IV SA/Po 850/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi A.W., A.W. i L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję własną z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] i stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Wójt Gminy W. (zwany dalej również "Wójtem Gminy") zatwierdził projektu podziału nieruchomości składającej się z działek nr [...] o pow. [...] ha (na działki o nr [...]), nr [...] o pow. [...] ha (na działki [...]), [...] o pow. [...] ha (na działki o nr [...]), [...] o pow. [...] ha (na działki o nr [...]), zapisanych w księdze wieczystej nr [...], położonych w M., stanowiących własność A. i A. W. (zwany dalej również "skarżącymi"). Następnie decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] (decyzja błędnie oznaczona datą [...] marca 2013 r. – patrz pismo Wójta z dnia [...] czerwca 2016 r.) Wójt Gminy W. zatwierdził projektu podziału nieruchomości składającej się z działek nr [...] o pow. [...]ha; nr [...] o pow. [...] ha; [...] o pow. [...] ha; [...] o pow. [...] ha; [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, zapisanych w księdze wieczystej nr [...], położonych w M., stanowiących własność A. i A. W.. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. M. M. i P. M. (zwani dalej również "wnioskodawcami") wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta [...] wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 zwanej dalej "u.g.n."). Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej również "Kolegium"), działając na podstawie art. 93 ust. 1, ust. 2, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 u.g.n. i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej "k.p.a.") umorzyło postępowanie uznając, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy M. M. i P. M. podnieśli, że ich interes prawny wynika w szczególności z faktu, iż skarżący dokonując podziału działek, dążyli do pozbawienia wnioskodawców prawa przechodu i przejazdu albo zmiany tego prawa w sposób niekorzystny i uciążliwy dla wnioskodawców. Wnioskodawcy nie podzielili stanowiska Kolegium, iż podział nieruchomości nie dokonał żadnej zmiany w przysługującym im ograniczonym prawie rzeczowym, bowiem to właśnie na skutek dokonanego podziału i opartych na tym podziale dalszych działań skarżących naruszone zostało przysługujące wnioskodawcom prawo drogi koniecznej. Zdaniem wnioskodawców istnienie interesu prawnego potwierdza również udzielone przez Sąd Rejonowy w L. zabezpieczenia poprzez wpisanie do księgi wieczystej ostrzeżenia o zakazie zabudowy działek nr [...] i [...] w części stanowiącej pas o szerokości 4 metrów wiodących w dotychczasowym przebiegu przez ww. działki od istniejącej bramy wjazdowej na działce nr [...] w kierunku zachodnim do drogi wewnętrznej, stanowiącej działkę nr [...] i zakazie umieszczania przeszkód utrudniających wykonywanie prawa przechodu i przejazdu tym pasem. Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Kolegium, działając na podstawie art. 93 ust. 1, ust. 2, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 u.g.n. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wywiedzione w poprzedniej decyzji, iż wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w sprawie administracyjnej będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1074/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] września 2015 r. przesądzając, że wnioskodawcy posiadają interes prawny – tym samym legitymację procesową – do udziału w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Wnioskodawcom przysługuje bowiem ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności gruntowej drogi, prawo przechodu i przejazdu przez działki objęte decyzją podziałową (działki nr [...] oraz [...]). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1, ust. 2, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 u.g.n., § 13 ust. 5 pkt 3a uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2012r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy letniskowej we wsi M. ([...]) oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, § 2, art. 158 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] i orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] Kolegium wyjaśniło, że decyzja Wójta [...] dotyczy podziału nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. ([...]). Działki nr [...], [...], [...] oraz [...] położone były na terenie oznaczonym symbolem 2MNL. Z kolei działki nr [...] i [...] położone były na terenie oznaczonym symbolem 1MNL. W myśl § 13 ust. 5 pkt 3 a ww. uchwały minimalna powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę obiektami kubaturowymi nie może być mniejsza niż 1000m2 - dla terenu 1MNL, oraz 1500m2 - dla terenu 2MNL. Mając to na uwadze Kolegium uznało że decyzja Wójta [...] z dnia [...] marca 2013 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości składającej się z działek nr [...] o powierzchni [...] ha; nr [...] o powierzchni [...] ha; [...] o powierzchni [...] ha; [...] o powierzchni [...]ha; [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha zapisanych w księdze wieczystej nr [...], położonych w M., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 93 ust. 1 u.g.n. w związku z § 13 ust. 5 pkt 3a uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Treść § 13 ust. 5 pkt 3 a ww. uchwały nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, co oznacza, że jego uchybienie stanowi rażące naruszenie prawa. Tym samym w ocenie Kolegium zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. W., A. W. oraz L. W. