IV SA/Po 815/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr) Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z [...] lipca 2018 r. (znak: [...]) W. W. (dalej też jako "Wojewoda", "organ nadzoru" lub "skarżący"), reprezentowany przez r. S., zaskarżył uchwałę Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości K., rejon ul. [...] i w miejscowości R. (zwaną też dalej "Uchwałą" lub "Planem") – w części obejmującej § 10 ust. 2 – a to z powołaniem się na zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p."), § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, zwanego dalej "rozporządzeniem") w zw. z art. 102 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.g.n.") przez brak określenia w Uchwale wszystkich wskazanych w § 4 pkt 8 rozporządzenia parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w części obejmującej jej § 10 ust. 2; 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi jej autor, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdził, że ustalając zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, organ planistyczny jest zobligowany do określenia wszystkich wskazanych w § 4 pkt 8 rozporządzenia parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości. Tymczasem wprawdzie w § 10 ust. 1 Uchwały ustalono, że w zakresie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym nie wskazuje się terenów wymagających wszczęcia procedury scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych, to jednak w § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 Uchwały ustalono minimalną powierzchnię działek budowlanych i kąt położenia granicy działki budowlanej w stosunku do terenów komunikacji. Zgodnie z uzyskanym stanowiskiem Wójta Gminy R., na terenie objętym Planem, ze względu na istniejący stan geodezyjny odstąpiono od wskazania terenów wymagających wszczęcia procedury scalania i podziału nieruchomości; wskazano jedynie, że na terenie objętym planem dopuszcza się scalanie i podział nieruchomości, a parametry działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości organ zamieszcza obowiązkowo jedynie dla obszarów, które zostały wskazane w planie miejscowym. Zatem – jak skonkludował Wojewoda – biorąc pod uwagę wyjaśnienia Wójta wskazujące na brak uzasadnienia faktycznego (stanu własnościowego i geodezyjnego terenu objętego Planem) dla określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, należy stwierdzić, że parametry określone w § 10 ust. 2 Uchwały nie znajdują zastosowania, a hipotetyczne przeprowadzenie procedury scalania i podziału nieruchomości na podstawie art. 102 ust. 2 u.g.n. bez ustalania w planie szerokości frontów działek byłoby niewykonalne. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy (dalej też jako "Rada Gminy" lub "organ"), reprezentowana przez Wójta Gminy R. (zwanego też dalej "Wójtem"), wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśniono, że ze względu na istniejący stan geodezyjny, w § 10 Uchwały odstąpiono od wskazywania terenów wymagających wszczęcia procedury scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych. Podkreślono, że ustalenia dotyczące parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., organ zamieszcza obowiązkowo jedynie dla obszarów, które w planie miejscowym zostały przewidziane do scalenia i podziałów. Jeżeli natomiast stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy, brak takich ustaleń w planie nie może stanowi o jego niezgodności z prawem. W konkluzji organ stwierdził, że w postępowaniu nadzorczym uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego podlegają ocenie wojewody w zakresie ich zgodności z prawem. Wobec powyższego, jeżeli W. W. stwierdził, że zapis Uchwały w § 10 ust. 2 jest niewykonalny, należało wydać rozstrzygnięcie nadzorcze zgodnie z przepisami prawa. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski i wywody skargi. Ponadto, na pytanie Sądu, wyjaśnił, że niewykonalność zaskarżonego postanowienia Planu wiąże się z niewyczerpaniem zakresu § 4 pkt 8 rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: 1. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g."). 1. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z [...].07.2005 r., II OSK [...], ONSAiWSA 2006, nr [...], poz. 7; postanowienie NSA z [...].11.2005 r., I OSK [...], dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). 2. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały (do czego doszło w grudniu 2017 r.) nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę po tym terminie w trybie art. 93 u.s.g. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.; w skrócie "p.u.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z [...].03.2008 r., I OSK [...]; z [...].04.2008 r., II GSK [...]; z [...].10.2010 r., I OSK [...]; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z [...].06.2014 r., II OSK [...], CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 1. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości K., rejon ul. [...] i w miejscowości R. (dz. nr [...]). 2. Przedmiotowa Uchwała została zaskarżona przez Wojewodę jedynie w części –co do jej § 10 ust. 2, który stanowi, że: "W przypadku wszczęcia procedury scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych ustala się: 1) minimalną powierzchnię działki budowlanej: a) 800 m2 dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej realizowanej w formie wolnostojącej, b) 2000 m2 dla zabudowy usługowo-techniczno-przemysłowej, c) 5000 m2 dla zabudowy techniczno-przemysłowej, przy czym nie dotyczy to działek, przeznaczonych pod infrastrukturę techniczną; 2) kąt położenia granicy działki budowlanej w stosunku do terenów komunikacji nie mniejszy niż 60ş." Wobec tego Sąd tylko w tej części (z zastrzeżeniem wszakże pkt 5 poniżej) poddał zaskarżoną Uchwałę merytorycznej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym, a to zwłaszcza z uwagi na istniejące co do zasady związanie sądu administracyjnego przedmiotem zaskarżenia. 3. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ówcześnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1073; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym W. W. z dnia [...] grudnia 2017 r. (poz. 8430) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (zob. § 26 Uchwały). 4. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie "m.p.z.p."), jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p.. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. 3. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody z [...] lipca 2018 r. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. 4. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. 1. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. 2. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy zaś wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z [...].05.2009 r., II OSK [...]; z [...].09.2008 r., II OSK [...] – CBOSA). 5. We wniesionej skardze jej autor podniósł wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, czyli w istocie zasad sporządzania planu miejscowego, natomiast nie zawarł żadnego zarzutu, który dotyczyłby naruszenia trybu jego sporządzania. Mimo to Sąd był zobligowany zbadać tę ostatnią okoliczność z urzędu, jako że rozpoznawana skarga jest pierwszą wniesioną na przedmiotową Uchwałę (por. np. wyroki WSA: z [...].10.2011 r., II SA/Kr [...]; z [...].04.2013 r., IV SA/Po [...]; z [...].07.2013 r., II SA/Wr [...] – CBOSA). W wyniku tego badania Sąd stwierdził, że zaskarżony Plan został uchwalony z zachowaniem procedury planistycznej określonej w art. 17 u.p.z.p. 6. Przechodząc do oceny zarzutów skargi – dotyczących naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587; w skrócie "rozporządzenie") w zw. z art. 102 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.; w skrócie "u.g.n.") przez brak określenia w Uchwale wszystkich wskazanych w § 4 pkt 8 rozporządzenia parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, a konkretnie: przez pominięcie ustalenia szerokości frontów takich działek – należy stwierdzić, że w okolicznościach tej sprawy nie zasługują one na uwzględnienie, z następujących względów. 1. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Z kolei zgodnie z § 4 pkt 8 rozporządzenia, ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Natomiast przepisy art. 102 ust. 1 i 2 u.g.n. stanowią, że: - ust. 1: "Gmina może dokonać scalenia i podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 101 ust. 1. Szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa plan miejscowy." - ust. 2: "Scalenia i podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli są one położone w granicach obszarów określonych w planie miejscowym albo gdy o scalenie i podział wystąpią właściciele lub użytkownicy wieczyści posiadający, z zastrzeżeniem ust. 4, ponad 50% powierzchni gruntów objętych scaleniem i podziałem." 2. W przywołanym art. 15 ust. 2 u.p.z.p. ustawodawca wyliczył obligatoryjne elementy, jakie powinien zawierać m.p.z.p. Sąd w niniejszym składzie podziela sposób rozumienia owej "obligatoryjności" elementów planu – dominujący w orzecznictwie i doktrynie – zgodnie z którym plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. np. wyroki NSA: z [...].04.2010 r., II OSK [...]; z [...].10.2011 r., II OSK [...]; z [...].09.2012 r., II OSK [...]; por. też: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, W. 2016, art. 15 Nb 6, s. 18; I. Zachariasz [w:] H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, W. 2013, uw. 3 do art. 15). 