IV SA/Po 809/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu [...] października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku [...] S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej też jako "Skarżąca" lub Spółka") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość, składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W piśmie z [...] września 2018 r. Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda") oświadczył, że w związku z zawartym w skardze wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydał postanowienie, którym odmówił wstrzymania wykonalności decyzji własnej z [...] czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskodawca musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie NSA z 08.08.2008 r., II OSK 1041/08, CBOSA). Należy też zgodzić się z poglądem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 11 do art. 61, i tam przywołane orzecznictwo). Nadto argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pewne wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim należy podkreślić, że wniosek winien zawierać uzasadnienie – jego brak uniemożliwia bowiem Sądowi merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z 14.11.2006 r., II FZ 585/06, CBOSA). Uzasadnienie wniosku powinno być szczególnie wnikliwe, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wnioskodawca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie (postanowienie NSA z 08.11.2006 r., II FZ 666/06, CBOSA). Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może przenosić na sąd ciężaru poszukiwania okoliczności, wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Nieuzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego nienależyte uzasadnienie, nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać sąd (postanowienie NSA z 15.03.2007 r., II OZ 189/07, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że Skarżąca poza samym zamieszczeniem w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania. Tym samym brak jest wymaganego uzasadnienia wniosku. Należy mieć przy tym na uwadze, iż zarzuty dotyczące wadliwości decyzji nie mogą przesądzać o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone zostały wyczerpująco w art. 61 § 3 p.p.s.a., w którym nie została wymieniona wadliwość zaskarżonego aktu. Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem nie jest więc potencjalna nielegalność zaskarżonej decyzji, ocena tejże legalności w ramach badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji byłaby bowiem przedwczesna (por. postanowienie NSA z [...].12.2006 r., I FZ [...], CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż Skarżąca nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.