IV SA/Po 809/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietna 2016 r. nr [...]/16 Starosta [...] na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2014 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 149; zwanej dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej jako "k.p.a.") odmówił A. S. (zwanej dalej również jako "Skarżąca") przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając rozstrzygnięcie Starosta stwierdził, że wobec nieudokumentowania zatrudnienia na [...] etatu w firmie [...] suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę do odmowy przyznania zasiłku. Odwołanie od ww. decyzji Starosty złożyła A. S. podnosząc, że brak jest podstaw do tego, aby twierdzić, że miesiąc jest miesiącem kalendarzowym oraz, że wymagana jest ciągłość pracy. Stwierdziła, że w okresach [...] grudnia 2015 r. - [...] stycznia 2016 r., [...] stycznia 2016 r. – [...] luty 2016 r. oraz [...] luty 2016 r. – [...] marca 2016 r. osiągnęła minimalne wynagrodzenie za pracę, a więc spełniła warunek do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Zaznaczyła, że jej wyliczenie różni się od wyliczenia Starosty tym, że Starosta dzieli zarobki miesięczne przez 30 i oblicza stawkę dniową, w sytuacji gdy Skarżąca otrzymywała wynagrodzenie za każdą przepracowaną godzinę. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia utrzymał w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu Wojewoda przytoczył treść art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Następnie Wojewoda stwierdził, że Skarżąca nie posiada okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Na podstawie przedłożonych w dniu [...] marca 2016 r. i [...] marca 2016 r. dokumentów Wojewoda ustalił, że Skarżąca w dniu kolejnej rejestracji tj. w dniu [...] marca 2016 r. w PUP w J. posiada następujące okresy uprawniające do zasiłku (od [...] września 2014 r. do [...] marca 2016 r.) : -[...]-[...].09.2014 r. - [...] dni - umowa o pracę Urząd Miejski J. -[...]-[...].10.2014 r.-[...] dni -[...]-[...].11.2014 r. - [...] dni -[...]-[...].12.2014 r. -[...] dni -[...]-[...].01.2015 r. - [...] dni -zaświadczenie ZUS z dnia [...].10.2015 r. -[...]-[...].02.2015 r. - [...] dni -[...]-[...].03.2015 r.-[...] dni -[...]-[...].04.2015 r. - [...] dni -[...]-[...].05.2015 r.-[...] dni -[...]-[...].06.2015 r. - [...] dni -[...]-[...].07.2015 r.- [...] dni -[...]-[...].01.2016 r. -[...]1 dni -[...]-[...].03.2016 r. - [...] dni Łącznie [...] dni Wojewoda wyjaśnił, że do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono okresu zatrudnienia w grudniu 2015 r. z wynagrodzeniem [...] zł, luty 2016 r. [...] zł oraz marcu 2016 r. [...] zł, ponieważ w tych miesiącach Skarżąca nie uzyskała minimalnego obowiązującego wynagrodzenia, które w roku 2015 wynosiło [...] zł, a w roku 2016 wynosi [...] zł., a podstawa wymiaru zasiłku chorobowego była niższa niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące w tym okresie. Organ odwoławczy ustalił, że Skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w PUP w J. w dniu [...] marca 2016 r., tj. od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] marca 2016 r. posiada [...] dni okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W związku z tym organ uznał, że Skarżąca w dniu kolejnej rejestracji w PUP nie wykazała okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że brak jest podstaw ażeby podzielić argumentację Skarżącej dotyczącej zaliczania wybranych okresów nie obejmujących miesięcy kalendarzowych. Wyjaśnił, że z załączonej do akt notatki służbowej z dnia [...] maja 2016 r. wynika, iż w Firmie [...] - "wynagrodzenia za pracę są ustalane, zgodnie z przyjętymi uregulowaniami, w okresach miesięcznych, przy czym za miesiąc uznaje się miesiąc kalendarzowy". Pracodawca wskazał, że wynagrodzenie wypłacał z dołu, po przepracowaniu miesiąca kalendarzowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. zarzuciła decyzji Wojewody: - naruszenie art 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że miesiąc, o którym mowa w ustawie jest tożsamy z miesiącem kalendarzowym, podczas gdy brak jakiejkolwiek przesłanki do takiej wykładni. - naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 ppkt a poprzez jego błędną