IV SA/Po 834/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skarg Z. P., M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargi; 2. zasądza na rzecz adwokata A. K. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie [...] ([...]) zł podwyższone o kwotę [...] ([...]) zł stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – łącznie [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Decyzją Starosty [...] NR [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. Z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zmianami),po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2010r. został zatwierdzony projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla [...] S.A. w [...] linii napowietrzno - kablowej SN-15 kV, kubaturową stację transformatorową, linię kablową nn - 0,4 kV wraz ze złączami pomiarowymi, na terenie położonym w gm. [...] zapisanym w ewidencji gruntów jako działka/i nr nr [...], [...], [...], [...], [...][...], [...] (obręb [...]) działek nr [...], [...] (obręb [...]), działki nr [...]. [...], [...], (obręb [...]) oraz działki nr [...] (obręb [...]), kategoria obiektu XXVI, wg projektu mgr inż. J. N. upr. nr [...]. w specjalności instalacyjnej, wpis na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...]., oraz sprawdzającego mgr inż. J. M. upr. nr [...] w specjalności instalacyjnej, wpis na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] listopada 2010r do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek [...] S.A. Oddział w [...] obejmujący pozwolenie na budowę linię napowietrzno - kablową SN-15 kV, kubaturową stację transformatorową wraz ze złączami pomiarowymi na działach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]), działkach nr [...], [...] (obręb [...]), działki nr [...], [...], [...], (obręb [...]) oraz działki nr [...] (obręb [...]). W związku z powyższym Starosta [...] pismem z dnia [...] listopada 2010r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowanie administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do zebranych w trakcie postępowania administracyjnego dokumentów, dowodów i ustaleń - stosownie do art. 10 ustawy z dnia 14 czerwcu 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98 poz.1071 ze zmianami). W dniu [...] grudnia 2010r. stawiła się w organie Pani K. G. (właścicielka działki nr [...]) i wyraziła swój sprzeciw co do budowy linii energetycznej na nieruchomości będącej jej własnością. Wobec powyższego tut. organ wezwaniem z dnia [...] grudnia 2010r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedmiotowego wniosku oraz ponownego przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr [...]) na cele budowlane oraz dokumentu potwierdzającego powyższe prawo. W dniu [...] grudnia 2010r. zobowiązany uzupełnił wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w/w sieci energetycznej o dokumenty wymagane w/w wezwaniem oraz przedłożył projekt zagospodarowania terenu przedstawiający nowy przebieg linii energetycznej 0,4kv (projektowana linia zamiast przez działkę nr [...] przebiegać będzie przez działkę [...] w m. [...]). Analizy przedłożonych dokumentów dokonano w oparciu o art. 33, 34 i w związku z art. 35 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami). W jej wyniku stwierdzono m.in., iż przedłożony projekt zagospodarowania terenu wykonano niezgodnie z § 140 ust. 7 i 9 rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 14 maja 1999 r.), nadto iż przedłożony wniosek nie zawiera opinii Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej obejmującej wszystkie działki, przez które planowana jest przedmiotowa sieć energetyczna oraz potwierdzonych za zgodność z oryginałem decyzji o stwierdzeniu uprawnień budowlanych autorów projektu budowlanego. Wobec powyższego Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do dnia [...] czerwca 2011r. W toku postępowania administracyjnego Pani M. P., Z. P. i E. B. wniosły swoje uwagi co do budowy przez inwestora przedmiotowej linii energetycznej wnosząc jednocześnie, iż mapa na której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu "nie określa położenia punktów i linii granicznych" oraz jest nieczytelna. W dniu [...] marca 2011r. pełnomocnik [...] SA- J. N. uzupełnił przedmiotowy wniosek o nakaz wynikający z w/w rozporządzenia, wyjaśniając jednocześnie, iż działki "usytuowane wzdłuż drogi gminnej zgodnie z oświadczeniami właścicieli przeznaczone są w przyszłości pod zabudowę jednorodzinną". Jednocześnie Starosta [...] zwrócił się ponownie do zarządcy drogi (działki nr [...]) - Wójta Gminy [...] o wydanie jednoznacznej informacji, czy działki przyległe do drogi gminnej nr [...] tj. działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...], stanowią teren zabudowy, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Wójt Gminy [...] pismem nr [...] z dnia [...] marca 2011r. poinformował, iż przedmiotowe "działki stanowią tereny zabudowane ". Wobec powyższego organ I instancji przeanalizował ponownie zgromadzony materiał dowodowy w tym i zastrzeżenia złożone przez strony. W ich wyniku stwierdzono, iż przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopi aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz spełnia warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zmianami). W ocenie organu przedłożony projekt zagospodarowania jest czytelny i w sposób jednoznaczny określa przebieg projektowanej sieci oraz odległość usytuowania projektowanej linii kablowej od granicy działki nr [...] (autor projektu w sposób nie budzący wątpliwości określił, iż przedmiotowa linia kablowa przebiegać będzie w drodze gminnej w odległości 0,5 m od granicy z działką nr [...]). W związku z powyższym stwierdzono, iż przedmiotowy wniosek jest kompletny a przedłożony projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi wynikające z w/w przepisów prawa. Odwołania od powyższej decyzji złożyły M. P., Z. P. i E. B., domagając się uchylenia decyzji. Zdaniem odwołujących przedstawiona ocena zasadności budowy inwestycji jest niewystarczająca bowiem nie zostały spełnione przesłanki wynikające z przepisów odrębnych, do których należą normy różnych dziedzin prawa, w tym przepisy prawa budowlanego, z zakresu zagospodarowania przestrzennego, z zakresu ochrony środowiska, czy też z zakresu prawa energetycznego. Ponadto projekt nie zawiera sprawdzenia pod kątem prawidłowości zabezpieczenia dalszego zasilania budynków, czy gwarancji niezawodności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z punktu widzenia działań zmierzających do uzyskania stosownych decyzji administracyjnych, w tym przede wszystkim decyzji środowiskowej, istotne znaczenie ma klasyfikacja przedsięwzięć inwestycyjnych, Wiąże się ona bezpośrednio z koniecznością sporządzenia tzw. raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który stanowi jeden z najistotniejszych elementów postępowania w sprawie oceny "oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, prowadzonego przed wydaniem decyzji środowiskowej". W ocenie odwołujących należałoby w niniejszej sprawie taki raport sporządzić, jak również ocenić obszar oddziaływania projektu na ich nieruchomość. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.)- dalej: k.p.a. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623)- dalej: Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (względnie decyzji o lokalizacji celu publicznego), zgodność zagospodarowania działki z przepisami, wykonanie projektu (w niektórych przypadkach także sprawdzenie projektu) przez osobę posiadającą wymagane prawem uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ II instancji po zbadaniu powyższych kwestii uznał, że projekt budowlany załączony do decyzji został wykonany i sprawdzony przez osoby mające aktualne odpowiednie uprawnienia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego do badanego projektu budowlanego dołączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ( karta nr [...], teczka nr II akt organu I instancji). Inwestor na podstawie art. 33 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego załączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane- złożone na podstawie zgody właścicieli działek przez które będą przebiegać planowane linie energetyczne. W aktach sprawy znajduje się ostateczna decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2010, znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na modernizacji sieci elektroenergetycznej: budowa linii napowietrzno- kablowej SN-15 kV, przebudowie istniejącej linii napowietrznej SN-15 kV, budowie kubaturowej stacji transformatorowej SN/NN, budowie linii kablowej NN- 0,4 kV wraz z złączami pomiarowymi na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], -ob. [...], działek nr [...], [...]- ob. [...], działki nr [...], [...], [...]-ob. [...] oraz działka nr [...]- ob. [...], gm. [...] (karta nr [...] teczka nr I akt organu I instancji). W związku z tym, że na części terenu planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego załączono także do dokumentacji sprawy Uchwałę nr XXXIV/251/01 Rady Gminy [...] z dnia 30 listopada 2001 r., w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w gminie [...] (Dziennik Urzędowy Woj. [...] z [...].01.2002 r., nr [...] poz. [...])