IV SA/Po 838/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skarg W. P. i W. M. Właścicieli Nieruchomości "M. i D." w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz W. P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Wojewody na rzecz W. M. Właścicieli Nieruchomości "M. i D." w P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z [...] lipca 2018r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. Z. M. S.A., W. M. os. L. [...] 11 w P. oraz W. M. Właścicieli Nieruchomości "M. i D." os. L. [...] [...], [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami na wspólnej płycie garażowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowę odcinków osiedlowej sieci cieplnej, sieci gazowej, linii kablowej SN i NN oraz instalacji wodociągowej (usunięcie kolizji) na terenie nieruchomości położonej w P., os. L. [...] (dz. nr [...]) oraz przebudowę linii kablowej SN i NN na dz. o nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest na podstawie wniosku o pozwolenie na budowę złożonego przez inwestora w dniu 29 grudnia 2017r. Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] 2017 zobowiązał inwestora do usunięcia występujących w projekcie budowlanym nieprawidłowości. Inwestor pismem z dnia 30 marca 2018 r. udzielił odpowiedzi na każde z poruszonych zagadnień. W trakcie toczącego się postępowania strony biorące w nim udział zgłaszały swoje uwagi, do wyjaśnienia których inwestor był wzywany przez organ pierwszej instancji. Dalej organ odwoławczy przywołał treść art. 4, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4, ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U.2018 r., poz. 1202 – dalej p.b.). Wojewoda wskazał, iż dla planowanego zamierzenia inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Po przeanalizowaniu całokształtu sprawy uznano, iż planowana inwestycja jest zgodna z wymogami wynikającymi z w/w decyzji, w tym dotyczącymi obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, parametrów powierzchni biologicznie czynnej, wysokości, geometrii dachu, obsługi komunikacyjnej, szerokości elewacji frontowej, ilości i sposobu urządzenia miejsc parkingowych itd. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono, iż obsługa komunikacyjna działki, na której planowana jest inwestycja winna odbywać się siecią dróg osiedlowych włączonych do ul. [...]. Dojazd do działki inwestora winien odbywać się poprzez działki nr [...] i nr [...] na zasadzie ustanowionej służebności drogowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu przez te działki na rzecz każdoczesnego właściciela i użytkownika wieczystego działki nr [...], i dalej przez działkę nr [...], nr [...] na zasadzie ustanowionej służebności drogowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela i użytkownika wieczystego działki nr [...]. Z kolei na podstawie aktualnej treść księgi wieczystej nr [...] ustala się, iż każdoczesnemu właścicielowi i użytkownikowi wieczystemu nieruchomości nr ewid. [...] (nieruchomość inwestora) przysługuje nieodpłatna i na czas nieoznaczony służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr ewid. [...] (księga wieczysta [...]). Inwestor przedstawił również wszelkie niezbędne uzgodnienia w zakresie usunięcia kolizji planowanej zabudowy z istniejącą infrastrukturą elektroenergetyczną, z istniejącą osiedlową siecią cieplną V. E. P. S.A. oraz gazociągiem. W projekcie budowlanym inwestor wykazał również spełnienie wymogu dotyczącego zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych (1,5 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie). Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy określa warunek dotyczący szerokości elewacji frontowej, określając iż dla każdego segmentu ma ona wynosić minimum 16 m, maksimum 25 m. Wojewoda wyjaśnił, iż wobec tego że przepisy p.b. ani rozporządzeń wykonawczych nie definiują pojęcia "elewacji frontowej" definicję formułować należy pośrednio na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Z treści zaś § 6 ust. 1 można wywieść, iż elewacja frontowa to elewacja zlokalizowana od strony frontu działki ("Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki..."). W przedmiotowej sprawie będzie to zatem ściana zaprojektowana wzdłuż obowiązującej linii zabudowy oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy. Są to elewacje położone od strony wjazdu na działkę inwestora i spełniają wymóg dotyczący szerokości minimalnej i maksymalnej (16 m - segment A i 16,81 m - segment B). Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta P. po przeanalizowaniu całokształtu sprawy, w tym uzupełnionych przez inwestora braków oraz przedstawionych wyjaśnień w trybie art. 35 ust. 3 p.b. uznał, iż planowana inwestycja jest zgodna z wymogami wynikającymi z decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b., został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b. przedstawiono stosowne oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, jak również został on zaopiniowany pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. W projekcie budowlanym zawarta została również opinia geotechniczna opracowana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia w sprawie oddziaływania wykopu na budynki istniejące w sąsiedztwie projektowanej zabudowy na działce nr [...]. Wobec powyższego zdaniem Wojewody zasadnym było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii dotyczącej wymaganej odległości zaprojektowanych miejsc parkingowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm. – dalej rozporządzenie) odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie (ust. 1 pkt 1) i 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie (ust. 1 pkt 2). Z przedstawionego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu wynika, iż na działce na której ma powstać planowana inwestycja miejsca postojowe zostały zaprojektowane zgodnie z ww. wymogami. Dodatkowo zaznaczono, iż na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285 – dalej rozporządzenie zmieniające) dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego stosuje się przepisy dotychczasowe (w rozpatrywanym przypadku przepisy sprzed 1 stycznia 2018 r.). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich wyjaśniono, iż może on opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Sama potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek planowanej realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego w sąsiedztwie nie wystarcza do ograniczenia możliwości realizacji takiej inwestycji, która jest zgodna z warunkami stawianymi co do odległości budynku od granicy nieruchomości określonymi w § 12 rozporządzenia. Nie bez przyczyny w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości, w jakich budynek może być usytuowany od granicy nieruchomości, i to nie tylko ze względu na ochronę przed pożarami. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Jest oczywiste, że budynek na nieruchomości może być źródłem immisji, która będzie polegała na oddziaływaniu na sąsiednią nieruchomość przez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, na przenikaniu hałasu lub temu podobnych. Dlatego prawo budowlane, w szerokim tego słowa znaczeniu, reguluje także wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych w szczególności ze względu na ograniczenie dopływu światła lub widoku. Przykładem jest § 13 rozporządzenia, w którym określono sposób ustalania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. W projekcie budowlanym znajduje się "analiza nasłonecznienia" oraz "analiza przesłaniania". W ocenie organu drugiej instancji projektowana zabudowa spełnia wymogi norm wynikających z § 13 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne o ile są one zgodne z przepisami prawa. Zważyć trzeba, iż prawo zabudowy nieruchomości posiadanej nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Ograniczenie to znajduje oparcie w przepisach p.b., w tym w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., który określa zakres i formę ingerencji organów administracji. Do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zalicza się ograniczenia wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/decyzji o warunkach zabudowy. W rozpatrywanym przypadku wydana decyzja o warunkach zabudowy wyznaczyła warunki i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, projektowanie budynku w sposób zgodny z jej postanowieniami czyni daną inwestycję zgodną z obowiązującymi przepisami prawa. Reasumując organ odwoławczy uznał, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa, a do wniosku o pozwoleniu na budowę załączono wymagane prawem dokumenty i uzgodnienia. Ponadto Prezydent Miasta P. nie naruszył norm postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć znaczenie w sprawie, co ewentualnie mogłoby być jedną z przesłanek do uchylenia badanej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto materiał dowodowy zebrano w sposób wyczerpujący oraz umożliwiono stronom zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do ich treści. W. Z. M. S.A. (dalej