IV SA/Po 804/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewody W. z dnia 29 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]kwietnia 2014r. nr [...] 2. zasądza od Wojewody W. na rzecz W. T. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014 r., [...] Wojewoda W., po rozpatrzeniu odwołania W.T., uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w części podstawy prawnej i przywołał w to miejsce art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409). W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta P. na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ), z uwagi na brak uzupełnienia przez inwestora w wyznaczonym terminie żądań zawartych w postanowieniu z dnia [...] marca 2014 r., wniósł sprzeciw w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji, argumentując swoją decyzję wskazał, iż w związku z brakiem wskazania przez inwestora jednoznacznej lokalizacji obiektu od granic sąsiednich nieruchomości (brakiem wymiarowania na rzucie działki), nie jest możliwe dokładne określenie miejsca składowania drewna na działce nr ewd. [...], a co za tym idzie nie jest możliwa ocena zgodności planowanego zamierzenia z przepisami ochrony przeciwpożarowej, w tym z § 4 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109 poz. 719). Dalej organ wskazał, iż odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł inwestor podnosząc, że przepisy ww. rozporządzenia nie odnoszą się do spraw związanych z wymogami stawiania obiektów budowlanych. Jednocześnie wskazał, iż jego zgłoszenie z dnia [...] marca 2014 r. spełniło wszystkie wymogi formalne, stąd nie zaistniały przesłanki do wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu w sprawie przedmiotowej budowy. Następnie organ po przytoczeniu treści przepisów prawa podniósł, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy drewnianego domku ogrodowego o pow. 12 m z dobudówką do składowania drewna kominkowego. Zgodnie z opisem inwestycji obiekt wykonany jest z drewna sosnowego, pokryty papą, a posadowiony zostanie na działce nr ewid. [...]ł na betonowych kostkach i macie izolacyjnej. Organ wyjaśnił, że § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Zgodnie natomiast z § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia, usytuowanie budynku na działce budowlanej w ww. sposób powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Organ podkreślił, że przedmiotowa inwestycja mimo, iż mieści się w określonym w art. 29 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to z uwagi na lokalizację w bezpośredniej bliskości z sąsiednimi nieruchomościami i przepisy określone w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych takiego pozwolenia wymaga. Organ podkreślił, iż procedura budowy budynku gospodarczego w drodze zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych uniemożliwia bowiem udział w postępowaniu właścicielom sąsiedniej, narażonej na uciążliwość nieruchomości, a co za tym idzie uniemożliwia im zajęcia stanowiska w sprawie budowy budynku gospodarczego w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki, stanowiącej ich własność. W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, lokalizacja zamierzonego przedsięwzięcia w odległości mniejszej niż 3 m od granic sąsiednich działek może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Konieczne jest w związku z tym zapewnienie udziału w postępowaniu właścicielom nieruchomości, których owe uciążliwości mogą dotyczyć. Niniejsze gwarantuje jedynie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w którym ustalone zostaną wszystkie strony postępowania, którym przysługiwać będzie możliwość zapoznania się z dokumentacją i projektem budowlanym, a co za tym idzie, będą one miały możliwość wypowiedzenia się co do lokalizacji inwestycji oraz wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i uwag. W ten sposób zostaną zabezpieczone interesy osób trzecich. Zdaniem organu niedopuszczalne jest również, w procedurze pozwolenia na budowę, usytuowanie budynku w odległości 0,5 - 1,0 m od granicy sąsiednich nieruchomości. Jak już wcześniej bowiem wskazano § 12 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej lokalizację budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W.T. zarzucając jej naruszenie: - art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że postawienie opisanego domku ogrodowego wymaga pozwolenia na budowę, - § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wspomniane wyżej rozporządzenie odnosi się do przedmiotowego domku ogrodowego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P.. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ I instancji skoncentrował się na przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Natomiast kwestia ta, jak się wydaje, nie miała dla organu odwoławczego większego znaczenia, skoro w ogóle się do niej nie odniósł, nie komentując w żaden sposób ani argumentów Prezydenta Miasta P. ani skarżącego. Skarżący wskazał, iż organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że inwestycja nie spełnia zupełnie innych warunków, wcześniej nie analizowanych, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tym względzie. W efekcie uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się w tej kwestii i przedstawienie własnego stanowiska. W ocenie skarżącego taki sposób działania pozwala przyjąć, że Wojewoda W. uznał zarzuty przedstawione w odwołaniu za przekonywujące, a tym samym odmówił słuszności argumentom, z których wynikać miał fakt wystąpienia zagrożenia przeciwpożarowego w związku z planowaną inwestycją. Skarżący podniósł, że zabrano mu możliwość wypowiedzenia się jaką funkcję będzie pełnił owy domek, odbierając mu tym samym argumenty świadczące o tym, że w przypadku domu mieszkalnego, który nie posiada ani garażu, ani piwnicy, domek ogrodowy jest jedynym rozwiązaniem aby móc gdzieś schować meble ogrodowe, narzędzia, czy chociażby rowery, których zakup w obecnej sytuacji jest całkowicie nierealny. Następnie skarżący wskazał, że Wojewoda W.opierając się na § 12 ust. 3 pkt 4 cytowanego wyżej rozporządzenia, przyjął bezkrytycznie, że przepis ten ma zastosowanie w tej sprawie. Tym samym decyzja oparta na tej podstawie prawnej, jako jedynej z przepisów materialnoprawnych, nie powinna ostać się w obiegu prawnym. Organ II instancji nie dostrzegł bowiem, że przywołane przez niego rozporządzenie dotyczy co prawda budynków ale zdefiniowanych przez ustawę - Prawo budowlane. Ustawa ta precyzuje, że pod pojęciem "budynku" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tymczasem, jak wynika z dołączonych przeze skarżącego informacji na temat sposobu budowy domku ogrodowego, jest to budowla, która stawiana jest bezpośrednio na dowolnym podłożu, np. trawie, przy której wykorzystuje się jedynie betonowe kostki i matę izolacyjną, które w żadnym przypadku nie można uznać za fundament, a już na pewno nie uprawniają do stwierdzeń, że jest on trwale związany z gruntem. W tym stanie rzeczy decyzje Wojewody W. oraz Prezydenta Miasta P. powinny być uchylone, ze względu na naruszenie wskazanych na wstępie przepisów oraz dodatkowo przepisów dotyczących postępowania, w szczególności artykułów: 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy drewnianego domku ogrodowego o pow. 12 m z dobudówką do składowania drewna kominkowego. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie drewnianego domku ogrodowego o pow. 12 m2 mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagających stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dokonania zgłoszenia. Tym samym inwestor prawidłowo zgłosił zamiar realizacji opisanej inwestycji, albowiem wymagały tego przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Powyższa regulacja nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych ani w orzecznictwie, ani w doktrynie prawa administracyjnego. Wynika z niej, że jeśli w ocenie organu uprawnionego do przyjęcia zgłoszenia konieczne jest jego uzupełnienie to postanowieniem nakłada on na inwestora obowiązek takiego uzupełnienia z zagrożeniem wniesienia sprzeciwu w razie niezastosowania się do treści postanowienia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Bezspornym jest, że w dniu [...] marca 2014 r. do organu wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania "domku ogrodowego z drewna z dobudówką na drewno" o całkowitej powierzchni 12 m2. Do zgłoszenia strona załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jak również mapę zasadniczą z planowaną lokalizacją domku ogrodowego. Do zgłoszenia dołączono również część opisową, w której określono dokładnie wymiary inwestycji. Organ postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o: 1. zwymiarowanie odległości budynku gospodarczego od granic działek oraz wykazanie, że przedmiotowy obiekt z dobudówka na składowanie drewna kominkowego spełnia wymogi w zakresie ochrony przeciwpożarowej (w tym § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów - Dz. U. nr 109, poz. 719), 2. prawidłowe podanie terminu rozpoczęcia realizacji zamierzenia (data dzienna). W odpowiedzi na powyższe inwestor, w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., określił termin rozpoczęcia robót budowlanych jak również wskazał, iż domek zamierza postawić zgodnie ze szkicem załączonym do zgłoszenia. Inwestor wyjaśnił, iż odległość planowana jest na ok. 0,5-1,0 m od obydwu granic. Odnośnie ochrony przeciwpożarowej inwestor wskazał, iż powołane przez organ rozporządzenie nie ma zastosowanie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz że powołany przez organ § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia nie istnieje. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wskazując, iż uzupełnienie nie wyczerpuje braków zgłoszenia. Organ wskazał, że inwestor określił odległość ścian domku od granic działek nie wymiarując tychże odległości na rzucie i tym samym nie określając dokładnej lokalizacji przedmiotowego obiektu od poszczególnych granic działek. Organ wskazał, iż w związku z brakiem jednoznacznej lokalizacji przedmiotowego obiektu nie ma możliwości stwierdzenia odległości części domku przeznaczonej na składowanie drewna w stosunku do granic nieruchomości, a inwestor nie wykazał, iż spełnia wymóg § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Zatem w przedmiotowej sprawie przed dokonaniem oceny czy organ zasadnie czy też nie wniósł sprzeciw należy dokonać oceny czy można uznać, że faktycznie inwestor nie uzupełnił braków zgłoszenia. W ocenie Sądu wbrew stanowisku organu inwestor uzupełnił zgłoszenie. Wyjaśnić należy, iż organ w piśmie uzupełniającym wskazał odległości od granic z nieruchomościami sąsiednimi. Ponadto w piśmie tym inwestor odwołał się do szkicu sporządzonego na kopii mapy zasadniczej. Na podstawie obu tych dokumentów istnieje możliwość określenia dokładnej lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Na gruncie przedmiotowej sprawy należy pamiętać, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego ma uproszczony, odformalizowany charakter. W postępowaniu tym nie można oczekiwać, że inwestor, nie będąc reprezentowanym przez profesjonalistów, będzie w stanie domyślić się o co chodzi organowi w sytuacji nieprecyzyjnego wezwania czy tez wskazania błędnego przepisu. W przedmiotowej sprawie nie można pominąć okoliczności, że wzywając stronę do uzupełnienia zgłoszenia organ błędnie wskazał przepis uniemożliwiając tym samym inwestorowi odniesienie się do regulacji prawnej, następnie omówionej w decyzji o wniesieniu sprzeciwu. Odnosząc się do zarzutu nie wykazania, iż budynek spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej zauważyć należy, iż również w tym zakresie inwestor uzupełnił zgłoszenie wskazując, iż przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów nie mają zastosowania do zamierzenia inwestycyjnego. Powyższa odpowiedź w ocenie Sadu stanowi uzupełnienie zgłoszenia. Natomiast w razie gdy organ uważał, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z przepisami regulującymi ochronę przeciwpożarową winien wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, a nie na art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Z powyższych względów wobec uzupełnienia braków zgłoszenia organ nie miał podstaw do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Z powyższych względów decyzja organu I instancji nie może ostać się w obrocie prawnym. Powyższe uchybienie zdaje się dostrzegł organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję w zakresie podstawy prawnej. Aczkolwiek organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do powyższej kwestii, to jednakże uchylenie podstawy prawnej i de facto wniesienie sprzeciwu na innej podstawie prawnej i z powołaniem innych argumentów wskazuje, że organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji. W szczególności wskazać należy, iż organ odwoławczy skoncentrował się na lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego zarzucając mu niezgodność z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz 690 ze zm.). Tym samym organ odwoławczy nie miał problemu z ustaleniem lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego. Odnosząc się do decyzji organu odwoławczego wskazać należy, iż organ odwoławczy uchylając decyzje organu I instancji w części podstawy prawnej powołał w to miejsce art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu budowlanego lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Powyższy daje możliwość wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy organ ma wątpliwości m.in. co do zagrożenia bezpieczeństwa, jednakże warunkiem zastosowania tego przepisu jest wniesienie w terminie 30 dni od zgłoszenia sprzeciwu i jednocześnie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego de facto powinna zawierać dwa rozstrzygnięcia o wniesieniu sprzeciwu i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast w przedmiotowej sprawie zmiana podstawy prawnej decyzji spowodowało, iż rozstrzygnięcie jest niekompletne i nie odpowiada dyspozycji art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Ponadto w przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż organ przed uznaniem, że do przedmiotowego domku zastosowanie znajduje § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powinien w pierwszej kolejności jednoznacznie ustalić czy przedmiotowy budynek stanowi budowlę. W orzecznictwie wskazuje się, że hipoteza § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obejmuje tylko budynki. Przepis wstępny § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia w zakresie budowli tylko wtedy pozwala na zastosowanie przepisów rozporządzenia do budowli, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków. Z takim szczegółowym unormowaniem mamy do czynienia w przypadku przepisu § 12 rozporządzenia. Usytuowanie wiaty w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej nie wyklucza zatem z góry możliwości legalizacji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Art. 152 Ppsa nie zastosowano z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W świetle stwierdzonych uchybień i wyeliminowania zaskarżonych decyzji należy przyjąć, że wobec upływu terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z chwilą uprawomocnienia się wyroku zgłoszenie stanie się ostateczne.