzji WZ. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.