również jako WZM) reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionując wskazaną na wstępie decyzję Wojewody wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie: 1) art. 33 ust. 2 p.b. w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia zmieniającego poprzez złożenie niekompletnego wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, który był nie tylko przez inwestora dwukrotnie uzupełniany, ale także organ I instancji wzywał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. W konsekwencji miało to wpływ na brak zastosowania bardziej rygorystycznych przepisów rozporządzenia zmieniającego w zakresie miejsc postojowych do planowanej inwestycji. Wojewoda wydając decyzję nie odniósł się do kwestii ewentualnego nadużycia prawa przez Inwestora. Organ ograniczył się jedynie do zacytowania § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego w zakresie przedstawionego w odwołaniu zarzutu, bez odniesienia się do kwestii złożenia niekompletnego wniosku jako działania pozornego mającego jedynie na celu zachowanie terminu, tj. złożenia wniosku przed dniem 1 stycznia 2018 r., a tym samym uniknięcia stosowania bardziej rygorystycznych przepisów rozporządzenia zmieniającego; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez naruszenie przez inwestycję uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. prawa własności przysługującego stronie skarżącej; 3) art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - dalej k.p.a.) poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy sytuacji, w jakiej inwestor dokonał działania pozornego mającego na celu nadużycie prawa, czym organ dopuścił się naruszenia zasady legalizmu oraz zasady praworządności; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, z uwagi na fakt, iż organ w sposób błędny dokonał oceny zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe zarzuty WZM wniosły o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. WZM wskazały, iż prowadzona działalność ma szczególny charakter dla bezpieczeństwa i obronności państwa. Wynika to z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 24 czerwca 2003 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony (Dz. U. Nr 116, poz. 1090), który stanowi, że WZM są obiektem kategorii I szczególnie ważnym dla bezpieczeństwa i obronności państwa podlegającym szczególnej ochronie. Co więcej, zgodnie z pkt 1 kategorii VI Załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. z dnia 13 listopada 2015 r.), W. Z. M. S.A. zaliczane się do przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Podkreślenie statusu WZM w szeregu aktów prawa powszechnie obowiązującego, oznacza że działalność prowadzona przez WZM następuje w interesie społecznym. Przekłada się to na obowiązek wnikliwej oceny przez organ I instancji wpływu planowanego zamierzenia inwestycyjnego na prowadzoną działalność. Podkreślić bowiem trzeba, że inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego będzie zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu przemysłowego (przemysł ciężki), wytwarzającego sprzęt wojskowy niezbędny dla obronności państwa (m .in. WZM to obecnie jedyny, polski zakład posiadający autoryzowane uprawnienia do napraw czołgów LEOPARD 2A4/2A5 należących do Sił Zbrojnych RP.), a także korzystającego z własnej infrastruktury kolejowej w celu załadunku/rozładunku owego sprzętu. Realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może oznaczać dla WZM konieczność zmiany prowadzonej działalności a nawet jej likwidację, co wprost przedkłada się na naruszenie przysługującego jej prawa własności. Odrębną skargę na wskazaną na wstępie decyzję Wojewody wniosła W. M. Właścicieli Nieruchomości "M. i D." (dalej również jako Wspólnota) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a przede wszystkim nieodniesieniu się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących m.in. kwestii odległości dróg pożarowych, kwalifikacji zgrupowania miejsc postojowych, czy też służebności drogowych oraz szerokości drogi dojazdowej. W ocenie skarżącego naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby organ stwierdził nieprawidłowości związane z naruszeniem decyzji o warunkach zabudowy oraz obowiązujących przepisów prawa, wówczas nie zostałaby wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielająca pozwolenia na budowę w obecnym kształcie. Wspólnota zarzuciła również Naruszenie przepisów prawa materialnego w tym: 1. §19 ust. 1 i 2 rozporządzenia odnośnie wymaganej odległości