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 93 ust. 1 u.g.n. w związku z § 13 ust. 5 pkt 3a uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem podział geodezyjny działek spowodował powstanie wyłącznie działek gruntu (ewidencyjnych), a nie działek budowlanych, których to minimalną powierzchnię określa plan miejscowy; - § 3 ust. 5 oraz § 13 ust. 5 pkt 3 a uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w związku z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.; zwanej dalej jako "u.p.z.p.") polegające na błędnym ich zastosowaniu oraz przyjęciu, w okolicznościach faktycznych sprawy, iż mamy do czynienia z działkami budowlanymi, w sytuacji, gdy sam podział geodezyjny gruntów nie stworzył działek mających taki charakter; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnym jego zastosowaniu i przyjęciu, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "rażącym" naruszeniem prawa, tj. art. 93 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 13 ust. 5 pkt 3a uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., w sytuacji gdy dokonany podział miał charakter wyłącznie ewidencyjny, a jego celem było zagospodarowanie dzielonej nieruchomości gruntowej w sposób umożliwiający powstanie działek budowlanych w zgodzie z postanowieniami ww. uchwały. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżących Kolegium pominęło fakt, iż w przedmiotowej sprawie, po dokonanym podziale, mamy do czynienia z działkami ewidencyjnymi gruntu, nie zaś z działkami budowlanymi. Zaznaczyli, że z § 13 ust. 5 pkt 3 a ww. uchwały wynika, że wtórny podział nieruchomości gruntowej ma odnosić się do działek budowlanych odsyłając jednocześnie w § 3 ust. 5 uchwały do definicji "działki budowlanej" zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie wskazano, iż działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Dokonany podział ewidencyjny nieruchomości nie prowadził bezpośrednio do powstania działek budowlanych, jednakże był on celem czy też środkiem, aby takie działki stworzyć Skarżący zaznaczyli, że błędne jest utożsamianie działki budowlanej z działką jako geodezyjną jednostką ewidencyjną w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przeprowadzony podział ewidencyjny powodował wyłącznie powstanie działek ewidencyjnych gruntu, a nie działek budowlanych. W ocenie Skarżących Kolegium błędnie uznało również, że stwierdzone przez organ naruszenie prawa ma charakter rażący. Zaznaczyli, że ustawodawca w znacznym stopniu wyjaśnił treść i znaczenie kryterium podziału polegające na badaniu zgodności z planem miejscowym, gdyż w art. 93 ust. 2 u.g.n. wskazał, że zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Powyższe oznacza, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu, a także czy służy temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału z punktu widzenia jego zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego gospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Oznacza to, że organ w ramach dokonywanej oceny zgodności podziału z ustaleniami planu musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy proponowany projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału. Kolegium poprzestało wyłącznie na literalnej interpretacji przepisów nie dokonując przy tym ustaleń faktycznych prowadzących do wyjaśnienia przyczyn dla których skarżący dokonali takiego podziału, czemu ten podział miał służyć i do czego prowadzić, co miało istotny wpływ na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. W ocenie skarżących podział ewidencyjny działek na mniejsze, aniżeli minimalna powierzchnia w zakresie ustalonym planem, w tej sytuacji, nie może być traktowane jako z nim sprzeczny, ponieważ takie działanie jest dopuszczalne, a dokonany podział na działki ewidencyjne nie stoi na przeszkodzie realizacji tak celu, jak również przeznaczenia nieruchomości, co więcej jest on jemu ściśle podporządkowany. Przedmiotowe działki gruntu na skutek ewidencyjnego podziału miały stać się dopiero podstawą do uzyskania na dzielonej geodezyjnie nieruchomości działek budowlanych w wymiarach przyjętych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie ujmując przy tym niczego prawu obciążającemu przedmiotowe działki w postaci służebności przechodu i przejazdu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. uczestnicy postępowania M. M. i P. M. wnieśli o oddalenie skargi. Stwierdzili, że pojęcie działki budowlanej jest pojęciem węższym od pojęcia działki gruntu, a pojęcie działki budowlanej stanowi "kwalifikowaną" działkę gruntu, spełniającą wymagania określone w przepisach i aktach prawa miejscowego, takich jak plan zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie działki powstałe poprzez dokonany podział są działkami budowlanymi. W ocenie uczestników podział działek dokonany przez skarżących w żaden sposób nie prowadzi do lepszego zagospodarowania terenu oraz stworzenia działek budowlanych. Zamiarem skarżących od samego początku był podział działek w celu