IV SA/Po 834/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...] (znak [...]) z dnia [...] maja 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], wskazując na art. 39 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 - z późn. zm., dalej ustawa o Policji) wydłużył zawieszenie [...] D. R. (dalej jako funkcjonariusz, odwołujący się, skarżący) w czynnościach służbowych od dnia [...] maja 2014 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Nadto, wskazując na art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając napisał, że rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2013 r. zawiesił funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres od [...] lutego 2013 r. do [...] maja 2013 r., oraz zawiesił, od najbliższego terminu płatności, 50% ostatnio należnego funkcjonariuszowi uposażenia. Dalej napisał, że na dzień wydania kolejnej decyzji nie posiada informacji o rozstrzygnięciu przez właściwe organy wstępnej weryfikacji zasadności zarzutów stawianych funkcjonariuszowi. Zaznaczył, że zarzucony funkcjonariuszowi czyn jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego i ocenił, że dalsze zawieszenie w czynnościach służbowych jest w związku z tym w pełni zasadne. Z uwagi na interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy, decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Od opisanej decyzji odwołanie wniósł funkcjonariusz, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika. Zarzucił naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w związku z art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez całkowicie nieuzasadnione uznanie przez organ I instancji – nie poparte żadnymi dowodami - iż w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który umożliwia przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Dalej zarzucił naruszenie art. 61 § 4 kpa w związku z art. 10 kpa i art. 81 kpa poprzez nie zawiadomienie Odwołującego jako strony postępowania o jego wszczęciu z urzędu, a w konsekwencji nie zapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu - zwłaszcza w zakresie umożliwiającym mu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów, jak również zgłoszenie w tym zakresie żądań - co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Organ I instancji, iż okoliczności faktyczne zostały udowodnione. Dalej zarzucił naruszenie art. 108 § 1 kpa poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw enumeratywnie wymienionych w treści niniejszego przepisu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania; ewentualnie, gdyby organ uznał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Komendantowi Powiatowemu Policji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 kpa utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Uzasadniając napisał, że w dniu [...] lutego 2013 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...], wpłynęło pismo z Wydziału [...] Prokuratury Okręgowej w [...] o tym, iż w toku śledztwa sygn. akt [...] funkcjonariuszowi przedstawiono zarzuty o to, że: [...] Ponadto w piśmie poinformowano, iż Prokuratura Okręgowa w [...] w stosunku do funkcjonariusza zastosowała tytułem środka zapobiegawczego zawieszenie w czynnościach służbowych, począwszy od dnia [...] lutego 2013 r. Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji opisał przebieg dotychczasowego postępowania i zaznaczył, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych – po otrzymaniu ww. pisma z Prokuratury Okręgowej. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Odnosząc się do argumentów odwołania organ wyższego stopnia wskazał na treść art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Oznacza to, iż w przypadku zaistnienia określonych w tym przepisie przesłanek zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych jest obligatoryjne. Podkreślił, że funkcjonariuszowi przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw spenalizowanych w art. 231 §2 kk i ocenił, że zostały spełnione obligatoryjne przesłanki opisane w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Ocenił, że Komendant Powiatowy Policji prawidłowo uzasadnił decyzję, którą przedłużył okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego i słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Ważny interes społeczny wymaga bowiem, aby zadania nałożone na Policję wykonywane były przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Wydanie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres do czasu ukończenia postępowania karnego uzasadnia przede wszystkim charakter popełnionych czynów. Policja jest instytucją zaufania publicznego, a zatem wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne o przestępstwa o charakterze korupcyjnym, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz dobrym imieniem Policji. Podkreślił, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji jest obligatoryjnym środkiem zapobiegawczym do którego zastosowania Komendant Powiatowy Policji był zobowiązany na mocy przepisów ustawy. Okres zawieszenia uzasadniony jest natomiast charakterem przedstawionych skarżącemu zarzutów - w tym przypadku zarzutów o charakterze korupcyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu funkcjonariusz, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, zarzucił rażące naruszenie prawa, polegające na naruszeniu art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. normy prawnej, skutkujące błędem w subsumcji (wadliwym uznaniem przez organ odwoławczy, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada niniejszej normie) - a mianowicie przyjęciem przez Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, iż