zaprojektowanych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, od placu zabaw dla dzieci oraz od granicy działki budowlanej, poprzez błędne uznanie, że planowane miejsca postojowe zostały zaprojektowane zgodnie z w/w wymogami; 2. §12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych odnośnie wymaganej odległości drogi pożarowej od chronionego budynku - odległość zaprojektowanej drogi pożarowej od segmentu B wynosi 4,37 m przy wymaganej minimalnej odległości 5,00 m, poprzez błędne uznanie, że drogi pożarowe zostały zaprojektowane zgodnie z w/w wymogami; 3. naruszenie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zaprojektowanej szerokości elewacji frontowej, poprzez błędną interpretacje zapisów dotyczących elewacji frontowej i przyjęcie, że za elewację frontową należy uznać elewację wschodnią, od strony działki nr [...], zdaniem wspólnoty za elewację frontową należy uznać elewację od strony południowej, od ul. [...], jako drogi publicznej z której zapewniono zjazd. P. drogi, przez które doprowadzono dojazd do inwestycji, prowadzą poprzez sieć dróg osiedlowych, poprzez działki nr [...] i [...] oraz [...] i [...] (na zasadzie służebności), które nie mają statusu działek drogowych; 4. naruszenie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dostępu do drogi publicznej, poprzez błędne przyjęcie, iż projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Wspólnota wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta P. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi w zakresie dotyczącym naruszenia §19 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano, że na terenie inwestycji zaprojektowano 39 miejsc postojowych. W ocenie Wspólnoty projektanci błędnie uznali, że odsunięcie 5 miejsc postojowych o numerach 34 i 36-39 stanowi odrębne zgrupowanie miejsc i można dla nich stosować zmniejszone odległości od okien i granicy działki budowlanej, niezależnie od pozostałych miejsc postojowych. Zaprojektowane miejsca postojowe należy jednak rozumieć jako zgrupowanie miejsc postojowych o łącznej ilości miejsc 39. powołując się na orzecznictwo (wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 661/10) stwierdzono, że skupisko wydzielonych miejsc parkingowych stanowi jedną całość, na które składają się poszczególne miejsca parkingowe. Podstawę obliczania odległości wskazanych w przepisie rozporządzenia stanowi skupisko miejsc parkingowych jako całość, a nie jego poszczególne części. Dodatkowo zgrupowania w jednym miejscu stanowisk postojowych nie należy traktować jako oddzielne grupy (wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 438/11). Wg sądu jest niedopuszczalne dzielenie na grupy szczególnie wówczas, gdy kompleks miejsc parkingowych jest usytuowany w jednym miejscu. Nie można wówczas uznać, iż usytuowanie miejsc w rzędach oznacza ich wydzielenie, a tym samym nie jest zasadne traktowanie ich jako wydzielonych miejsc postojowych w rozumieniu §19 w/w rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe wskazano że: . odległość zaprojektowanych miejsc postojowych o numerach 36-39 od okna budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynosi 9,49 m przy wymaganej minimalnej odległości 10,00 m, . odległość zaprojektowanych miejsc postojowych o numerach [...] od placu zabaw dla dzieci wynosi 7,00-7,01 m przy wymaganej minimalnej odległości 10,00 m, . odległość zaprojektowanych miejsc postojowych o numerach 36-39 od granicy działki budowlanej nr [...] wynosi 5,00 m przy wymaganej minimalnej odległości 6,00 m; Uzasadniając zarzut braku dostępu do drogi publicznej wskazano, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy komunikacja na potrzeby obsługi ww. działki powinna odbywać się poprzez sieć dróg osiedlowych (zgodnie z opinią ZDM nr [...] z dnia 11 czerwca 2008 r.), poprzez działki nr [...] i [...] oraz [...] i [...] (na zasadzie służebności), które nie mają statutu działek drogowych. W projekcie nie wykazano obciążenia służebnością przejazdu i przechodu wyżej wymienionych działek. W projekcie brak również informacji odnośnie stanu prawnego działki o nr [...], z której zaprojektowano bezpośredni zjazd dla inwestycji. Wykorzystanie działki nr [...] dla obsługi komunikacyjnej działki nr [...] jest niezgodne z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Dodatkowo należy zauważyć, że działka nr [...] nie może spełniać funkcji drogi publicznej, ponieważ nie spełnia wymagań minimalnej szerokości określonej prawem. W odpowiedzi na powyższe skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 