IV SA/Po 832/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. T. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] nakazującą M. W. – właścicielowi nieruchomości położonej w [...] – wykonanie w terminie do dnia 30 sierpnia 2012 r. robót budowlanych i czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami samowolnie wybudowanego na ww. nieruchomości obiektu budowlanego w postaci pomieszczenia handlowo-usługowego za tarasem i schodami, dobudowanego do budynku mieszkalnego. W skardze na ww. decyzję WWINB W. T. (dalej: "Skarżący"), reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek pełnomocnik Skarżącego napisał, że: "Zabudowanie wjazdu uniemożliwi skutecznie wykonywanie prawa własności." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym wskazać należy, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Skarżący powinien zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z 7.04.2005 r., II OZ 201/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). W niniejszej sprawie Skarżący jest właścicielem działki nr [...], sąsiedniej względem tej, której bezpośrednio dotyczy zaskarżona decyzja (tj. działki nr [...]). Do skargi załączył kserokopię aktu notarialnego z dnia 10 stycznia 1985 r., obejmującego umowę sprzedaży, której paragraf 4 stanowi, iż: "Strony oświadczają, że wjazd do przedmiotowej nieruchomości [tj. działki nr[...] – uw. Sądu] stanowiący pas szerokości 5 metrów znajduje się w połowie na działce nr [...] i w połowie na działce nr [...]. Strony postanawiają, że właściciele obu tych działek mają prawo do korzystania z całego wjazdu." Zamieszczony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia został opatrzony jednozdaniowym uzasadnieniem, w myśl którego zabudowanie wspomnianego wjazdu "uniemożliwi skutecznie wykonywanie prawa własności". Być może do tego wniosku nawiązuje też zawarte w uzasadnieniu skargi stwierdzenie, że zbliżenie (usytuowanie) obiektów budowlanych do granicy działki, w myśl przywołanego § 4 ww. aktu notarialnego, dopuszczalne jest tylko do 2,5 m od granicy działki. W ocenie Sądu tak sformułowany i uzasadniony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie wniosku dotyczy wprawdzie fundamentalnego prawa, jakim jest prawo własności, jednak przytoczony przez Skarżącego argument jest co najmniej zbyt lakoniczny, aby mógł stanowić wymagane uprawdopodobnienie "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak przyjmuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowym, przywołany przepis dotyczy takiej szkody (majątkowej lub niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe (bądź będzie istotnie utrudnione) przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy – przy czym ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (zob. np. postanowienie NSA z 20.05.2011 r., I FSK 1693/10, CBOSA). W niniejszej sprawie Skarżący w dostatecznym stopniu nie skonkretyzował ani nie uprawdopodobnił wystąpienia takich przesłanek. W szczególności nie sposób dopatrywać się ich w gołosłownym zarzucie "uniemożliwienia skutecznie" wykonywania prawa własności. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.