IV SA/Po 826/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję wskazaną w rubrum postanowienia. Zaskarżoną decyzją Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Wskazaną decyzją, PINB: 1. uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. którą to decyzją udzielił, poprzedniczce prawnej skarżącej Spółki, pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej przed wykonaniem wszystkich robót, 2. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji przed wykonaniem wszystkich robót. W toku postępowania, pismem z dnia 29 lipca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Napisała, że wykonanie decyzji przed jej merytoryczną oceną przez sąd wiąże się z możliwością wszczęcia kolejnych postępowań przed organami nadzoru budowlanego. W międzyczasie może zapaść decyzja nakazująca rozbiórkę stacji czy postanowienie naliczające karę z tytułu nielegalnego jej użytkowania. PINB wszczął już z urzędu postępowanie w sprawie nielegalnego użytkowania stacji. Skarżąca Spółka prowadzi działalność użyteczności publicznej i w interesie ogółu mieszkańców leży nieprzerwane świadczenie usług telekomunikacyjnych. Ewentualne wyłączenie stacji wiązałoby się dla Spółki z dużym obciążeniem finansowym, ale mogłoby również zagrozić realizacji inwestycji mającej istotne znaczenie dla ogółu mieszkańców. Stacja zapewnia w chwili obecnej prawidłowe funkcjonowanie sieci telefonii komórkowej w tym terenie, a więc również możliwość wykonywania połączeń alarmowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Złożony wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji uchylającej decyzję [z 2009 r.] udzielającą pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej przed wykonaniem wszystkich robót oraz odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji przed wykonaniem wszystkich robót. Jest poza sporem, że stacja przez kilka lat była użytkowana. Zaskarżona decyzja jest więc decyzją wykonalną. Z konstrukcji normy prawnej z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie NSA z 08.08.2008 r., II OSK 1041/08, CBOSA). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (tak trafnie J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 9 do art. 61). Podkreślić również należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową) wyrządzoną wnioskodawcy, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd stwierdza, że okoliczności wskazane przez pełnomocnika nie uprawdopodabniają, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje u strony skarżącej znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne kolejne postępowania, w tym przed organami nadzoru budowlanego, kończyć się będą stosownymi decyzjami, od których służyć będą odwołania, a potem skargi do sądu administracyjnego. Zapewne pełnomocnik ma tutaj na myśli okoliczności sygnalizowane w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej: uchylenie przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r. swojej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (z 2[...]września 2006 r.), brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz brak decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Co do interesu publicznego, jakim niewątpliwie jest świadczenie usług telekomunikacyjnych to pełnomocnik nawet nie próbowała wykazać, że wyłączenie tej konkretnej stacji spowoduje brak zasięgu sygnału telefonii komórkowej w okolicy (nie wykazano, że jest to jedyna stacja w okolicy zapewniająca ludności "zasięg", w tym możliwość korzystania z numerów alarmowych), poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, że "stacja zapewnia bowiem w chwili obecnej prawidłowe funkcjonowanie sieci telefonii komórkowej w tym terenie". Nie wiadomo również co to inwestycja mająca "istotne znaczenie dla ogółu mieszkańców" i jak dużym obciążeniem finansowym dla Spółki byłoby wyłączenie stacji. Sąd uznał uzasadnienie wniosku jako ogólnikowe i nie poparte konkretnymi argumentami. Z tych wszystkich przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.