30 października 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił o połączeniu sprawy o sygn. akt IV SA/Po 838/18 ze sprawą o sygn. akt IV SA/Po 839/18 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz o prowadzeniu dalej pod sygnaturą IV SA/Po 838/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargi zawierają usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami na wspólnej płycie garażowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowę odcinków osiedlowej sieci cieplnej, sieci gazowej, linii kablowej SN i NN oraz instalacji wodociągowej (usunięcie kolizji) na terenie nieruchomości położonej w P., os. L. [...] (dz. nr [...]) oraz przebudowę linii kablowej SN i NN na dz. o nr [...] przy ul. [...]. Uwzględniając zakres kognicji sądu administracyjnego należy podkreślić, że kluczowym zagadnieniem, które jest przedmiotem postępowania sądowego jest ustalenie, czy wynik postępowania administracyjnego w danej sprawie odpowiada prawu. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zatem powiedzieć, że nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście Sąd przyjął, że podstawą materialnoprawną decyzji administracyjnych organów obu instancji jest art. 32 ust. 1 p.b., który stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. W myśl art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) (pominięty); 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5. spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie, że sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki, a więc organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1210/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). W konsekwencji po sprawdzeniu i ustaleniu kompletności projektu budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 32 i 34 p.b., jeżeli spełnione zostaną te wymagania, właściwy organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 4, nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze odnosząc się do zarzutów zawartych w skargach Sąd w składzie rozpoznającym skargę stwierdza, iż nieuzasadnionym jest podnoszony w skardze Wspólnoty zarzut co do niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie szerokości ściany frontowej. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), jeśli mowa o froncie działki, należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W pkt III decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, przeniesioną na obecnego inwestora decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2010r. znak [...] ustalono, iż obsługa komunikacyjna działki odbywa się za pośrednictwem dróg osiedlowych włączonych do ul. [...]. Ostatnią działką łącząca działkę inwestora z ul. [...] stanowi działka nr [...], która stanowi łącznik między działką nr [...] i działka inwestora (nr [...]). Oznacza to, iż frontem działki jest ściana wschodnia przylegająca do działki nr [...]. Jak wynika z mapy zagospodarowania od tej strony zaprojektowano bowiem główny wjazd na działkę. Szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku od strony frontu działki. Określenie gdzie znajduje się front działki przesądza o tym, gdzie będzie określona szerokość elewacji frontowej, a także gdzie powinno zostać umieszczone główne wejście do budynku. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że szerokość elewacji frontowej dla każdego segmentu wynosi min. 16 i max 25 m. Jak wynika z akt sprawy elewacje położone od strony wjazdu maja szerokość 16 m (segment A) i 16,81 m (segment B), co oznacza zgodność z decyzją o warunkach zabudowy. Nieuzasadniony jest również podnoszony przez WZM zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez naruszenie prawa własności nieruchomości, które WZM upatruje w szczególnym charakterze tego podmiotu dla bezpieczeństwa i obronności państwa wynikającego z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 24 czerwca 2003 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony (Dz. U. Nr 116, poz. 1090), pkt 1 kategorii VI Załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. z dnia 13 listopada 2015 r.). Wbrew stanowisku strony skarżacej fakt, iż inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego będzie zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu przemysłowego (przemysł ciężki), wytwarzającego sprzęt wojskowy niezbędny dla obronności państwa (WZM posiadają autoryzowane uprawnienia do napraw czołgów LEOPARD 2A4/2A5 należących do Sił Zbrojnych RP), a także korzystającego z własnej infrastruktury