IV SA/Po 793/16

PostanowienieWSA w Poznaniu2017-10-10

Skład orzekający: Maciej Busz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy jest dopuszczalne?
Ratio decidendi
Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które utrzymuje w mocy postanowienie referendarza sądowego wydane na podstawie art. 260 PPSA, jest niedopuszczalne. Żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na takie postanowienie sądu drugiej instancji.
Stan faktyczny
Stowarzyszenie wniosło skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego stwierdzające niedopuszczalność odwołania. W trakcie postępowania strona składała wielokrotnie wnioski o przyznanie prawa pomocy, które były rozpatrywane negatywnie lub umarzane. Ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Stowarzyszenie wniosło zażalenie na to postanowienie.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono zażalenie.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Stowarzyszenia [...]od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 793/16 w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 30 czerwca 2016r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odrzucić zażalenie Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wraz z powyższą skargą Stowarzyszenie złożyło wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, który został rozpoznany negatywnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 października 2016r., utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 6 grudnia 2016r. (zażalenie od w/w postanowienia zostało odrzucone postanowieniem Sądu z dnia 24 stycznia 2017r.) Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozstrzygnięty postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2017r. (utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 28 lutego 2017r.), którym odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i umorzono postępowanie w przedmiocie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. (zażalenie od postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2017r. zostało odrzucone postanowieniem Sądu z dnia 4 kwietnia 2017r.). Odrębne zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie [...] składając przy tym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazano, iż stowarzyszenie jako organizacja non profit nie ma żadnych środków finansowych, majątku oraz nie ma konta bankowego, a swą działalność opiera na ofiarności swych członków. Przedstawicielka stowarzyszenia za pełnioną funkcję nie pobiera również żadnego wynagrodzenia. Strona skarżąca w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. wraz z zażaleniem na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w sprawie odrzucenia skargi złożyła kolejny wniosek o zwolnienie z kosztów wpisu sądowego i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Skarżące stowarzyszenie pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. wniosło sprzeciw od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 793/16 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2017 r. Skarżące stowarzyszenie pismem z dnia 28 września 2017 r. wniosło zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 5 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (czyli od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2015 r., poz. 658) żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego, podjęte na podstawie art. 260 p.p.s.a. Skoro zażalenie strony było niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło