IV SA/Po 831/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. sprawy ze skarg P.Z. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2010 r. nr: [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa oddala skargi Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. omówiło zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. omówiło zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. omówiło zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Wniosek ponowne rozpoznanie sprawy wniósł P.Z. wskazując, iż podstawą cofnięcia koncesji było ustalenie, że został on pozbawiony tytułu prawnego do lokalu. Strona wskazała, iż organ nie wziął pod uwagę, że skarżący złożył sprzeciw od wyroku zaocznego nakazującego eksmisję z zajmowanych lokali. Strona wskazała, iż w związku z uwzględnieniem sprzeciwu Sąd Rejonowy zawiesił rygor natychmiastowej wykonalności, a postępowanie nadal się toczy. W ocenie skarżącego do czsu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy cywilnej postępowanie administracyjne winno zostać zawieszone. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniach postanowień organ wskazał, iż słusznie odmówiono zawieszenia postępowania z uwagi na treść art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm. –dalej "Kpa"). Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Organ podniósł, iż sprawa o cofnięcie zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych została wszczęta z urzędu. Dalej organ wskazał, iż w wydanym postanowieniu przez Kolegium z dnia [...] maja 2010 roku organ uzasadnił swoje stanowisko odwołując się do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1998 roku, II SA 1421/98, w którym sąd uznał, że nie jest możliwe zawieszenie postępowania wszczętego z urzędu na wniosek strony. Organ uznał, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania na żądanie uczestnika postępowania na prawach strony, gdyż jak podkreślano podmiot taki nie może dysponować prawami o charakterze materialnym, które są podmiotem postępowania, w sprawie innej osoby. Ponadto organ wyjaśnił, iż istotnym w niniejszym postępowaniu jest zakres przedmiotowy, który dotyczy sprzedaży alkoholu. Dlatego organ administracji orzekając powinien brać pod uwagę nie tylko interes strony, ale również słuszny interes społeczny. W sytuacji, gdy do prowadzenia określonej działalności gospodarczej wymagana jest zgoda właściwego organu i należy spełnić wszystkie wskazane w ustawach szczególnych przesłanki, a strona nie posiada jak w niniejszym przypadku tytułu prawnego, to prowadzenie sprzedaży alkoholu wbrew ustawie narusza słuszny interes społeczny. Organ podniósł również, iż P.Z. wskazał, że posiada tytuł prawny do lokalu. Organ wyjaśnił, iż gdyby skarżący faktycznie posiadał tytuł bezzasadnym byłoby wszczynanie postępowania w zakresie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. Na etapie niniejszej sprawy Strona podnosi, że ma prawo najmować lokal, co jest ewidentnie sprzeczne z twierdzeniem głównego najemcy lokali tj. "A". Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się wypowiedzenie z dnia [...] listopada 2008 roku, które potwierdza, że do takiego wypowiedzenia doszło. Skargi na powyższe postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P.Z. zarzucając im: - naruszenie art. 18 ust.7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt.2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002, nr 147 poz. 1231 z późn. zm.) poprzez uznanie, że wobec wypowiedzenia skarżącemu w dniu [...] listopada 2008r. umowy podnajmu lokalu przez "A" Okręg P., skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a w konsekwencji zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte a także, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że prowadzona sprzedaż alkoholu następowała wbrew ustawie, co naruszać miało słuszny interes społeczny, - naruszenie art. 7, art. 77 kpa oraz art. 107 § 3 Kpa, - naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez nie pouczenie strony o prawie zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień oraz poprzedzających ich postanowień. W uzasadnieniu skarg strona podniosła, iż we wniosku o zawieszenie postępowania oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, skarżący podnosił, że wbrew ustaleniom poczynionym przez w/w organy administracyjne nie otrzymał od podwynajmującego, z którym łączył go stosunek prawny żadnej informacji o rozwiązaniu umowy najmu. Skarżący wskazał, iż "A" nigdy oficjalnie nie powiadomił skarżącego, że jest podnąjemcą przedmiotowego lokalu. W ocenie skarżącego "A" Okręg P. nie mogło na żadnym etapie i pod żadnymi warunkami wypowiedzieć umowy najmu. W konsekwencji skarżący dysponuje tytułem prawnym do lokalu, wobec czego cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. Skarżący wskazał również, iż organy administracyjne nie czekając na rozstrzygniecie prze sąd cywilny kwestii rozwiązania umowy najmu uznały że nie posiada on tytułu prawnego do lokalu. W ocenie skarżącego skoro konsekwentnie twierdzi, że dysponuje wiążącą go umową najmu (a więc posiada tytuł do lokalu) a postępowanie eksmisyjne nie zostało jeszcze zakończone nawet przed Sądem I Instancji, to twierdzenie organu, że umowa podnajmu z najemcą została wypowiedziana z dniem [...] listopada 2008 r. jest w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu całkowicie nieuzasadnione. Zdaniem skarżącego tocząca się sprawa cywilna niewątpliwie jest istotna dla niniejszego postępowania administracyjnego, bowiem dopiero w tamtym cywilnym postępowaniu sądowym po rozpoznaniu złożonych przez strony wniosków dowodowych, Sąd rozstrzygnie kwestię posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu. Zatem sprawa ta ma niezwykle istotne znaczenie dla niniejszego postępowania. Skarżący wskazał, iż organ II instancji naruszył art. 7 oraz art. 77 Kpa poprzez ograniczenie się do kontroli zasadności zarzutów. Skarżący podniósł także, iż organ odwoławczy zobowiązany był do rzetelnego przeanalizowania przedstawionych mu przez stronę w odwołaniu okoliczności dotyczących braku możliwości wypowiedzenia skarżącemu w dniu [...] listopada 2008r. przez "A" Oddział w P. umowy podnajmu. Tymczasem organ II instancji ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że takie skuteczne wypowiedzenie w/w umowy miało miejsce, nie wskazując na podstawie jakich dowodów powyższych ustaleń dokonał. Skarżący wyjaśnił, iż organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada bowiem regułom wskazanym w tym przepisie, jest lakoniczne i ogólnikowe. W szczególności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarogodności i mocy dowodowej. Organ w treści uzasadnienia faktycznie nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, mimo, że skarżący wskazał na konkretne okoliczności przemawiające przeciwko uznaniu skuteczności wypowiedzenia umowy najmu dokonanego w dniu 19 listopada 2008r. W odpowiedzi na powyższe skargi organ wskazał, iż w niniejszym postępowaniu istotnym jest czy strona faktycznie posiada prawo do zajmowania lokalu (korzystania z niego) w dniu wydawania decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż alkoholu i postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Inne okoliczności podnoszone w zakresie skuteczności wypowiedzenia są nieistotne w niniejszej sprawie. Okoliczność, że jedna ze stron odmawia P.Z. prawa do korzystania z lokalu oraz pisma informujące, że taka umowa została wypowiedziana na etapie postępowania administracyjnego wystarczą, ażeby uznać, że skarżący w chwili obecnej nie posiada tytułu do lokalu. Kwestią sporną może być ewentualnie ustalenie momentu od jakiego informacja o wypowiedzeniu umowy dotarła do skarżącego. Jednakże skutek ten może wywierać wpływ w rozstrzyganiu sporów cywilnoprawnych na tle zawartej wcześniej umowy Najmu lokalu, w tym eksmisji z zajmowanego lokalu. Skarżący przez cały etap postępowania administracyjnego podnosi, że nie doszła do niego informacja o wypowiedzeniu. Podczas, gdy cały czas posiadał przedmiotowe informacje otrzymywane bezpośrednio od "A" Okręg P.. Stosowne dokumenty znajdują się w aktach sprawy w przedmiocie cofnięcia zezwoleń. Same te okoliczności i ustalenia organów I i II instancji dają podstawę do działania w słusznym interesie społecznym. Jak wskazano w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. działania te mają chronić obywateli w tym zwłaszcza osoby niepełnoletnie przed negatywnymi skutkami nadużywania alkoholu oraz spożywania go w miejscach do tego nie przeznaczonych. Takim właśnie celem ustawodawcy było uchwalenie ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholowi (t.j. Dz. U. z 2007r., Nr 70, poz. 473). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Sąd zarządził połączenie spraw z wyżej wymienionych skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. uczestnik postępowania "A" Okręg P. wniósł o oddalenie skarg wskazując, iż zgadza się z wszystkimi argumentami i twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na skargi. Uczestnik postępowania podniósł dodatkowo, iż obecnie postępowanie eksmisyjne prowadzone przez zainteresowanego przeciwko skarżącemu zakończyło się wydaniem przez Sąd I instancji wyroku utrzymującego w mocy nakaz eksmisji skarżącego z zajmowanego bezprawnie lokalu. Wyrok ten wydany został przez Sąd w dniu [...] października 2010r. Obecnie sprawa znajduje się na etapie uzupełniania braków formalnych apelacji, a to na skutek podejmowania przez skarżącego wielu działań zmierzających do możliwie najdłuższego przedłużania toczącego się postępowania. Tym samym, w ocenie uczestnika postępowania, uznać należy, iż zarzuty skarżącego wskazane w treści skargi nie znajdują żadnego uzasadnienia, czego dowodem jest również powyższy wyrok Sądu Rejonowego, jak też inne wyroki Sądów, w których przyznano zainteresowanemu uprawnienie do dochodzenia od skarżącego należności z tytułu czynszu najmu, a potem bezumownego korzystania. Uczestnik postępowania wskazał, iż z uzasadnienia powyższego wyroku wprost wynika, że zainteresowany ma tytuł prawny do zajmowanych przez skarżącego lokali, tym samym mógł i również skutecznie wypowiedział skarżącemu umowy podnajmu, który zresztą do dnia dzisiejszego nadal nie płaci za zajmowany lokal, prowadząc tam nadal działalność w formie pubu i dyskoteki. Na rozprawie w dniu [...] marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz wskazał, iż nadal toczy się postępowanie cywilne. Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o utrzymaniu w mocy postanowień własnych o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy zasadnie odmówiły zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 97 § 1 Kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponadto w myśl art. 98 § 1 Kpa Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Przechodząc do oceny zaskarżonych postanowień w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył organ, nie znajduje zastosowania art. 98 § 1 Kpa. Z powyższego przepisu wynika, że uprawnienie do żądania zawieszenia postępowania służy wyłącznie stronie, na której żądanie wszczęto postępowanie. Uprawnienie to nie służy zatem innym stronom ani też podmiotom uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zostało wszczęte z urzędu, co oznacza, że nie może być ono zawieszone na wniosek strony bowiem to nie ona jest inicjatorem postępowania. Wobec powyższego kwestię zawieszenia postępowania wszczętego z urzędu należy oceniać wyłącznie w świetle art. 97 Kpa. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż nie zachodzi żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania wskazanego w art. 97 § 1 pkt 1,2 i 3 Kpa. Do rozważenia pozostała natomiast kwestia czy w niniejszej sprawie organ winien zawiesić postępowanie ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Takim zagadnieniem wstępnym w ocenie strony skarżącej jest zakończenie postępowania cywilnego o eksmisję, w którym skarżący kwestionuje skuteczność wypowiedzenia umowy najmu. Przechodząc do powyższej oceny zwrócić należy uwagę, iż pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie, lub do sądu. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest więc od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: a/ postępowanie administracyjne jest w toku, b/ rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, c/ zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Jeżeli chodzi o druga przesłankę, to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Przechodząc do oceny istnienia związku przyczynowego podnieść należy, iż zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 70 poz. 473 ze zm.) warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu. Wobec powyższego obowiązkiem organu było ustalenie czy skarżący dysponuje tytułem prawnym do lokalu. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu została wypowiedziana umowa najmu. Na karcie 55 akt administracyjnych znajduje się pismo z dnia [...] listopada 2008 r. adresowane do P.Z. o wypowiedzeniu umowy podnajmu lokalu. Skuteczność tego wypowiedzenia skarżący kwestionuje wskazując, iż dokonał go podmiot nie będący stroną umowy najmu. W tym miejscu podnieść należy, iż w piśmie z dnia [...] września 2009 r. wskazano, iż P.Z. był podnajemcą lokalu, którego najemcą jest "A" Okręg P.. Ponadto wskazać należy, iż dniu rozpoznawania sprawy organ dysponował wyrokiem zaocznym Sądy Rejonowego w P nakazujący P.Z. opuszczenie, opróżnienie i wydanie "A" Okręg P. lokalu użytkowego położonego w P. przy ul. Sz.. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż kwestia zawieszenia rygoru natychmiastowej wykonalności wyroku zaocznego nie ma wpływu na kwestię jego wydania. Zgodnie z art. 675 § 1 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie nie pogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania. Natomiast w myśl art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organ dysponując wyrokiem nakazującym eksmisję, wypowiedzeniem umowy najmu nie miał obowiązku zawieszania postępowania administracyjnego, ponieważ kwestia skuteczności dokonania wypowiedzenia nie ma wpływu na ocenę, że w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia skarżący nie dysponował prawem do lokalu. Na marginesie Sąd wskazuje, iż wyrokami z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 648/10 oraz sygn. akt IV SA/Po 649/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargi na decyzje o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 18 ust.7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt.2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (poprzez uznanie, że wobec wypowiedzenia skarżącemu w dniu [...] listopada 2008r. umowy podnajmu lokalu przez [...] Okręg P., skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a w konsekwencji zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte a także, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że prowadzona sprzedaż alkoholu następowała wbrew ustawie, co naruszać miało słuszny interes społeczny zwrócić należy uwagę, iż powyższy zarzut odnosi się do meritum sprawy tj. cofnięcia zezwolenia, a nie do przedmiotu niniejszej sprawy tj. kwestii czy zaistniały przesłanki zawieszenia postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 107 Kpa podnieść należy, iż co prawda organ dopuścił się naruszenia powyższych przepisów, to jednakże nie w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. W tym miejscu podkreślić należy, iż tylko naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy daje podstawę do wyeliminowania zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. Organ w niniejszym postępowaniu naruszył art. 11 i art. 107 Kpa,gdyż uzasadnienia zaskarżonych postanowień nie w pełni odpowiadają wymogom w nim sformułowanym, to jednakże w ocenie Sadu powyższe uchybienie nie powoduje trudności w dokonaniu oceny zaskarżonych postanowień. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargi oddalił.