kolejowej w celu załadunku/rozładunku owego sprzętu, nie stanowi samoistnej przesłanki do pozbawienia inwestora prawa zabudowy nieruchomością o przeznaczeniu mieszakniowym. Jak wynika bowiem z akt sprawy nieruchomość WZM znajduje się w najbliższym sąsiedztwie z nieruchomościami o przeznaczeniu mieszkaniowym zabudowanymi już budynkami wielorodzinnymi. Jeśli zaś chodzi o niemożliwość zabudowy nieruchomości WZM w przyszłości, to godzi się spostrzec, że skarżący nie wskazał na realność takiego zamiaru (np. poprzez wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę). Wskazać należy również, że jak wynika z mapy (k. 196 projektu) na terenie działki nr [...] wzdłuż działki objętej inwestycją znajdują się obszary wyłączone z zabudowy (stacja gazowa i węzeł cieplny). Jak wynika z analizy możliwej zabudowy (k. 52 projektu), obecnie działka WZM zabudowana jest zabudowaniami związanymi z charakterem prowadzonej przez ten podmiot działalności (działalność obronna). Zgodne jest to z argumentacją skargi wskazującej na szczególny charakter działalności prowadzonej przez WZM. Wg stanu na dzień sporządzenia projektu, na działce WZM nie jest planowana zabudowa mieszkaniowa (została wydana o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej stacji gazowej średniego ciśnienia). Zasadnym jest więc przyjęte w decyzji organu I instancji założenie, że planowany budynek nie ogranicza możliwości korzystania z działki i jej zabudowy. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w decyzji organu I instancji, iż analiza przesłaniania i zacieniania wykazała możliwość zabudowy działek sąsiednich zabudową o podobnych parametrach pod warunkiem usytuowania od strony planowanej inwestycji na działce nr [...] pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi wskazać należy na ugruntowany już pogląd, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami) – zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2327/14 (CBOSA). Nadto, pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 568/15, - CBOSA). Dlatego też Sąd w niniejszej sprawie przyjął, że wspomniane uzasadnione interesy osób trzecich to nie interesy prywatne, będące pod ochroną prawa cywilnego, lecz publiczno-prywatne leżące w sferze zainteresowania prawa publicznego, a o naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Jeśli więc chodzi o zamiar (przyszły i ewentualny) zabudowy działki przez WZM, to jako nieskonkretyzowany plan nie mógł on podlegać ochronie w postępowaniu w sytuacji, gdy organy administracji oceniły, że planowana inwestycja nie narusza prawa. Prawo zabudowy działki WZM nie jest również, podobnie jak to samo prawo służące inwestorowi, prawem absolutnym, ale ograniczonym warunkami faktycznymi istniejącymi w chwili zatwierdzenia projektu budowlanego i realizacji inwestycji. Zatem każdy właściciel nieruchomości ma prawo ją zabudować, jednak w sposób uwzględniający stan prawny i faktyczny w danej konkretnej chwili. W tym sensie planowana inwestycja wpływać będzie na prawo skarżącego do ewentualnej zabudowy jego nieruchomości, ale tak długo, jak długo inwestycja ta nie narusza prawa, nie można jej postawić zarzutu naruszenia prawa skarżącego jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Dalej wskazać należy, że od dnia 1 stycznia 2018 r. nowe brzmienie mają § 18 - 21 rozporządzenia odnoszące się do sytuowania miejsc postojowych względem okien budynków i granicy działki oraz wymiarów tych miejsc. Z uwagi na treść § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed tym dniem został złożony: wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z akt sprawy wynika, że bezspornym jest złożenie wniosku przed końcem 2017r., co oznacza, że zastosowanie maja stare przepisy co w sposób jednoznaczny i prawidłowy zostało stwierdzone przez organy orzekające w sprawie. Podnoszone przez WZM zarzuty dotyczące obejścia prawa nie mają w sprawie żadnego znaczenia. Inwestor składając wniosek w 2017r. (a więc przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego) dokonał bowiem wyboru reżimu prawnego zgodnie z brzmieniem przepisów przejściowych. Fakt iż powyższy wniosek nie spełniał wszystkich wymogów wbrew stanowisku WZM nie może stanowić uzasadnienia dla skutecznego postawienia zarzutu obejścia prawa. Ustawodawca w art. 35 ust. 3 p.b. przewidział bowiem procedurę usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, z której organ skorzystał wydając postanowienie z dnia 6 lutego 2018r. (k. 35 akt adm.). Odnosząc się do zarzutu Wspólnoty braku dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy opisuje dostęp do drogi publicznej przez sieć dróg osiedlonych, nic będących w administracji Zarządu Dróg Miejskich, włączonych do ul. [...]