IV SA/Po 803/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi L. F., M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia 14 lutego 2011 r.) Burmistrz Ł. (dalej Burmistrz albo organ I instancji) działając na podstawie art. 49, art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), art. 59 ust 1 pkt 2, art. 60 w związku z art. 173, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ust. 3, ust 4, ust 6 art. 73, art. 74 ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 85 ust. 1, 2 i ust. 3, art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej udiś) w związku z §3 ust. 1 pkt 90a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r., nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej rozporządzenie z 2004 r.), po rozpatrzeniu wniosku G. K. (dalej inwestor) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynki inwentarskie przeznaczone do chowu trzody chlewnej o obsadzie [...], położone na działce nr [...] w miejscowości W., gmina Ł. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na jeden połączony budynek chlewni przeznaczony do specjalistycznego chowu tuczników, pomieszczenia socjalnego oraz dwóch szczelnych, zamkniętych lagun, przeznaczonych do magazynowania gnojowicy. Pojemność lagun wynosić będzie ok. 2898 m3 i zapewniać będzie możliwość 6 miesięcznego magazynowania gnojowicy. Przy budynkach inwentarskich zlokalizowane będą dwa silosy paszowe o pojemności 24 tony każdy. Na terenie działki znajdują się również dwa budynki gospodarcze przeznaczone na garaże. Chów zwierząt odbywać się będzie bezściółkowo - częściowo na rusztach. Obsada fermy liczyć będzie [...] szt. warchlaków i [...] szt. tuczników - łącznie [...]. Inwestor ma [...] ha gruntów, co pozwala na zagospodarowanie tylko części powstającej na terenie fermy gnojowicy. Aby nie przekroczyć dopuszczalnej dawki azotu 170 kg/N/ha/rok, nadmiar gnojowicy inwestor będzie przekazywał innym rolnikom, z którymi podpisał umowy na jej odbiór jako nawóz naturalny, na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2007 roku o nawozach i nawożeniu (Dz. U. 2007 r., nr 147, poz., 1033). Z raportu wynika, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarem głównych zbiorników wód podziemnych. W ramach postępowania przeprowadzono ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo - wodne. Ustalono, że woda na cele technologiczne i socjalno-bytowe dla planowanego przedsięwzięcia będzie pobierana z wodociągu gminnego. Ścieki bytowe z pomieszczeń socjalno-biurowych będą odprowadzane do szczelnego bezodpływowego zbiornika i okresowo wywożone do oczyszczalni ścieków. Zaproponowane przez inwestora środki techniczne oraz nałożone na inwestora warunki realizacji przedsięwzięcia, pozwolą na ochronę środowiska gruntowo - wodnego przed zanieczyszczeniem. W przedstawionej dokumentacji dokonano analizy oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia w porze dnia oraz w porze nocy, przy założonych parametrach eksploatacyjnych. Z informacji przedstawionych w raporcie wynika, że przy spełnieniu warunków nałożonych w niniejszej decyzji, tj. wykonanie prac związanych z obsługą gospodarstwa, w tym ruch pojazdów wyłącznie w porze dziennej oraz zastosowanie w budynkach inwentarskich maksymalnie 9 wentylatorów o mocy akustycznej nie większej niż 71 dBA/wentylator, eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Z przedstawionych materiałów wynika, że działalność fermy nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia oraz poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2010 r., nr 16, poz. 87) oraz z dnia 3 marca 2008 roku w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2008 r., nr 47, poz. 281) poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ferma w niewielkim stopniu będzie oddziaływała na stan powietrza przez emisję substancji odporowych. Jest to emisja głównie niezorganizowana, występująca okresowo, w trakcie opróżniania i czyszczenia budynków inwentarskich, po zakończeniu cyklu produkcyjnego oraz w trakcie opróżniania lagun. W związku z tym, określono warunki realizacji przedsięwzięcia mające na celu minimalizację powstawania substancji odporowych i ich emisji do powietrza. Ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym przedsięwzięciem, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1 udiś, pod warunkiem jednak, że we wniosku o wydanie ww decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Odstąpiono od nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, gdyż nie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 82 ust. 2 udiś. Odstąpiono również od nałożenia obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia 21 lutego 2011 r. wnieśli M. i L. F., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zarzucając naruszenie: 1) art. 10 kpa, ponieważ w prowadzonym postępowaniu nie umożliwiono stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, 2) art. 80 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a udiś, ponieważ zaskarżona decyzja w żadnym punkcie uzasadnienia nie odnosi się do przeprowadzonego postępowania z udziałem społecznym, 3) art. 80 ust. 2 udiś przez brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami prawa - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., W odwołaniu zwrócono również uwagę na brak określenia w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko uciążliwości odorowej projektowanych budynków. Odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wniesione również przez P. P. pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z racji jego bezprzedmiotowości, a z ostrożności procesowej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 156 1 pkt 2 kpa. Powołując się na brzmienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odwołujący wskazał, że działka nr [...] położona w W. ma funkcję terenu mieszkalno-usługowego, na którym mogą być realizowane budynki mieszkalne, gospodarcze, produkcji rolniczej i usługowe nie powodujące uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej. Ustala się bezwzględny zakaz lokalizowania inwestycji mogących znacząco pogorszyć stan środowiska, a w szczególności zdrowia ludzi. Odwołujący powołując się na art. 72 ust. 1 pkt 1 udiś zwrócił uwagę, że inwestor najpierw wybudował obiekt gospodarczy, a następnie podjął starania o jego zalegalizowanie, ubiegając się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sytuacja taka skutkuje bezprzedmiotowością prowadzonego postępowania i koniecznością jego umorzenia na podstawie art. 105 kpa. Odwołujący sformułował nadto zarzut naruszenia §3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia z 2004 r., które w dacie wydania decyzji już nie obowiązywało, brak powołania w podstawie zaskarżonej decyzji jakichkolwiek przepisów, które uzasadniałyby nałożenie poszczególnych obowiązków o których mowa w decyzji w pkt 1-18, zastosowanie bliżej nieokreślonych przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. 2010 r., nr 47, poz. 281) w sytuacji, kiedy nie ma nic na ten temat w raporcie, naruszenie art. 97 §1 pkt 4 i nast. art. kpa przez wydanie decyzji w sytuacji, kiedy nie wydano postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, art. 7 i 77 kpa przez brak określenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakresu zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do zaniechania poczynienia elementarnych ustaleń faktycznych, art. 107 kpa przez wydanie rozstrzygnięcia oderwanego od realiów legalizowanych obiektów, art. 75 kpa przez oparcie ustaleń na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej PPIS), którzy w zakresie zaprezentowanych stanowisk bazowali na sfałszowanym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, art. 80 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a udiś przez brak uwzględnienia wniosków i postulatów sformułowanych w trakcie postępowania przez społeczeństwo, Odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wniesione również przez R. i S. P., którzy zwrócili uwagę na istotne braki dokumentacji przedstawionej przez inwestora, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie odwołujących postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone. Na niezgodność prowadzonej przez inwestora na działce nr 302, położonej w W., działalności gospodarczej oraz jej uciążliwość dla innych mieszkańców wsi zwrócili uwagę w swoim odwołaniu z dnia [...] lutego 2011 r. M. i J. G. Tożsame z opisanymi powyżej zarzutami co do decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zostały sformułowane w odwołaniu sporządzonym przez J. K., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. odwołanie wniosła W. P. wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz o umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia 16 maja 2011 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) uchyliło decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dokonując wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów udiś i kpa Kolegium wskazało, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że planowane przedsięwzięcie, polegające na zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynki inwentarskie przeznaczone do chowu trzody chlewnej o obsadzie 205,8 DJP, w myśl § 3 ust. 1 pkt 90a rozporządzenia z 2004 r., zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane. Raport ten dla planowanej inwestycji został sporządzony. Poza art. 82 ust. 1 udiś wskazującym co powinna określać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, warunki jakie powinna spełniać ta decyzja wskazują przepisy art. 85 udiś. Z brzmienia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) udiś