IV SA/Po 816/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 27 wrze4snia 2016 r. r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na nakaz Wojewody z [...] kwietnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie nakazu wprowadzenia zmian w organizacji ruchu postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. S. S. złożył skargę na nakaz Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w organizacji ruchu. W skardze strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając powyższy wniosek strona wskazała, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymała zwrotnego potwierdzenia doręczenia Wojewodzie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała także, że S. S. od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r. przebywał na szkoleniu służbowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "Ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 Ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i 4 Ppsa) W pierwszej kolejności wskazać należy, że przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W postanowieniu z dnia 29 października 1999r.(ICKN 556/98, LEX nr 50702) Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Wynika stąd, że w razie gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Ponadto w postanowieniu z dnia 12 stycznia 1999 r.( II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo drugiej grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Po stronie zainteresowanego istnieje obowiązek wskazania na istnienie przeszkód, które - w jego ocenie - uniemożliwiły dokonanie określonej czynności w zakreślonym terminie. Muszą to być okoliczności istniejące obiektywnie, niezależne od woli strony. Warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie, o której mowa w art. 52 § 4 Ppsa jest skierowanie do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku ma zastosowanie art. 53 § 2 Ppsa, co oznacza, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). Należy pamiętać, iż to na stronie spoczywa obowiązek dopełnienia prawem określonych warunków - w tym wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale również wniesienia skargi w odpowiednim terminie. Wskazać także należy, że strona jaką jest S. S. korzysta z profesjonalnej pomocy prawnej i ma wiedzę, że warunkiem dopuszczalności skargi jest skierowanie do organu wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Nadto ma wiedzę jaki jest ustawowy termin do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że do dnia wniesienia skargi strona nie otrzymała zwrotnego potwierdzenia doręczenia Wojewodzie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała także, że S. S. od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r. przebywał na szkoleniu służbowym. Wskazać należy, że strona skierowała pisemną reklamację z żądaniem wyjaśnieniem daty doręczenia przesyłki (nr [...]) nadanej w dniu [...] czerwca 2016 r. dopiero [...] sierpnia 2016 r. W dobie telefonów, faksów, poczty elektronicznej i Internetu trudno uznać, że strona nie mogła ustalić czy i kiedy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, informację o doręczeniu w dniu [...] czerwca 2016 r. przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa strona uzyskała w dniu [...] lipca 2016 r., z internetowego systemu śledzenia przesyłek (wydruku z portalu InPost śledzenia przesyłek dla przesyłki poleconej nr [...], k 12 i 13 akt sądowych.). W związku z powyższym Sąd uznał, że strona nie może skutecznie powoływać się na oczekiwanie na dowód doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z organu jako na okoliczność uzasadniającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 Ppsa postanowił jak w sentencji.