. Dojazd do przedmiotowej działki winien odbywać się poprzez działki nr [...]. ark [...] i nr [...] ark. [...]. obręb J. (na zasadzie ustanowionej służebności drogowej polegającej na prawie przejazdu i przechodu przez te działki na rzecz każdoczesnego właściciela i użytkownika wieczystego działki nr [...], zgodnie z aktem notarialnym nr Rep. [...] a dalej poprzez działkę [...] (na zasadzie ustanowionej służebności gruntowej polegającej na prawie przejazdu i przechodu przez działki nr [...] i [...] na rzecz każdoczesnego właściciela i użytkownika wieczystego działki nr [...]. Powyższe potwierdza znajdująca się w aktach sprawy aktualna treść księgi wieczystej nr [...], z której wynika również, że działka nr [...] obciążona jest służebnością przechodu i przejazdu na rzecz każdego właściciela działki nr [...]. Oznacza to, iż inwestor na podstawie przysługujących mu służebności gruntowych ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. W tym miejscu stwierdzić należy, że Wojewoda w wydanej przez siebie decyzji nie odniósł się do podnoszonego przez Wspólnotę zarzutu niespełnienia przez działkę nr [...] warunku minimalnej szerokości. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącej Wspólnoty skupił się na ustaleniu dostępu do drogi publicznej. Pamiętać należy jednak, iż na etapie ustalenia warunków zabudowy organ administracji bada jedynie czy przedmiotowa droga wewnętrzna zapewnia w rzeczywistości ciągły nieprzerwany i realny w wymiarze faktycznym dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej. Jak wykazano powyżej dostęp ten został zapewniony zarówno na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy jak i jest zapewniony obecnie co organ odwoławczy potwierdził na podstawie analizy aktualnej treści księgi wieczystej nr [...] Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do zarzutów Wspólnoty w części odnoszącej się do szerokości drogi. Ma to tyle istotne znaczenie, iż zgodnie z §14 rozporządzenia warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane, oprócz jej położenia na terenach budowlanych, jest zapewnienie dla takiego gruntu dojścia i dojazdu do drogi publicznej (§ 14 ust. 1 rozporządzenia). Jak wynika bowiem z regulacji § 14 rozporządzenia do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. W rozpoznawanej sprawie działka oznaczona nr ew. [...] obciążona jest służebnością gruntową na rzecz inwestora jako właściciela działki nr [...]. Organ odwoławczy nie dokonał jednak analizy spełnienia warunków o jakich mowa w § 14 rozporządzenia co stanowiło zarzut odwołania. Wskazać należy również, że poza przywołaniem treści §19 rozporządzenia i odwołaniem się do przedstawionego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu, Wojewoda nie dokonał własnej oceny projektu w zakresie spełniania minimalnych odległości, które powinny zostać zachowane w relacji do sąsiednich działek budowlanych. Treść § 19 ust. 1 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie stanowi, że odległość wydzielonych stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż: 1) 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 2) 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie; 3) 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1. Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 2) 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie; 3) 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk. Przepis powyższy wprowadza zatem reglamentację w zakresie odległości minimalnych, które powinny zostać zachowane w relacji do sąsiednich działek budowlanych. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2011 r. (sygn. akt II SA/Lu 661/10 - CBOSA) skupisko wydzielonych miejsc parkingowych stanowi jedną całość, na które składają się poszczególne miejsca parkingowe. Podstawę obliczania odległości wskazanych w przepisie rozporządzenia stanowi zatem skupisko miejsc parkingowych jako całość, a nie jego poszczególne części. Dodatkowo zgrupowania w jednym miejscu stanowisk postojowych nie należy traktować jako oddzielne grupy. Niedopuszczalne jest dzielenie na grupy szczególnie wówczas, gdy kompleks miejsc parkingowych jest usytuowany w jednym miejscu. Nie można wówczas uznać, iż usytuowanie miejsc w rzędach oznacza ich wydzielenie, a tym samym nie jest zasadne traktowanie ich jako wydzielonych miejsc