- karta nr [...] dokumentacji projektowej. Planowana inwestycja jest zgodna z powyższą decyzją o lokalizacji celu publicznego jak i powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ wskazał, iż w sytuacji gdy wyniknąć mogą ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu również sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania zaplanowanego obiektu. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę, co pozwala na ustalenie kręgu stron w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. W powyższej sprawie stronom odwołującym przyznano statut strony ze względu na to, że planowana linia kablowa ma zostać wykonana w odległości 0,5 m od granicy z działką, której są zarządcami. Jednakże planowana inwestycja nie narusza granic, ani nie przebiega przez działkę odwołujących. Ponadto organ wyjaśnił, iż organy administracji architektoniczno- budowlanej są zobowiązane przepisami do wymienienia działek, na terenie których zostanie przeprowadzona inwestycja, ze względu na dokładne poinformowanie zainteresowanych osób będących właścicielami nieruchomości. Organy administracji nie wymieniły jednak działki, której zarządcami są odwołujące jako terenu na którym miałaby być przeprowadzona inwestycja, albowiem nie będzie ona przez tą działkę przebiegać. Jednakże w decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. przedmiotowa działka została wymieniona jako objęta obszarem oddziaływania obiektu ( karta nr [...], teczka nr [...], akt organu I instancji), a to ze względu na planowaną linię kablową w odległości 0,5 m od granicy działki odwołujących. W kwestii dotyczącej sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, organ II instancji stwierdził, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest konieczne bowiem napięcie takiej linii musi wynosić ponad 110 kV, aby taki raport był konieczny. W omawianym przedsięwzięciu planowana jest linia napowietrzna o mocy 15 kV, co zdecydowanie odbiega od wymogu zawartego w odpowiednim przepisie. Nadto strony odwołujące podniosły kwestię podziału nieruchomości. Sprawy podziału nieruchomości wymagają osobnego postępowania administracyjnego i nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z badanej decyzji, jak również z akt sprawy nie wynika w ocenie organu II instancji, jakoby Starosta [...] w powyższym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę dokonywał jakichkolwiek podziałów nieruchomości czy zmieniał numerację działek. Nie właściwe jest badanie zasadności numeracji działek i ich podział w postępowaniu odwoławczym dotyczącym pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożyły Z. P., M. P., E. B.. Zarzuciły w niej naruszenie podstawowych praw skarżących, którym przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym, poprzez notoryczne utrudnianie zapoznania się z aktami sprawy, wydanymi rozstrzygnięciami, mapami i projektami oraz odmawianie udzielenia jakichkolwiek informacji na temat przebiegu sprawy; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu błędnych oznaczeń numerów ewidencyjnych działek, których przedmiotowa inwestycja dotyczy, podawanie numerów działek nieistniejących, bądź nie mających związku z przedmiotowa inwestycją; błąd w ustaleniach faktycznych, leżący u podstaw całego sporu, a polegający na przyjęciu, że skarżący wyrazili zgodę na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji. Domagały się uchylenia decyzji organów obu instancji, bądź stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu skargi podniosły, iż rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niesłuszne, sprzeczne z prawem, a ich treść jest wynikiem naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podniosły, powielając treść składanego wcześniej odwołania, iż organy administracji publicznej pozostają obojętne na wszelkie wnioski stron i pozostawiają je bez rozpoznania, a tak lekceważące traktowanie uczestników postępowania administracyjnego należy potraktować jako naruszenie podstawowych konstytucyjnych praw obywatela. Ponadto organy przyjęły błędne oznaczenia numerów ewidencyjnych działek, których przedmiotowa inwestycja dotyczy. Nadto skarżące nie wyraziły zgody na dokonanie przedmiotowej inwestycji, a są traktowane w przedmiotowym postępowaniu tak, jakby tę zgodę wyraziły. Skarżące, poprzez pozbawienie możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz uzyskania informacji o przebiegu przedmiotowej sprawy, nie dowiedziały się czy poprzedni właściciel nieruchomości wyraził zgodę na planowana inwestycję. Wobec braku informacji o zgodzie poprzedniego właściciela nieruchomości oraz braku zgodny aktualnych współwłaścicieli, działania organów administracji publicznej noszą znamiona rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Sąd odrzucił skargę E. B., z uwagi na nie uzupełnienie przez nią braków formalnych skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Postanowieniami Sądu z dnia 13 września 2011r. dla skarżącej Z. P. i M. P. został wyznaczony pełnomocnik z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej - ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa). Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu są decyzje I i II instancji dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej napowietrzno-kablowej, pod kątem przepisów proceduralnych postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz.1071, ze zm.)) i materialnoprawnej podstawy – przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U z 2006r., nr 156, poz.1118 ze zm.). Przystępując do rozpoznawania wniesionych skarg, sąd administracyjny zobligowany jest jednak do dokonania w pierwszym rzędzie ich oceny pod względem podmiotowym, poprzez ustalenie, czy wnoszące skargi posiadały legitymację do jej wniesienia. W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane (art.28 ust.2), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są : inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu należy przytoczyć definicję ustawową zawartą w art.3 pkt 20 prawa budowlanego. Mianowicie obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Celem więc art.28 ust.2 prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. W niniejszej sprawie skarżące posiadały legitymację do wywiedzenia skargi, bowiem ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, w związku z czym otrzymały już status strony na etapie postępowania administracyjnego, były zawiadamiane o każdej jego fazie, jak i o przysługujących im uprawnieniach. Należy zauważyć, iż w dniu [...] listopada 2011 r. do Urzędu Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek [...]S.A., reprezentowanej przez J. N., o wydanie pozwolenia na budowę- modernizacja sieci elektroenergetycznej: budowa linii napowietrzno- kablowej SN-15 kV, kubaturowej stacji transformatorowej, linii kablowej nn 0,4 kV wraz z złączami pomiarowymi na działkach nr [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], -ob. [...], działek nr [...], [...]- ob. [...], działki ni [...] [...], [...]- ob. [...] oraz działka nr [...]- ob. [...], gm. [...], a następnie Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i ustosunkowania się do nich. A zatem, nie ulega wątpliwości, że skarżące już na etapie postępowania przed organem I instancji pismami z dnia [...] grudnia 2010 r. (karta nr [...] i [...] akt organu I instancji) zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do nich. Ponadto w dniu [...] grudnia 2010 r. ( karta nr [...] akt organu I instancji) skarżące zapoznały się z aktami sprawy. Następnie w dniu [...] grudnia 2010 r. wniosły podanie, w którym nie wyraziły zgody na przedmiotową inwestycję oraz wyraziły swoje obawy. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ I instancji wystosował w dniu [...] stycznia 2011 r. pismo, w którym wyjaśnił charakter inwestycji oraz wskazał odpowiednie podstawy prawne. W dniu [...] stycznia 2011 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] kolejne pismo skarżących, na które otrzymały odpowiedź. Ponadto skarżące otrzymały decyzję organu I instancji i odwołały się od niej. Na etapie odwoławczego postępowania administracyjnego strony zostały zawiadomione pismem z dnia [...] maja 2011 r. o wpłynięciu odwołania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do nich. W odpowiedzi do organu wpłynęło pismo skarżących z dnia [...] czerwca 2011 r., w którym opisały swoją sytuację. Organ odwoławczy ze względu na toczące się postępowanie wyjaśniające powtórnie zawiadomił strony i umożliwił im zapoznanie się z aktami. Z powyższego uprawnienia skorzystała skarżąca Z. P. i w dniu [...] czerwca 2011 r. po zapoznaniu z aktami sprawy wniosła kolejne pismo w imieniu swoim i swoich sióstr. W trakcie tejże czynności służbowej pracownik Urzędu Wojewódzkiego w [...] odpowiedział na wszelkie pytania i wątpliwości oraz wyjaśnił przebieg przedmiotowej inwestycji. Analizując powyższe nie można się zgodzić, z argumentacją zawartą w skardze dotyczącą naruszenia podstawowych praw przysługujących skarżącym jako stronom postępowania poprzez utrudnianie im zapoznania się z aktami sprawy i wydanymi rozstrzygnięciami. Strony były informowane o wszelkich czynnościach dotyczących postępowania, umożliwiono im dostęp do akt sprawy oraz otrzymywały wszelkie rozstrzygnięcia, które zapadły w trakcie postępowania administracyjnego dotyczącego przedmiotowej inwestycji (o czym świadczą także zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji). Ponadto w decyzji organów zarówno I instancji jak i II instancji wypisano działki, na których będzie wykonywane przedmiotowe przedsięwzięcie zgodnie z mapami stanowiącymi załącznik do decyzji Starosty [...]ego i wskazano przebieg przedmiotowych linii energetycznych ( karta nr [...], [...], [...]). Na działce, której zarządcami są skarżące nie będą wykonywane żadne roboty budowlane. Planowana inwestycja ma przebiegać w odległości 0,5 m od granicy działki, której są zarządcami skarżące (działka nr [...] ob. [...]). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010r., sygn..akt II OSK 666/09). Przy czym zachowanie minimalnych odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, nie przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze ich oddziaływania. W definicji "obszaru oddziaływania obiektu" zawartej w art.3 pkt 20 Prawa budowlanego jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowalnego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art.3 pkt 20 Prawa budowlanego należą między innymi przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ogólne przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy. Skarżące w żaden sposób nie wykazały w jaki sposób ich nieruchomość jako sąsiadująca znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i jakie w związku z tym zaistnieją ograniczenia w zagospodarowaniu ich terenu. Należy zauważyć, iż projekt inwestycyjny został sporządzony przez osoby mające do tego uprawnienia(autor projektu w sposób nie budzący wątpliwości określił, iż przedmiotowa linia kablowa przebiegać będzie w drodze gminnej w odległości 0,5 m od granicy z działką nr [...]). Skarżące jako właścicielki tej nieruchomości, która niewątpliwie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu (ale na której inwestycja nie jest projektowana) były informowane o przyszłej inwestycji, przysługiwał im w związku z tym status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Mogły więc one zapoznać się z aktami sprawy (co niejednokrotnie uczyniły), brać udział w postępowaniu, wnosić swoje uwagi, wnosić skargi, lecz kiedy projektowany obiekt jest zgodny z przepisami prawa to sprzeciw stron wobec inwestycji nie powoduje automatycznie braku możliwości jej przeprowadzenia. W niniejszym postępowaniu Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, w szczególności art.8 czy art.9 kpa, jak również art.28, art.33 (inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), art.34, art. 35, art. 36, art. 42 Prawa budowlanego, które skutkowałoby wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu nie zostały w przedmiotowej sprawie naruszone uzasadnione interesy skarżących w rozumieniu art.5 Prawa budowlanego. Niniejsza inwestycja odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno- budowlanym, nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia, nie pozbawia skarżących możliwości korzystania z nieruchomości własnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności :ochronę przed uciążliwościami spowodowanymi prze hałas, wibracje, ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody lub gleby, ochronę przed zalewaniem, zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z nieruchomości, a także zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się w tym względzie jakichkolwiek naruszeń, zaś same skarżące także nie sprecyzowały na czym naruszenie ich uzasadnionych interesów w związku z wydanymi decyzjami miałoby polegać. Należy także zauważyć, iż chybiony jest zarzut skarżących dotyczący konieczności sporządzenia w sprawie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie każda bowiem inwestycja wymaga jego sporządzenia. W myśl § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. (Dz.U. 2010,nr 213,poz.1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV. Napięcie planowanej linii napowietrzno -kablowej ma wynosić 15 kV, a zatem sporządzenie raportu nie jest w sprawie wymagane. Ponadto jak słusznie zauważył organ II instancji, podniesiona przez skarżące kwestia podziału nieruchomości nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Sprawy podziału nieruchomości wymagają osobnego postępowania administracyjnego i nie mogą być rozpoznawane w sprawie pozwolenia na budowę. Z badanej decyzji, jak również z akt sprawy nie wynika w ocenie Sądu, jakoby organy w niniejszym postępowaniu (w szczególności organ I instancji) dotyczącym pozwolenia na budowę dokonywały jakichkolwiek podziałów nieruchomości czy zmieniały numerację działek. Mając powyższe okoliczności na uwadze, wobec braku naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art.205 par 2 p.p.s.a. oraz par 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). ja