w zaistniałej sytuacji nastąpiło zawieszenie skarżącego w oparciu o normę pomieszczoną w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, odnoszącą się de facto do obligatoryjnego zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, podczas gdy z okoliczności sprawy - w tym zwłaszcza z rozkazu personalnego organu I instancji wynika, iż w niniejszym stanie faktycznym co do zasady możliwe było zawieszenie Skarżącego w czynnościach służbowych jedynie w oparciu o art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, w związku z tym, iż upłynął okres trzech miesięcy od pierwotnego zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Dalej zarzucił rażące naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 61 § 4 kpa w związku z art. 10 kpa i art. 81 kpa, poprzez nie zawiadomienie skarżącego - jako strony postępowania - o wszczęciu postępowania z urzędu, a w konsekwencji nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu. Dalej zarzucił rażące naruszenie prawa - art. 135 kpa, poprzez odmowę wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego, pomimo zaistnienia nader ważkich przesłanek, uzasadniających konieczność wstrzymania wykonania niniejszej decyzji w przedmiocie zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych, zważywszy na sytuację rodzinną i majątkową skarżącego, a także dotychczasową nienaganną służbę funkcjonariusza. W razie uznania przez sąd, że naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji jest jedynie wynikiem omyłki pisarskiej (czemu skarżący zaprzecza z uwagi na treść uzasadnienia przedmiotowej decyzji) – zarzucił rażące naruszenie art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez całkowicie nieuzasadnione uznanie przez Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu – nie poparte żadnymi dowodami - iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający właściwemu organowi policji przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego do czasu ukończenia postępowania karnego, będący bezsprzecznie następstwem niewyjaśnienia przez ww. organ wszystkich istotnych w niniejszej sprawie okoliczności, jak również nieuwzględnienia całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym zwłaszcza dowodów, których przeprowadzenia domagał się skarżący w odniesieniu do uprzedniego rozkazu personalnego - które to zachowanie organu odwoławczego znalazło bezsprzecznie odzwierciedlenie w treści niniejszej decyzji, z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego niniejszego aktu administracyjnego, w szczególności w zakresie wskazania przez organ odwoławczy faktów, które uznał za udowodnione, przywołania okoliczności stanowiących podstawę wydanej decyzji, jak i podania powodów, dla których innym dowodom organ Policji odmówił wiarygodności. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o jej uchylenie. Dalej skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego, zgromadzonych w teczce personalnej skarżącego oraz zgromadzonych w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi przez Prokuraturę Okręgową. Dalej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Napisał, że zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Ocenił, że fakt pozostawania policjanta pod zarzutem popełnienia przestępstw w służbie o charakterze korupcyjnym stanowi przesłankę do przedłużenia okresu zawieszenia. Postanowieniem z dnia 08 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 834/13 sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd wskazuje, że prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r., IV SA/Po 522/13 została oddalona skarga funkcjonariusza na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja – rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Podstawą materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy o Policji, normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych – w przepisach zawartych w art. 39. Zgodnie z ust. 1 art. 39 policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W ust. 2 art. 39 zastrzeżono, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Kluczowy w realiach niniejszej sprawy jest ust. 3 art. 39 zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Lektura przywołanych przepisów każe uznać posługiwanie się przepisem ust. 1 art. 39, przez organ odwoławczy, jako błąd, naruszenie prawa materialnego. Skarżący z tego powodu domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wskazując na niewłaściwe zastosowanie normy prawnej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. Oceniając znaczenie naruszenia prawa materialnego sygnalizowanego w skardze, sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jak i do uchylenia zaskarżonej decyzji. Najpierw sąd wskazuje na bezsporną okoliczność, znaną sądowi z uzasadnienia wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r., IV SA/Po 522/13 oraz należycie udokumentowaną w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, że skarżący był już zawieszony w czynnościach służbowych z uwagi na wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas właśnie 3 miesięcy (rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2013 r.) i niemożliwe jest kolejne zawieszenie policjanta, w związku z tym samym wszczętym postępowaniem karnym na podstawie ust. 1 art. 39 ustawy o Policji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zarzucane skarżącemu czyny określone w art. 231 § 2 kk mają charakter umyślny i mogą być popełniane w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym (por. M. Mozgawa, Komentarz do art. 231 Kodeksu karnego, Lex 2013). Dalej sąd wskazuje, że słusznie Komendant Powiatowy