wykładnie i nieuwzględnienie, że w okresach wskazanych w odwołaniu Skarżąca osiągała minimalne wynagrodzenie, niezbędne do uzyskania uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca stwierdziła, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania w PUP w J. posiada następujące okresy składkowe: 1. [...].09.2014 - [...].12.2014 Urząd Miejski w J. - [...] dni 2. [...].01.2015 - [...].07.2015 ZUS - świadczenie chorobowe po ustaniu zatrudnienia - [...] dni 3. [...].12.2015 - [...].03.2016 [...] - [...] dni Zsumowanie tych okresów w zdaniem Skarżącej daje 385 dni. Stwierdziła, że zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje, jeżeli bezrobotny w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w Urzędzie Pracy łącznie, przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia (nie musi być zachowana ciągłość). W jej ocenie brak jest podstaw, aby uznać, że miesiąc to miesiąc kalendarzowy oraz nie musi być ciągłość pracy, więc do rozliczenia wybrała okresy: [...].12.2015 - [...].01.2016 - [...] dni, [...].01.2016 -[...].02.2016 - [...] dni, [...].02.2016-[...],03.2016- [...] dni. W tych okresach przepracowała [...] dni i osiągnęła co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a więc spełnia warunek do przyznania zasiłku. Wyjaśniła, że w firmie [...] byłaa pracownikiem zatrudnionym od [...].12.2015 do [...].03.2016 na [...] etatu - opłacanym stawką godzinową i przepracowała: w grudniu: [...] godz.(od [...].12.15 r.), w styczniu: [...] godz., w lutym: [...] godz., w marcu: [...] godz. (do [...].03.2016 r.). Skarżąca stwierdziła, że różnica pomiędzy wyliczeniami polega na tym ,że organ dzieli zarobki miesięczne przez 30 i oblicza dniówkę, a Skarżąca była pracownikiem zatrudnionym na [...] etatu opłacanym godzinowo, więc dzieli miesięczne wynagrodzenie brutto przez ilość przepracowanych w miesiącu godzin i na tej zasadzie wyliczyła stawkę godzinową. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powtarzając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; zwanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, natomiast w myśl § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietna 2016 r. nr [...]/16 odmawiającą przyznania Skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo uznał, że Skarżąca nie wykazała wymaganego okresu zatrudnienia pozwalającego na przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych tj. od [...] września 2014 r. Skarżąca od [...] września 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. była zatrudniona w Urzędzie Miejskim w J. w wymiarze 1 etatu, następnie w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] lipca 2015 r. otrzymywała zasiłek chorobowy, przy czym podstawa wymiaru zasiłku była wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Następnie Skarżąca od [...] grudnia 2015 r. do [...] marca 2016 r. podjęła zatrudnienie w firmie [...] w wymiarze [...] etatu. Z zaświadczenia przedłożonego przez Skarżącą wynika, iż w okresie od grudnia 2015 r. do marca 2016 r. tylko w miesiącu styczniu uzyskała dochód przekraczający minimalne wynagrodzeni za pracę, które w 2015 r. wynosiło [...] zł, a w 2016 r. [...] zł. Oznacza, to że okresy zatrudnienia w grudniu 2015 r., lutym i marcu nie wliczają się do okresu zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w przepisach prawa argumentacja zaprezentowana w skardze. Uzyskanie zasiłku dla bezrobotnych uwarunkowane jest m.in. zatrudnieniem i osiąganiem wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia pojęcie minimalnego wynagrodzenia za pracę oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2015 r. poz. 2008). Brak jest uzasadnionych podstaw, aby obliczania okresu zatrudnienia, w którym Skarżąca uzyskiwała wynagrodzenie kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, dokonywać poprzez zsumowanie okresów nieodpowiadających miesiącom kalendarzowym. W ocenie Sądu przedstawione powyżej okoliczności potwierdzają, iż stanowisko Wojewody było prawidłowe. W okresie 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych Skarżąca nie wykazała okresu 365 dni uprawniających do przyznania tego zasiłku, co skutkować musiało decyzją o odmowie przyznania zasiłku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.