IV SA/Po 848/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie kopii aktów notarialnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] (zwany dalej "Skarżącym") wystąpił z wnioskami z dnia [...] stycznia 2018 r. do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] o nadesłanie kopii dokumentów na podstawie których: 1) D. A. jest wpisany w rejestrze gruntów jako właściciel działki: nr [...] o pow. 0,8601 ha, nr [...] o pow. 0,3498 ha oraz nr [...] o pow. 0,0859 ha (arkusz mapy [...], obręb [...], powiat [...], gmina [...], województwo [...], KW [...].); 2) K. i D. A. są wpisani w rejestrze gruntów jako właściciele działki nr [...] o pow. 0,0028 ha (arkusz mapy [...], obręb [...], powiat [...], gmina [...], województwo [...], KW [...].); 3) D. A. jest wpisany w rejestrze gruntów jako właściciel działki nr [...] o pow. 0,1401 ha (arkusz mapy [...], obręb [...], powiat [...], gmina [...], województwo [...], KW [...].); 4) J. P. jest wpisany w rejestrze gruntów jako właściciel działki nr [...] o pow. 0,0051 ha (arkusz mapy [...], obręb [...], powiat [...], gmina [...], województwo [...], KW [...].). Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Starosta [...] (zwany dalej "Starostą" lub "organem I instancji") ustalił opłatę w wysokości [...] zł za udostępnienie materiału powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w postaci kopii aktów notarialnych, na podstawie których wskazane osoby są właścicielami działek. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ I instancji, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zmianami) oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazał, że akty notarialne będące podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków stanowią niewątpliwie część operatu ewidencyjnego i wchodzą tym samym w skład zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w związku z czym są udostępniane na podstawie przepisów ustawy za opłatą, która jest uiszczana przed ich udostępnieniem. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że akty notarialne nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 570 ze zmianami). Jednocześnie Starosta uznał, że złożone przez Skarżącego wnioski nie zawierały wszelkich niezbędnych informacji, o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 29), a także nie były w formie przewidzianej przez załącznik rozporządzenia. Ponadto w pismach z [...] stycznia 2018 r. i [...] lutego 2018 r. Skarżący wskazał, że zwraca się z prośbą o nadesłanie kopii dokumentów, na podstawie których wskazane w pismach osoby fizyczne wpisane zostały do rejestru gruntów, powołując się na ogólne przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zmianami) dotyczące konieczności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie wspominając, że złożone wnioski dotyczą udostępniania danych z rejestru publicznego. W związku z tym organ I instancji uznał ,że nie znalazł podstaw do potraktowania pism Skarżącego jako wniosków o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym. Ponadto organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu zwrócił uwagę Skarżącemu, że w przypadku udostępnienia danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, to po jego stronie, leży obowiązek udowodnienia, że przedmiotowe dane są niezbędne do realizacji zadania publicznego. W wyniku wniesienia odwołania, decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] (zwany dalej "Inspektorem" lub "organem II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że o ile ewidencja gruntów i budynków jest bazą danych obejmującą zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennych i stanowi rejestr publiczny, o tyle dokumenty uzasadniające wpis do bazy operatu ewidencyjnego, w tym akt notarialny nie są częścią tego rejestru. W świetle ustaleń poczynionych w toku postępowania odwoławczego w ocenie Inspektora w sprawie nie wystąpiła podstawa do niepobierania opłaty. Instytucji zwolnienia z opłaty nie można interpretować tak szeroko - jak tego chce Skarżący - i uzasadniać to argumentem, że bez dokumentów z operatu ewidencyjnego ustalenie odszkodowania za nieruchomości przeznaczone na cele inwestycji drogowej może być niemożliwe. Zasadą jest, że organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny pobierają opłaty za sporządzanie i wydawanie materiałów z operatu ewidencji gruntów i budynków. W wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1064/18 uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd wskazał, że intencją prawodawcy było ograniczenie przesłanek odmowy nieodpłatnego udostępniania danych zgromadzonych w rejestrach publicznych jedynie do sytuacji, gdy udostępnienie takie jest zbędne dla realizacji zadania publicznego, co wynika z porównania wskazanego zadania i jego podstawy prawnej oraz zakresu żądanych danych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd polecił organom rozpoznać wniosek Skarżącego z uwzględnieniem wykładni art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne przedstawionej w uzasadnieniu. Starosta pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. zwrócił się do Skarżącego o wskazanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do jednoznacznego wskazania trybu udostępnienia i formatu danych jakim wnioskowane dane mają zostać udostępnione. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wskazał, że jego celem jest pozyskanie informacji w przedmiocie kręgu stron tj. właścicielu oraz uprawnionych z ograniczonych praw rzeczowych prowadzonego postępowania administracyjnego, nie zaś ich forma, a zatem Skarżący wniósł o udostępnienie przedmiotowych danych w jakiejkolwiek możliwej do odczytania postaci. Zaznaczył, że mogą to być również kserokopie dokumentów w formie papierowej. Starosta powołując na zapadły wyrok tut. Sądu, stwierdził, że akty notarialne same w sobie nie stanowią zbioru danych bazy danych ewidencji gruntów i budynków, a jedynie dokumenty uzasadniające wpisy do tejże bazy, wobec czego nie ma możliwości bezpłatnego udostępnienia ich kopii, gdyż takiemu udostępnieniu podlegają wyłącznie zbiory danych samych baz danych, a nie dokumenty na podstawie, których tworzone są bazy danych. Ponadto, Starosta wskazał, że możliwe jest udostępnienie wnioskowanych kopii w formacie GML. W związku z tym, organ I instancji wezwał Skarżącego do złożenia pisemnego wyjaśnienia dotyczącego zakresu wniosku oraz ewentualnej modyfikacji, pod rygorem przyjęcia, że wniosek dotyczy bezpłatnego udostępnienia kopii aktów notarialnych w formie papierowej. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Starosta odmówił bezpłatnego udostępnienia wnioskowanych kopii aktów notarialnych. Organ I instancji wskazał, że w jego ocenie akt notarialny nie jest rejestrem publicznym, którego dla celów realizacji zadań publicznych reguluje ustawa o informatyzacji. Uzasadnienie decyzji Starosty stanowi w dużej mierze powtórzenie wcześniej uchylonej decyzji. W terminowo wniesionym odwołaniu Skarżący zaskarżył decyzję organu I instancji zarzucając jej naruszenie: 1) art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zmianami, zwanej dalej "p.g.i.k.") w związku z § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie udostępnienia materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczenia Opłaty (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 434) poprzez ich zastosowanie podczas gdy nie było do tego podstaw w stanie faktycznym sprawy; 2) art. 2 pkt 10 p.g.i.k. przez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że dokument stanowiący podstawę wpisu prawa własności w ewidencji gruntów i budynków należy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, podczas gdy stanowi jedynie dokument przekazany służbom geodezyjnym przez sądy, notariuszy oraz organy administracji w celu dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na wpisie danych; 3) naruszenie art. 6, art. 7 i art. 7a § 1 w związku z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.") poprzez dokonanie wykładni art. 24 ust. 3 w związku z art. 40a ust. 1 p.g.i.k. sprzecznie z ich literalnym brzmieniem oraz wywiedzenie z niej skutków niekorzystnych dla strony; 4) naruszenie art. 24 ust. 5 pkt 1 p.g.i.k. oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 700 ze zmianami, zwanej dalej "ustawą o informatyzacji") w związku z art. 12 ust. 4a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1474 ze zmianami) poprzez ich niezastosowanie ponieważ Skarżący występuje w sprawie jako organ administracji publicznej, realizuje ustawową kompetencję do ustalenia odszkodowania i w związku z nią pozostaje żądanie wydania dokumentów będących podstawą wpisu w ewidencji gruntów i budynków; 5) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez niezastosowanie, ponieważ Starosta nie zastosował się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w prawomocnym wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 1064/18. Na tej podstawie, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz określenie na podstawie art. 138 § 2a k.p.a. wytycznych w przedmiocie wykładni art. 40a ust. 1 p.g.i.k. poprzez wskazanie, że przepis ten nie ma zastosowania do wniosków o wydanie kopii dokumentów stanowiących podstawę wpisu w ewidencji gruntów i budynków, składanych przez organy administracji publicznej wykonujących zadania publiczne w ramach prowadzonego przez nie postępowania dowodowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Inspektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Inspektor uznał, że Skarżący jako organ administracji publicznej wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej może uzyskać dane niezbędne do prowadzenia przez siebie postępowań z innych źródeł poza tymi, które są w posiadaniu Starosty. Inspektor podziela zdanie organu I instancji, zgodnie z którym akty notarialne nie stanowią dokumentów, wobec których następuje zwolnienie od opłat. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest niemal tożsame z wcześniej uchyloną decyzją Inspektora. We wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący zaskarżył decyzję organu II instancji w całości. Poza zarzutami podniesionymi w odwołaniu oraz wskazanym zarzutem naruszenia art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1472 ze zmianami) przez przeprowadzenie błędnej wykładni prowadzącej do uznania, że żądane informacje są danymi przestrzennymi, podczas gdy akty notarialne stanowią dowody własności, Skarżący sformułował szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zobowiązanie Starosty do załatwienia wniosków Skarżącego poprzez nieodpłatne wydanie kopii dokumentów stanowiących podstawę wpisu do ewidencji gruntów i budynków oraz zasądzenie od Inspektora zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych. W odpowiedzi na skargę, Inspektor podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi oraz o obciążenie Skarżącego kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. decyzje administracyjne, wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową. Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w skardze nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych okoliczności faktycznych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty nie odpowiadają prawu. Sąd uchylił decyzje organów obu instancji według następującej argumentacji. Zgodnie z art. 2 pkt 10 p.g.i.k. państwowym zasobem geodezyjnym i kartograficznym są zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentacja zawierająca wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne. Powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny stanowi powiatową część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 2 pkt 10c p.g.i.k.). Następnie, zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 p.g.i.k.: Dla obszaru całego kraju zakłada się i prowadzi w systemie teleinformatycznym bazy danych, obejmujące zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennej, dotyczące: ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości). Ewidencję tę definiuje się jako "system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami" (art. 2 pkt 8 p.g.i.k.). Nie sposób nie zauważyć, że ewidencja gruntów i budynków jest zbiorem danych, który kwalifikuje się jako element składowy państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jednocześnie, należy zauważyć, że ewidencja jest także częścią składową operatu ewidencyjnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 p.g.i.k. Obok ewidencji, ustawodawca wskazuje także w pkt 2 powołanego przepisu zbiór dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kwalifikacji aktu notarialnego jako dokumentu należącego do zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez stwierdzenie, że "akty notarialne, orzeczenia sądowe, decyzje administracyjne stanowią część operatu ewidencyjnego, wchodzą tym samym w skład zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a w konsekwencji mają do nich zastosowanie zasady dotyczące udostępniania tych danych i pobierania opłat" (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2608/15, https://cbois.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). W związku z tym, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w składzie orzekającym podziela, akt notarialny należy uznać za dokument wchodzący w skład państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, który podlega udostępnieniu na zasadach określonych w p.g.i.k. Na marginesie, Sąd zwraca uwagę, że konstatacja Naczelnego Sądu Administracyjnego nie oznacza, że akt notarialny przestaje być uznawany za część operatu ewidencyjnego, który na podstawie art. 24 ust. 4 w związku z art. 24 ust. 5 pkt 2 p.g.i.k. podlega udostępnieniu. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że: "Każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym." Z kolei zgodnie z przepisem ust. 5 pkt 2: Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis. Zgodnie z art. 40a ust. 1 p.g.i.k. zasadą jest, że udostępnianie materiałów zasobu jest odpłatne. Wyjątki od zasady reguluje ust. 2 powołanego przepisu. Wśród enumeratywnego katalogu wyłączeń należy wskazać art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b p.g.i.k., który stanowi, że nie pobiera się opłaty z tytułu udostępniania materiałów zasobu, którego są udostępniane w trybie art. 15 ustawy o informatyzacji. Sąd zwraca uwagę, że organy I oraz II instancji uznały, że zgodnie z przytoczonym już stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, udostępnienie aktu notarialnego niejako automatycznie następuje za odpowiednią opłatą. Należy mieć jednak na uwadze, że ustawodawca określił przypadki, kiedy nie pobiera się opłaty z tytułu udostępnienia informacji z rejestru. Powołany przepis ustawy o informatyzacji stanowi: "Podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań." Z kolei ust. 2 stanowi: "Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych." Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, przepis art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji pozwala na sformułowanie następujących cech, jakimi musi się legitymować podmiot wnoszący o udostepnienie danych, zgromadzonych w rejestrze publicznym. Jest to podmiot publiczny, który wykonuje zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów. Dopiero wówczas, podmiot ten może wnioskować o udzielenie nieodpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w rejestrze publicznym prowadzonym notabene przez inny podmiot publiczny. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że Starosta jest organem prowadzącym rejestr publiczny, a Skarżący jako organ administracji publicznej realizuje zadania wynikające z przepisów ustaw. Rejestrem publicznym w znaczeniu art. 3 pkt 5 ustawy o informatyzacji jest rejestr, ewidencja, wykaz, lista, spis albo inna forma ewidencji, służąca do realizacji zadań publicznych, prowadzona przez podmiot publiczny na podstawie odrębnych przepisów ustawowych. Skarżący jest organem administracji publicznej, który w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania, zobowiązany jest do przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego na podstawie art. 7 k.p.a. Informacje, które są niezbędne do tego celu zawiera powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Pojęcie "niezbędności" Sąd wyjaśnił jako antonim "zbędności". Sąd uznał, że "organ prowadzący rejestr publiczny mógłby odmówić nieodpłatnego udostępnienia dostępu do żądanych danych zgromadzonych w tym rejestrze tylko w sytuacji, gdyby uzyskanie tegoż dostępu było zbędne dla realizacji określonych zadań publicznych wskazanych we wniosku" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 289/19, CBOSA). W ocenie tut. Sądu w sprawie, w której zapadło już prawomocne orzeczenie, "Nie stanowi zaś podstawy dla odmowy nieodpłatnego udostępnienia posiadanych danych stwierdzenie, że wnioskujący podmiot publiczny, względnie realizujący zadania publiczne może uzyskać przedmiotowe dane w inny sposób i we własnym zakresie" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1064/18, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym jest związany tym poglądem. Intencją ustawodawcy było umożliwienie skorzystania z zasobów danych, w których posiadaniu są inne organy administracji publicznej, co koresponduje z zasadą prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. Każdy organ prowadzący postępowanie administracyjne zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Niedopuszczalna byłaby sytuacja, w której organ mający sposobność uzyskania informacji w ramach konkretnego rejestru, musiałby poszukiwać innych źródeł tych samych informacji. Taka sytuacja stanowi zaprzeczenie uzasadnienia aksjologicznego, leżącego u podstaw ustawy o informatyzacji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim: "Przepis art. 15 ust. 2 u.i.d.p. wyraźnie stanowi, że dane zgromadzone w rejestrach powinny być udostępnione za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Nadto należy zauważyć, że dane zgromadzone w rejestrze udostępnia się na warunkach, w sposób, w zakresie i w terminie określonym w przepisach na których podstawie jest prowadzony rejestr (§ 3 ust. 1 rozporządzenia [rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym ]). Wskazane przepisy należy rozumieć w ten sposób, że organ powinien udzielić danych zgromadzonych w rejestrach wyłącznie w sposób przewidziany przepisami prawa" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 446/17, CBOSA). Skarżący złożył wnioski o udostępnienie dokumentów niezbędnych do realizacji zadania publicznego, w których określił formę w jakiej chce otrzymać informacje. Skarżący wskazał w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r., że udostępnienie danych może nastąpić w jakiejkolwiek możliwej do odczytania postaci. Skarżący dopuścił także możliwość wykonania kserokopii dokumentów w formie papierowej. Mając powyższe na uwadze, a także treść prawomocnego wyroku tut. Sądu, Starosta dopuścił się naruszenia prawa przez dokonanie błędnej wykładni przepisów p.g.i.k., szczególnie, że Sąd wyjaśnił uprzednio w jaki sposób powinno nastąpić udostępnienie danych z rejestru. Mając na względzie to, że akty notarialne należą zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także treść § 51 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393), zgodnie z którym wymiana danych między bazami danych ewidencji oraz udostępnianie danych z ewidencji innym systemom informatycznym lub teleinformatycznym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej odbywa się w postaci elektronicznej w formacie GML zgodnie ze schematem GML, zawartym w załączniku nr 4a do rozporządzenia, Starosta nie powinien wzywać Skarżącego do sprecyzowania wniosku tudzież modyfikowania treści. Nieuzasadnione było także przyjęcie, że w sytuacji braku odpowiedzi Skarżącego w terminie, nastąpi udostępnienie kopii aktów notarialnych w formie papierowej. Celem wykazania zasadności odmowy udostępnienia żądanych informacji, organ w treści uzasadnienia powinien był wykazać, że nie ma możliwości udostępnienia żądanych danych w postaci elektronicznej "w jakiejkolwiek możliwej do odczytania postaci". Tego wykazania zabrakło, stąd decyzje organów obu instancji nie mogą się ostać. Powołanie się przez organ na format GML jako jedyny obowiązujący format udostępniania danych jest o tyle chybione, że dotyczy to danych z ewidencji gruntów i budynków, której części nie stanowią wnioskowane przez Skarżącego dane. Zasadny jest zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. Organy obu instancji nie wykonały w sposób prawidłowy wyroku tut. Sądu. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, organ I oraz II instancji także ponownie dokonały błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o informatyzacji w związku z art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b p.g.i.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji publicznej naruszyły prawo, co sprawia, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty podlegają uchyleniu. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił obie decyzje, o czym orzekł w pkt 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265), a także § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości [...] zł w tym: [...] zł – wpis stały, [...] zł – opłata za czynności radcy prawnego (pkt 2. sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę Starosta, będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.