wynika, że organ powinien zawrzeć informację o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Nadto, w myśl art. 85 ust. 2 pkt 1 lit b udiś, w uzasadnieniu decyzji organ powinien odnieść się do ustaleń wynikających z treści raportu, a w szczególności wskazać w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zaskarżona decyzja nie spełnia powyższych wymogów. Organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie precyzyjnie w jaki sposób, poprzez zastosowanie jakich rozwiązań ujętych w decyzji, zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone i zebrane w toku postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się w wystarczającym zakresie do treści raportu, nadto nie zawarł danych które - w myśl art. 85 pkt 1b udiś powinny stanowić element decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Raport, jak każdy dowód w postępowaniu administracyjnym, podlega ocenie organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Przedstawione przez wnioskodawcę (autora raportu) dane (informacje) i wyciągnięte z nich wnioski stanowią bowiem jedynie element materiału dowodowego, który następnie powinien zostać zanalizowany i oceniony przez organ przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w sposób określony w art. 7 i art. 77 kpa. Jeśli raport ogranicza się do wniosków i oceny jakiejś sytuacji, nie wskazując podstaw, na jakich je budowano, organ pozbawiony jest możliwości dokonania analizy. Braki badanego raportu zarzucane w odwołaniach powodują, że podnoszone kwestie wymykają się spod kontroli z powodu niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i nadal pełni wobec niego w istocie funkcję prejudycjalną. W ocenie Kolegium, w opisanym stanie rzeczy nie ma możliwości pełnej weryfikacji zaskarżonej decyzji, albowiem nie wynika z niej w sposób jednoznaczny, jakimi motywami kierował się organ I instancji podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie, albowiem nie uwzględnił i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. W świetle powyższego należało uchylić zaskarżoną decyzję. Celem zapewnienia dwuinstancyjności prowadzonego postępowania, należało sprawę przekazać organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego postępowania organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy, z uwzględnieniem okoliczności podnoszonych przez odwołujących, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie uwzględniając wskazania Kolegium, w szczególności w zakresie odniesienia się do wniesionych przez społeczeństwo uwag i wniosków oraz w zakresie uzupełnienia i oceny raportu, pamiętając jednocześnie o zapewnieniu w całym toku postępowania możliwości czynnego udziału stron. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ powinien szczegółowo ustosunkować się do wszystkich podniesionych przez strony zarzutów. Kolegium podzieliło stanowisko odwołujących, o istotnej wadliwości formalnej zaskarżonej decyzji, gdyż decyzja została wydana bez uprzedniego podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem Burmistrza Ł. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], a w konsekwencji bez pełnego zagwarantowania możliwości wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 ust. 1 kpa). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) W. P., L. i M. F., J. i M. G., R. i S. P., J. K. oraz P. P. zaskarżyli decyzję z dnia 16 maja 2011 r. w całości zarzucając jej naruszenie art. 138 §1 pkt 2 kpa przez brak odniesienia się do części zarzutów zawartych w odwołaniach, co skutkowało brakiem umorzenia postępowania w sprawie, a jedynie uchyleniem decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżący cytując fragmenty wniesionych odwołań od decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2011 r. oraz wyrażenie przez WSA w motywach wyroku poglądu o potrzebie uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz umorzenia postępowania przed organem I instancji z racji jego bezprzedmiotowości (k. 4-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 9-12 akt sądowych). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 803/11, WSA odrzucił skargę J. G. i M. G. (k. 405-407 akt sadowych). Postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 803/11, WSA odrzucił skargę W. P. (k. 587-589 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 803/11, WSA odrzucił skargę R. P. i S. P. (k. 592-594 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 803/11, WSA odrzucił skargę J. K. (k. 597-599 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 803/11, WSA odrzucił skargę P. P. (k. 655-657 akt sądowych). Rozpoznaniu Sądu podlegała skarga wniesiona przez L. i M. F. (dalej skarżący). Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o odroczenie terminu rozprawy i zawieszenie postępowania z tej racji, że P. P. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, która to sprawa aktualnie nosi sygnaturę IV SA/Po 447/12 (k. 718-720 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja z [...] maja 2011 r. i poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji podejmowane celem ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynki inwentarskie przeznaczone do chowu trzody chlewnej o obsadzie [...], położonych na działce nr [...] w miejscowości W., gmina Ł. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte podaniem inwestora z dnia 5 sierpnia 2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na inwentarskie. W przedmiotowej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy udiś, regulujące czynności prowadzące do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (dalej decyzja środowiskowa) oraz przepisy rozporządzenia z 2004 r. Jak bowiem trafnie zauważyło Kolegium, zgodnie z §4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.), do postępowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 udiś). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 udiś). Planowana inwestycja zgodnie z §3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia z 2004 r. zaliczona została do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W styczniu 2010 r. sporządzony został raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Sformułowany został w nim wniosek, że planowana inwestycja nie będzie przekraczała dopuszczalnych norm emisji hałasu, ochrony wód, gospodarowania odpadami, architektury krajobrazu oraz nie będzie zagrażała życiu i zdrowiu ludzi. Opinią sanitarną z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], PPIS zaopiniował pozytywnie dokumentację dotyczącą środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], RDOŚ uzgodnił w toku postępowania realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynki inwentarskie przeznaczone do chowu trzody chlewnej, określając szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia, które w całości zostały uwzględnione w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. W powyżej przedstawionym postanowieniu RDOŚ nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania o wydanie decyzji środowiskowej. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Kolegium działając w sposób zgodny z prawem uchyliło decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazują na szereg uchybień zarówno prawu materialnemu, jak i procesowemu, których dopuścił się organ I instancji. Stosownie do art. 79 ust. 1 udiś, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zostać poprzedzone zapewnieniem przez organ administracji możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 udiś, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezależnie od wymagań wynikających z kpa powinno zawierać, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Jak trafnie zauważyło SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2011 r., organ I instancji nie wyjaśnił w jakikolwiek sposób, czy i w jakim zakresie uwzględnił uwagi i wnioski zgłoszone przez okolicznych mieszkańców, którzy w trakcie prowadzonego postępowania zwracali uwagę na niedogodności prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej z punktu widzenia ochrony środowiska. Ponadto Kolegium prawidłowo zauważyło w oparciu o art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b udiś, że organ I instancji nie odniósł się w wystarczającym zakresie do treści raportu, nie dokonując jego krytycznej analizy. Obowiązek ten w niniejszym postępowaniu był o tyle istotny, o ile strony postępowania formułowały konkretne zarzuty pod adresem sporządzonego raportu, które nie znalazły swojego odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 lutego 2011 r. Kolegium zasadnie wskazało, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełniało wymogów o których stanowi art. 107 §3 kpa, ponieważ nie wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jakimi motywami kierował się organ I instancji podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Kolegium podkreśliło również, że decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. została wydana bez uprzedniego podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. Uchybienie to stanowiło naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W trakcie zawieszenia postępowania wstrzymany jest jego bieg, a organ administracji powinien podjąć czynności mające na celu usuniecie przeszkody w jego kontynuowaniu. Z procesowego punktu widzenia niedopuszczalnym było wydanie decyzji co do istoty sprawy bez uprzedniego wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania oraz z zaniechaniem umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Kolegium w sposób prawidłowy wskazało również, że przymiot strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty dysponujące tytułem prawnym do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, z uwagi na narażenie na jego oddziaływanie. Innymi słowy, decydującym dla zaliczenia określonego podmiotu do kręgu stron postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jest ustalenie zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przez co należy rozumieć jego wpływ na środowisko przyrodnicze oraz na nieruchomości sąsiednie (zob. wyrok NSA z dnia 10.05.2012 r., sygn. akt II OSK 1063/11, baza orzeczeń NSA). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia obejmuje również ocenę zagrożeń (takich jak emisje hałasu, zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, uciążliwość zapachowa), których ze swej specyficznej istoty nie sposób ująć w ramy wyznaczone przez granice wynikające z prawa własności (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 07.07.2010 r., sygn. akt IV SA/Po 292/10, baza orzeczeń NSA). Skarżący w kontrolowanym postępowaniu prawidłowo wykazali swój interes prawny zwracając uwagę na negatywny wpływ prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej na Ich nieruchomości i prowadzoną przez Nich działalność turystyczno-rekreacyjną. Z opisanych powyżej względów, podzielając trafność rozstrzygnięcia podjętego przez Kolegium, jak i zaprezentowanej w uzasadnieniu argumentacji, Sąd oddalił skargę. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że Kolegium nie odniosło się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów zawartych we wniesionych odwołaniach od decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., tym niemniej z uwagi na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia i zasadność zaprezentowanej argumentacji, uchybienie to należało ocenić jako nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (wyrok WSA w Łodzi z 24.03.2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1441/10, lex 994167, wyrok NSA z 16.09.2008 r., sygn. akt II OSK 1036/07, lex nr 489569). Z tego względu organ I instancji ponownie rozpoznając niniejszą sprawę powinien ustalić dokładne brzmienie miejscowego planu i dokonać weryfikacji jego zgodności z przedsięwzięciem gospodarczym inwestora. Zaniechanie obowiązku dokonania weryfikacji w tym zakresie przez organy obu instancji nie oznacza, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej jest bezprzedmiotowe. Tak samo ewentualna niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje umorzeniem postępowania, tylko wydaniem decyzji o treści negatywnej dla inwestora. Sąd miał przy tym na uwadze, że samo fakt następczego wystąpienia przez inwestora o wydanie decyzji środowiskowej również nie prowadzonego w tym zakresie postępowania bezprzedmiotowym. Wniosek ten wynika z analizy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), które dopuszczają legalizację powstałego obiektu budowlanego na wypadek jego zgodności z przepisami odrębnymi, do których zaliczyć należy również udiś. Poza tym zakaz prowadzenia postępowania w takiej sytuacji nie został przewidziany w sposób wyraźny w udiś. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd poddał zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2011 r. kontroli z punktu widzenia przesłanek stwierdzenia jej nieważności, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 145 §1 pkt 2 ppsa. Za rażące naruszenie prawa nie mogło zostać uznane nieodniesienie się przez SKO do niektórych zarzutów zawartych w kilku odwołaniach, tym bardziej, że skoro jak zostało to już zauważone, samo rozstrzygnięcie podjęte przez Kolegium odpowiada prawu. W niniejszej sprawie nie zaistniała również którakolwiek z podstaw zawieszenia postępowania sądowego, o co wnioskowali skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. W sprawie nie znajdował zastosowania art. 56 ppsa, ponieważ jak sami skarżący przyznali, przed organem administracji nie toczy się już postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 maja 2011 r. Postępowanie to prowadzone jest przed tutejszym Sądem w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 447/12. W chwili orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie nie istniał zatem stan dwutorowości postępowania sądowego i nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji. Z kolei postępowanie sądowe prowadzone pod sygn. akt IV SA/Po 447/12, nie stanowi jakiejkolwiek kwestii wstępnej dla niniejszego postępowania, nie uniemożliwiając wydania orzeczenia co do meritum sprawy. Wobec braku przesłanki zawieszenia, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę kierując się zasadą szybkości oraz ekonomii postępowania wydał orzeczenie co do istoty sprawy. Z opisanych powyżej względów, stosownie do art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę. MZ