3. W ocenie Sądu opisaną regułę należy odpowiednio odnieść także do wykonawczej regulacji § 4 pkt 8 rozporządzenia, i w konsekwencji uznać, że określenie w m.p.z.p. poszczególnych parametrów wymienionych w tym przepisie jest konieczne jedynie wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego danym planem miejscowym uzasadniają dokonanie takich ustaleń. Na rzecz tej wykładni przemawia dodatkowo sam sposób zredagowania analizowanego przepisu, a zwłaszcza stwierdzenie (we wprowadzeniu do wyliczenia zamieszczonym w § 4), że chodzi o pewien "standard" zapisywania ustaleń projektu tekstu m.p.z.p., oraz użycie w § 4 pkt 8 rozporządzenia zwrotu "w szczególności". Taki sposób redakcji uprawnia bowiem do wniosku, że zawarte w tym ostatnim przepisie wyliczenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości ma charakter: - niewyczerpujący – co oznacza, że w konkretnym planie miejscowym możliwe jest określenie (także) innych parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości niż wymienione w tym przepisie (tj. innych niż: minimalne lub maksymalne szerokości frontów ww. działek, ich powierzchnia oraz kąt położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego) – a zarazem: - przykładowy – w tym sensie, że nie w każdym planie miejscowym będzie konieczne określenie wszystkich parametrów wyraźnie w tym przepisie wymienionych. 4. Odnosząc się na tym tle normatywnym do zarzutu, po pierwsze, "hipotetyczności" zaskarżonej regulacji § 10 ust. 2 Planu – wyrażającej się, jak można rozumieć, w niecelowości zamieszczenia tego unormowania w Planie, w którym, zgodnie z § 10 ust. 1 Uchwały, nie wskazuje się terenów wymagających wszczęcia procedury scalania i podziału nieruchomości – należy stwierdzić, że tak postawiony zarzut wymyka się kontroli Sądu. Jak to już bowiem wyjaśniono na wstępie, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty prawa miejscowego wyłącznie pod względem ich legalności (zgodności z prawem), a nie celowości. Dlatego jedynie ubocznie godzi się zauważyć, że art. 102 ust. 2 u.g.n. wyraźnie dopuszcza możliwość przeprowadzenia procedury scalenia i podziału nieruchomości, na wniosek zainteresowanych właścicieli, także na obszarach, które nie zostały w m.p.z.p. wskazane jako wymagające dokonania scalenia i podziału nieruchomości, czyli na obszarach: (a) objętych planem miejscowym, ale położonych poza granicami terenów wskazanych w tym planie jako wymagające scalenia i podziału; albo (b) objętych planem miejscowym, w którym – tak jak w zaskarżonym Planie – w ogóle nie wskazano terenów wymagających scalenia i podziału nieruchomości (por. E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, W. 2018, uw. 2 do art. 102). 5. Natomiast odnosząc się do zarzutu, po drugie, "niewykonalności" zaskarżonej regulacji § 10 ust. 2 Planu, mającej wynikać z faktu nie określenia w niej szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, należy stwierdzić, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, zarzucanej niewykonalności spornego przepisu Planu. Dopytywany na rozprawie stwierdził jedynie, że niewykonalność zaskarżonego postanowienia Planu wiąże się z niewyczerpaniem zakresu § 4 pkt 8 rozporządzenia. Sąd w niniejszym składzie tego stanowiska nie podziela, gdyż – jak to zostało już wyżej objaśnione (w pkt 6.3.) – uznaje, iż unormowanie § 4 pkt 8 rozporządzenia, z uwagi na li tylko przykładowy charakter zawartego w nim wyliczenia parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, pozwala w konkretnym przypadku pominąć określony parametr w ustaleniach planistycznych, bez uszczerbku dla zupełności lub wykonalności tych ustaleń. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z [...] lutego 2017 r., sygn. akt II OSK [...] (CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawarcie w kontrolowanym w tamtej sprawie planie miejscowym – w ramach postanowień, o których mowa w § 4 pkt 8 rozporządzenia – tylko danych dot. minimalnych powierzchni działek budowlanych dla określonych rodzajów zabudowy (według wskaźników ustalonych dla odpowiednich kategorii terenów w przepisach szczegółowych tekstu planu), a także kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego – a więc, zauważmy, dokładnie tych samych kategorii danych, które zostały również zamieszczone w zaskarżonym Planie – należy uznać za wystarczające w świetle art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. 6. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, nie było, zdaniem Sądu, dostatecznych podstaw do uznania, że niezawarcie w zaskarżonym przepisie § 10 ust. 2 Uchwały ustaleń dotyczących szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, narusza zasady sporządzania planu miejscowego w stopniu istotnym, uzasadniającym stwierdzenie nieważności tego przepisu stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. 7. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.