postojowych w rozumieniu §19 w/w rozporządzenia. W wyroku NSA z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 438/11 (CBOSA) wskazano jednak, że przyjęcie wykładni § 19 ust. 2 rozporządzenia w której bierze się nie ogólną liczbę miejsc składających się na cały parking, lecz konkretną liczbę stanowisk postojowych wydzielonych w danej grupie (szeregu, zespole) miejsc postojowych przy granicy działki budowlanej ma miejsce gdy miejsca postojowe w odrębnych grupach są usytuowane po różnych stronach budynku. Uwzględniając wykładnię prezentowaną w powołanym wyroku NSA zdaniem Sądu w składzie orzekającym w sprawie kluczowe jest ustalenie zakresu pojęcia wydzielonych miejsc parkingowych. Z mapy przedstawiającej projekt zagospodarowania terenu przy uwzględnieniu wykładni §19 ust. 2 rozporządzenia zawartej w/w wyroku NSA wynika, że jako wydzielone miejsca parkingowe należy uznawać miejsca nr 34-39 oraz 1 – 33 (są po innej stronie budynku). Istotnym jest jednak ustalenie czy miejsca nr 34-35 oddzielone zielenią od miejsc nr 36-39 stanowią wydzielone miejsca parkingowe. Powyższe oznacza, iż zasadnym jest poddanie ocenie czy w przedmiotowej sprawie spełnione zostały spełnione warunki i jakich mowa w §19 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zakresie zbliżenia miejsc postojowych projektowanych na działce nr [...] do granicy działki [...] oraz okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym położnym na tej nieruchomości. Powyższych ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego zabrakło również w zakresie podnoszonego przez skarżącą Wspólnotę zarzutu naruszenia minimalnych odległości od placu zabaw. Z akt sprawy nie wynika czy na nieruchomości należącej do skarżącej Wspólnoty znajduje się plac zabaw. Z planu zagospodarowania terenu inwestycji objętej wydaną w sprawie decyzją o pozwoleniu na budowę wynika jednak, że plac zabaw planowany jest na terenie objętym przedmiotowym pozwoleniem. W przypadku stwierdzenia braku placu zabaw na terenie skarżącej Wspólnoty organ winien zatem ocenić zasadność podnoszenia zarzutów naruszenia §19 ust. 1 rozporządzania w zakresie przysługującego Wspólnocie interesu prawnego. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się również do zarzutów wskazujących na naruszenie §12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009r., nr 124, poz. 1030) odnośnie wymaganej odległości drogi pożarowej od chronionego budynku. Skarżąca Wspólnota w odwołaniu zarzuciła, że odległość zaprojektowanej drogi pożarowej od segmentu B wynosi jedynie 4,37 m przy wymaganej minimalnej odległości 5,00 m, co należy uznać za sprzeczne z rozporządzeniem w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W zaskarżonej decyzji Wojewody brak analizy spełnienia powyższego warunku popartej wyliczeniami znajdującymi odzwierciedlenie na mapie przy uwzględnieniu wymagań dla dróg pożarowych określonych w przepisach 12 - 16 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Mając na uwadze opisane wyżej uchybienia organu odwoławczego w zakresie uchylenia się od rozpoznania wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i brak własnego stanowiska co do merytorycznych zagadnień istotnych dla przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy naruszenie przez organ odwoławczy przepisów procesowych (a zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym brak rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale też stawia pod znakiem zapytania gwarancje wynikające z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. Brak ustosunkowania się przez organ drugiej instancji do podnoszonych w środku odwoławczym kwestii, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym także istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 k.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 i 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego obejmują także ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.) Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenia pełnomocników skarżących wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenia w takiej wysokości będą adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocników oraz ich przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzone kwoty kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenia reprezentujących skarżących pełnomocników ustalone na podstawie wyżej powołanych rozporządzeń (480 zł) uiszczone opłaty od pełnomocnictw w kwotach [...]zł, oraz wpisy w kwotach [...]zł, łącznie – [...] zł.