IV SA/Po 827/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia odrzucić skargę Decyzja z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent Miasta") przyznał J. N. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") zasiłek stały od dnia 1 maja 2004 r. na stałe, wskazując w uzasadnieniu m.in., iż prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], Prezydent Miasta zmienił z urzędu wysokość przyznanego zasiłku stałego, wypłaconego ostatnio w kwocie 393,80 zł, ustalając od dnia 1 maja 2011 r. kwotę tego świadczenia w wysokości 250,30 zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynikało, że podstawą zmiany wysokości świadczenia był fakt uznania Strony jako osoby prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe ze S. P. i wliczenia jego dochodu do dochodu rodziny. Na skutek odwołania Strony, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO") uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, uznając, iż nie wykazano należycie faktu prowadzenia przez Stronę wspólnego gospodarstwa domowego ze S. P., jako podstawy faktycznej i prawnej zmiany wysokości zasiłku stałego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta wydał decyzję z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], która z pewnymi korektami, co do zasady stanowiła rozstrzygnięcie tożsame z poprzednią decyzją tego organu. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie (k. 29v. akt adm. I inst.), że służy od niej prawo wniesienia odwołania do SKO za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koninie (dalej: "MOPR"). W dniu 20 lipca 2011 r. Prezydent Miasta wydał kolejną decyzję zmieniającą wysokość przyznanego Stronie zasiłku stałego, od dnia 1 sierpnia 2011 r. (nr MOPR- IV-l-8122-200/2011). Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. adresowanym "Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]" i zatytułowanym "Odwołanie" Strona, nie precyzując, jaki konkretnie akt i jakiego organu skarży, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięć zapadłych w sprawie podnosząc, że: "Mimo odwołania do Kolegium Odwoławczego w [...] o uchylenie poprzedniej decyzji Nowa decyzja jest taka sama 351 zł" [pisownia oryginalna]. Ponadto stwierdziła, iż nieprawdą jest, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze S. P. Pismo z tej samej daty (tj. z[...] lipca 2011 r.), o identycznym tytule ("Odwołanie") i identycznej treści – z tym że skierowane "Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu" – wpłynęło do tut. Sądu i jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jako skarga na działalność organu administracji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. (k. 12 akt adm. II inst.) SKO wezwało Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez określenie, od której konkretnie decyzji MOPR się odwołuje. W odręcznej adnotacji naniesionej na egzemplarzu tego wezwania znajdującego się w aktach sprawy Strona wyjaśniła, iż odwołuje się od decyzji MOPR z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO – przyjmując, iż jest to skarga na ww. decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2011 r. – wniosło o jej oddalenie. Zarazem w uzasadnieniu swej odpowiedzi podkreśliło, iż z uzasadnienia skargi wynika, że w istocie dotyczy ona nowej decyzji organu I instancji wydanej po wyżej opisanym uchyleniu przez organ odwoławczy poprzedniej decyzji zmieniającej tego organu [tj., że dotyczy ww. decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2011 r.]. SKO dodało, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], doręczoną Stronie w dniu [...] sierpnia 2011 r., uchyliło ostatnio wymienioną decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w przedmiotowej sprawie uznając, że zmiana wysokości nabytego prawa do zasiłku stałego w trybie art.106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej z datą wsteczną ze względu na konstytutywny charakter tej decyzji jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2–4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Badanie merytorycznej zasadności skargi winno więc być w każdym przypadku poprzedzone sprawdzeniem wymagań formalnych skargi, w tym jej dopuszczalności. W sytuacji, gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, by wnieść skargę do Sądu, przy czym skarga może dotyczyć tylko ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie – jak wynika z całokształtu jej okoliczności faktycznych, w tym zwłaszcza z treści skargi oraz daty i okoliczności jej sporządzenia i wniesienia oraz z wyjaśnień złożonych przez Stronę na wezwanie SKO – przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu I Instancji (z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]). Wprawdzie skarżąca, jak to wynika z akt sprawy, wykorzystała tok instancji, to jednak zaskarżenie do Sądu decyzji organu I instancji (tu: Prezydenta Miasta – MOPR) zamiast rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy (tu: SKO) stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną odrzucił.