ich sprzedaży i budowy obiektów letniskowych, zgodnie z przeznaczeniem terenu na którym się znajdują. Zdaniem uczestników w niniejszej sprawie naruszenie prawa jest oczywiste i doprowadziło do wydania decyzji wbrew przesłankom wskazanym w obowiązujących przepisach Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy stanowił art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który przewiduje, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie panuje niebudzący wątpliwości pogląd, że rażące naruszenie musi być oczywiste, a zatem polegać na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a skutki wywołane przez decyzję uznaną za rażąco naruszającą prawo musiałyby być nie do zaakceptowania z punku widzenia wymagań praworządności. Powołanie się na rażące naruszenie prawa, może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów (por. wyroki NSA z dnia 9 lutego 2012 r., II OSK 1280/11 z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2375/13 oraz z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II OSK 444/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1954/13). Przed przejściem do oceny stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, że za stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta [...] nr [...] przemawiał już sam fakt, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Wójta [...] nr [...] Decyzja Wójta Gminy nr [...] wydana została w następstwie podziału nieruchomości dokonanego decyzją nr [...] Zgodnie z tezą wyrażoną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OPS 2/12 stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Na okoliczność tą nie zwróciło uwagi Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pozostaje to jednak bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Przechodząc natomiast do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem wskazanych w niej przesłanek przemawiających za stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że została ona wydana na podstawie art. 93 ust. 1 u.g.n., który przewiduje, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym jak wynika z art. 93 ust. 2 u.g.n. zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z powyższych przepisów wynika, że rozstrzygając sprawę dotyczącą zatwierdzenia podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu, natomiast podział ewidencyjny nieruchomości pełni funkcje służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Ewa Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX/el.). Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Powierzchnia i konfiguracja przestrzenna nowowydzielonych działek stanowią bowiem parametry, które przekładają się na ich przyszłe zagospodarowanie (wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 107/13; http;//orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że w dniu wydania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2013 r. dla terenów objętych tą decyzją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2012r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy letniskowej we wsi M. ([...]). Zgodnie z § 13 ust. 5 pkt 3 lit. a ww. uchwały minimalna powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę obiektami kubaturowymi, powstająca z wtórnego podziału terenu, nie może być mniejsza niż: - 1000 m2 – dla terenu 1MNL - 1500 m2 – dla tereny 2MNL Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że zgodnie z § 3 ust. 5 uchwały ilekroć w uchwale mowa o działce rozumie się przez to działkę budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (art. 2 pkt 12 u.p.z.p.). Analiza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozostawia wątpliwości, że działki [...], [...], [...] stanowią działki przeznaczone pod zabudowę z rozumieniu § 13 ust. 5 pkt 3 lit. a ww. uchwały. Położone są one bowiem na terenie oznaczonym w uchwale symbolem 2MNL dla których przewiduje się możliwość realizacji zabudowy letniskowej (§ 10 ust. 1 pkt 1). Oznacza to, że nowo wydzielone działki musiały spełniać wymogi wynikające z § 13 ust. 5 pkt 3 lit. a ww. uchwały. Tymczasem nowowydzielone działki o nr [...] (pow. [...] ha), [...] (pow. [...] ha) oraz [...] (pow. [...] ha), nie spełniają warunku minimalnej powierzchni działki powstającej z podziału terenu określonej w § 13 ust. 5 pkt 3 lit. a ww. uchwały. W konsekwencji uznać trzeba, że Kolegium prawidłowo oceniło,że decyzja Wójta Gminy w sposób oczywisty narusza przepis art. 93 ust. 1 u.g.n. w związku z § 13 ust. 5 pkt 3 lit. a ww. uchwały. Zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać trzeba, że skarżący prawidłowo zauważają, iż pojęcie działki ewidencyjnej i działki budowlanej nie są ze sobą tożsame. Niemniej jednak argumentacja w tym zakresie zawarta w skardze nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla oceny zgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Racje mają skarżący , iż w wyniku podziału nieruchomości doszło do powstania nowych działek ewidencyjnych. Jednak o tym czy nowopowstałe działki stanowią działki budowlane decydować w głównej mierze będą ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ten natomiast przeznacza tereny oznaczone symbolem 2MLN jako tereny zabudowy letniskowej. Z powyżej wskazanych powodów Sad na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.