IV SA/Po 793/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w części w sprawie sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w części. Wskazanym w rubrum postanowieniem Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] zawieszające postępowanie dotyczące przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego z uwagi na nieuregulowaną sytuację prawną nieruchomości. Skarżący został również wezwany przez organ do wystąpienia, na podstawie art. 100 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa), do właściwego organu lub sądu, o rozstrzygnięcie zagadnienia dotyczącego postępowania spadkowego w sprawie tej nieruchomości. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył ww. części postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym wskazać należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa, 2006 r., s. 189). Wnioskujący musi zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Rozpoznając zawarty w skardze wniosek pełnomocnika skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie może on zasługiwać na uwzględnienie, bowiem pełnomocnik odstąpił od uzasadnienia wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wymaga podkreślenia, że ustalenie, czy w danej sprawie może wystąpić znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który na etapie składnia wniosku powinna przedstawić strona występująca o wstrzymanie wykonania decyzji. Mając na względzie powyższe sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.