IV SA/Po 805/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Q. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania i wycofania produktu z obrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji S. Q. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Inspektor Sanitarny wskazaną w rubrum, utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 20 kwietnia 2016 r. 1) nakazującą skarżącej spółce wstrzymać wprowadzanie i wycofać z obrotu produkty : imitację sztucznego puchu do makiet modelarskich, imitację sztucznego mchu japońskiego do makiet modelarskich oraz imitację sztucznego płatka śniegu do makiet modelarskich, szczegółowo opisanych w decyzji na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy są środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia ich zabezpieczenia; 2) nakazującą zaprzestania prowadzenia działalności handlowej spółce S. Q. na okres 3 miesięcy. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazała, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają względy przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji, względnie za umorzeniem postępowania. Ponadto niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spółka upatruje w niemożności prowadzenia działalności gospodarczej i poniesieniem w związku z tym faktem strat materialnych. Wskazała też, że istnieje prawdopodobieństwo zwolnienia pracowników i zamknięcia sklepu modelarskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może również na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ppsa jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki, to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest tożsame z rozpatrzeniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Te bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. Samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest i nie może być wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy P.p.s.a. (tak w postanowieniu NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). W ocenie Sądu skarżąca spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Spółka nie wskazała żadnego dowodu na poparcie tezy o pogorszeniu się jej sytuacji finansowej i majątkowej. Nie zaistniała w sprawie także i druga przesłanka wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Ochrona tymczasowa przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna być udzielana, kiedy istnieje realne zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody, a nie ewentualne. Niewątpliwie wykonanie decyzji może się wiązać z pewnymi dolegliwościami dla strony, nawet finansowymi, jednak nie oznacza to automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może jedynie wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, gdy skarżąca nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji, brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.