Policji, chcąc przedłużyć okres zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego, wskazał na art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, czyli jedyną możliwą podstawę prawną takiej decyzji. Sąd ocenia również, że organ I instancji wystarczająco uzasadnił, że w realiach niniejszej sprawy ważniejszy jest interes społeczny służby niż interes strony. Sąd podziela stanowisko, że interes społeczny wyraża się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustaw, w tym ustawy o Policji. Nie może być tak, że funkcjonariusz, któremu zarzucane są czyny mające charakter umyślny i przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, pełni dalej służbę. Postawione skarżącemu zarzuty wynikały z okoliczności związanych z wykonywaniem przez niego służby, zatem przedłużenie zawieszenia wykonywania czynności służbowych służy właśnie czasowemu odsunięciu policjanta od wykonywania czynności służbowych do wyjaśnienia zasadności postawionych zarzutów. Istotą codziennej pracy funkcjonariusza policji jest służenie społeczeństwu, ochrona bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do sprawnego wykonywania codziennych obowiązków niezbędne jest posiadanie autorytetu przez każdego z funkcjonariuszy, zaś zarzucone funkcjonariuszowi czyny taki autorytet – czasowo – nadwyrężyły. Sąd ocenia decyzję organu I instancji jako prawidłową. Podstawowym powodem oddalenia skargi jest ocena sądu, że Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu postąpił prawidłowo, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Sąd podkreśla, że organ wyższego stopnia prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy: okoliczność, że skarżący był już wcześniej zawieszony w czynnościach służbowych przez Komendanta Powiatowego Policji na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, na okres od [...] lutego 2013 r. do dnia [...] maja 2013 r., że Komendant Powiatowy Policji zdecydował się na przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych (s. 3 zaskarżonej decyzji), oraz że przedmiotem oceny jest decyzja o dalszym zawieszeniu w czynnościach służbowych, na okres do czasu ukończenia postępowania karnego (s. 4 zaskarżonej decyzji). Trafnie przy tym wskazał, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Specyficzna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania norm prawa karnego, a także innych przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków jest uzasadnione przede wszystkim społeczną rolą tej formacji, charakterem powierzonych zadań i kompetencji oraz związanym z działalnością Policji społecznym zaufaniem. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii społecznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Organ wyższego stopnia wydał prawidłową decyzję. Bezzasadny jest również zarzut dotyczący nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd ocenia nadanie rygoru decyzji pierwszoinstancyjnej jako prawidłowe, a to z uwagi na interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy. Brak rygoru oznaczałby, że dopóki decyzja nie stanie się ostateczna, lub dopóki nie zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, skarżący wykonywałby obowiązki funkcjonariusza policji. Przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych miało natomiast zapobiec powrotowi skarżącego do realizacji obowiązków służbowych, przed zakończeniem toczącego się postępowania karnego. Zgodnie z przepisem art. 130 § 3 pkt 1 kpa wniesienie odwołania w terminie nie wstrzymuje wykonania decyzji, gdy został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy może jednakże w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji (art. 135). W ocenie sądu sytuacja rodzinna i majątkowa funkcjonariusza nie może być uznana jako uzasadniony przypadek. Sąd podziela stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, że Komendant Powiatowy Policji zawieszając policjanta w czynnościach służbowych zabezpieczył zarówno interes społeczny, odsuwając skarżącego od wykonywania czynności służbowych, a z drugiej strony zabezpieczył także interes strony oraz jego ekonomiczne potrzeby zapewniając skarżącemu środki do utrzymania w wysokości 50% ostatnio należnego uposażenia. Z dokumentów załączonych do skargi wynika, że rodzina skarżącego nie została pozbawiona pomocy, otrzymuje bowiem środki finansowe tytułem świadczeń rodzinnych i opiekuńczych oraz z zakresu pomocy społecznej. Nadto organ wyższego stopnia słusznie zaznaczył, że w przypadku zakończenia sprawy karnej, będącej przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant, jeżeli nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu, otrzyma zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, pomimo tego, iż w tym czasie nie świadczył służby. Również kolejny z zarzutów skargi nie mógł spowodować wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odstąpienie od zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania oraz o postępowaniu toczącym się wskutek wniesionego odwołania, nie może zostać uznane jako rażące naruszenie prawa w realiach niniejszej sprawy - skoro skarżący na przestrzeni całego postępowania, łącznie ze skargą, nie przedstawił dowodów, zdaniem sądu mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcia organów obu instancji. Reasumując należy stwierdzić, że uchybienie organu drugiej instancji polegające li tylko na przywołaniu błędnej podstawy prawnej bo zamiast art.39 ust 3 przywołano art.39 ust1 ustawy o policji nie miało wpływu na wynik sprawy. Skoro organ drugiej instancji odniósł się faktycznie do przesłanek wskazanych we właściwym przepisie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.