IV SA/Po 791/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy organowi właściwemu postanawia odrzucić skargę. /-/ G. Radzicka mb Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przekazało skargę E. S. na działalność Kierownika [...]– do rozpatrzenia Radzie Miasta i Gminy w [...]. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że dnia 14 lipca 2009 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęła skarga dotycząca działalności Kierownika [...]. SKO w [...] uznając, że z mocy art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej K.p.a. rada gminy jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań i działalności wójta ( burmistrza, prezydenta miasta ) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, w sprawach należących do zadań własnych gminy, a na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2008 r., nr 115, poz. 728 ze zm.) do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy między innymi przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych – przekazało skargę na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. do organu właściwego, stwierdzając, że do takiego postępowania zmuszała go regulacja art. 231 K.p.a., która stanowi, że jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. E. S. kwestionując działalność Kierownika [...] po doręczeniu postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2009 r. – uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia i wskazując numer postanowienia [...] skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę zarzuciło, że skarżący nie wyczerpał trybu wymaganego do wniesienia skargi, gdyż pouczyło skarżącego o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – czego skarżący nie uczynił, wniosło o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jednakże nie z powodów wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. W sprawach dotyczących trybu skargowego, o którym mowa w rozdziale 2 działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. )– dalej K.p.a. w tym także w sprawach przekazania skargi według właściwości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż działania lub czynności podejmowane w omawianym trybie nie są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a.. Stąd w sytuacji, gdy skarga wpłynęła do organu niewłaściwego do jej rozpatrzenia, organ w trybie art. 231 K.p.a. obowiązany jest przekazać ją organowi właściwemu, zawiadamiając o tym skarżącego albo wskazać mu organ właściwy. Natomiast nie ma podstaw do przekazania skargi na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., gdyż przepis ten stanowi podstawę przekazania według właściwości spraw indywidualnych załatwianych w drodze decyzji, a nie skarg określonych w dziale VIII K.p.a.. Błędnym jest więc pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż od postanowienia wydanego na podstawie art. 231 K.p.a. taki środek odwoławczy nie przysługuje. W rozpoznawanej sprawie jest niespornym, że skarżący z tego wadliwego pouczenie nie skorzystał, jednak nie brak wyczerpania trybu o którym mowa jest w art. 52 P.p.s.a. był powodem odrzucenia skargi lecz to, że od przekazania skargi w trybie 231 K.p.a. organowi właściwemu żaden środek odwoławczy nie przysługuje. Z tych powodów na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. /-/ G. Radzicka