IV SA/Po 854/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. Ż. kwotę [...]zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. Ż. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej jako PINB) z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. M. K. zwróciła się do PINB z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego dotyczącego dobudówki przy ul. [...] w P.. W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. PINB zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z prośba o przekazanie dokumentacji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi, wraz z pismem z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]) Urząd Miasta P. przekazał do PINB akta sprawy [...] Dnia [...] lipca 2015 r. PINB przeprowadził kontrolę w sprawie zabudowy nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], obręb K., arkusz [...]). Z protokołu sporządzonego podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB wynika, że na terenie działki znajduje się m. in. trwale związany z gruntem obiekt konstrukcji tradycyjnej, posiadający jedną kondygnację nadziemną i częściowe podpiwniczenie, dach płaski kryty papą, stropodach żelbetowy, od strony ogrodu taras, wyniesiony ponad teren z uwagi na spadek terenu. Budynek funkcjonuje jako mieszkalny. Z oświadczenia J. Ż. wynika, że jest ona właścicielem i użytkownikiem obiektu. Ponadto z oświadczeń M. K. i J. Ż. wynika, że nie posiadają one wiedzy czy zostało wydane pozwolenie na budowę obiektów objętych kontrolą, inwestorem rozbudowy i przebudowy w/w obiektu była Pani J. Ż., powstał on w latach 80-90 ubiegłego wieku oraz został rozbudowany ok. 2006 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]) PINB zwrócił się do Zarządu [...] z prośbą o udostępnienie do wglądu zdjęć lotniczych przedmiotowej nieruchomości. W odrębnych pismach z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]) PINB zwrócił się do Archiwum Państwowego z prośbą o wskazanie czy w zasobach archiwum znajdują się dokumenty dotyczące przedmiotowej nieruchomości oraz do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z prośbą o przekazanie wypisów i wyrysów z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla tejże działki. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. ([...]) Archiwum Państwowe w P. poinformowało PINB, że w jego zasobach nie odnaleziono materiałów archiwalnych dotyczących nieruchomości położonej przy ul. [...] w P.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] PINB nakazał Pani J. Ż. rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], ark. [...], obręb K.) przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb K.) wybudowanego przed rokiem 1995, oznaczonego kolorem zielonym na załączniku graficznym do decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. Ż.. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P. wykonano wolnostojący budynek gospodarczy trwale związany z gruntem, wzniesiony przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] w P. w technologii tradycyjnej z dachem płaskim pokrytym papą, budynek został wzniesiony na planie prostokąta o wymiarach 2,93m x 3,4Im, zgodnie z oświadczeniem obecnych w czasie kontroli M. K. i J. Ż. budynek został wzniesiony w latach 70-tych XX-go wieku, a właścicielem i użytkownikiem jest J. Ż.. Z akt sprawy organu pierwszej instancji oraz dokumentacji przekazanej przez Urząd Miasta P. wynika, że nie zostało wydane pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu. Z analizy zdjęć lotniczych przekazanych organowi pierwszej instancji przez Zarząd [...] wynika, że przedmiotowy budynek znajdował się na działce już w 1995 r. (co potwierdza wyjaśnienia stron postępowania, iż powstał on w latach 80-tych ubiegłego wieku). Z analizy powyższych zdjęć oraz załącznika do protokołu sporządzonego podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB dnia [...] lipca 2017 r. wynika, że wymiary budynku gospodarczego wynoszą 3,41m x 2,93m. Następnie organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że działka nr [...], ark. 11 obręb K. znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Północno[...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 r. (Dz. Urz. woj. Wlkp. z dnia [...] kwietnia 2013 r.). Część ogrodowa działki, na której znajduje się przedmiotowy obiekt usytuowana jest na terenie oznaczonym w w/w planie miejscowym symbolem [...] Z § 5 ust. 5 pkt 2 tego planu wynika, że na terenie oznaczonym wskazanym symbolem zakazuje się lokalizacji budynków, Organ wskazał, iż analizując czy przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów w sposób uniemożliwiający jego zalegalizowanie należy mieć na uwadze treść uchwały NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. (sygn. 11 OPS 2/13). Organ podniósł, iż Miejska Pracownia Urbanistyczna, wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. ([...]) przekazała do PINB: - plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta P. 1990 zatwierdzony przez Wojewodę P. w dniu [...] sierpnia 1975 r., stanowiącego integralną część planu zagospodarowania Województwa P. zatwierdzonego uchwałą nr [...] W.R.N. z dnia [...] października 1977 r. (Dz. U. W.R.N. nr [...]). - plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P. uchwalony uchwałą nr [...]/66 Prezydium Rady N. miasta P. z dnia [...] września 1966r.; - ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. U. Woj. P. . 1994r. nr [...], poz. 246 z dnia [...] grudnia 1994 r.); - miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] maja 1994 r. opublikowany w Dz. Urz. Woj. Nr [...] z dnia [...] lipca 1994 r. Organ wyjaśnił, że z ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1966 r. wynika, że dopuszczał on mieszkalnictwo rodzinne o niskiej intensywności jedynie w południowej części w rejonie jeziora K. . Z pisma MPU, nie wynika by plany szczegółowe dopuszczały budownictwo na przedmiotowym terenie. Podobnie w miejscowym planie z 197 5r. wskazano, że w rejonie jeziora K. przewiduje się adaptację istniejącej zabudowy jednorodzinnej rozproszonej na terenie zabudowy oraz nie dopuszcza się dalszej zabudowy. Z kolei w miejscowym planie szczegółowym z 1994r. budynek znajduje się na obszarze oznaczonym jako A1Z przeznaczonym pod użytek ekologiczny, na którym projektuje się jedynie 3 domy mieszkalne w formie rezydencji. Ogólny miejscowy plan zagospodarowania z 199 4r. wskazuje, że Jezioro K. - południowy brzeg stanowi użytek ekologiczny i przewiduje zachowanie dotychczasowego sposobu użytkowania z uwzględnieniem obiektów przewidywanych w projekcie planu szczegółowego. Należy zatem mieć na uwadze, że część działki, na której znajduje się przedmiotowy obiekt nie była nigdy przeznaczona pod zabudowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła J. Ż. podnosząc, iż miejscowy plan zagospodarowania terenu z 1975 r. przewidywał adaptację istniejącej zabudowy w rejonie jeziora. Ponadto wskazano, iż wątpliwym jest aby poprzedni właściciel posadowił obiekt samowolnie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 października starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. W piśmie procesowym w z dnia [...] stycznia 2018 r. uczestniczka postępowania M. K. wniosła o oddalenie skargi wskazując, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ma istotne znaczenie w toczącej się sprawie cywilnej, ponieważ nie może dojść do zawarcia ugody. Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oświadczając, że nie wierzy żeby teściowa cokolwiek zrobiła niezgodnie z prawem, oraz że nie wie dlaczego budynek gospodarczy ma przeszkadzać w podziale. Pełnomocnik uczestniczki wniósł o oddalenie skargi podzielając stanowisko organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowił przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Zastosowanie w niniejszej sprawie powyższych przepisów oparte zostało na prawidłowych podstawach prawnych. Niesporne w sprawie bowiem jest, że budynek gospodarczy, którego niniejsze postępowanie dotyczy, postawiony został przed dniem [...] stycznia 1995 r. Zgodnie z oświadczeniem złożonym podczas kontroli przez M. K. oraz J. Ż., a następnie potwierdzonym również w skardze, wynika, że przedmiotowym obiekt powstał w latach 70-tych. Powyższe potwierdzają również uzyskane w toku postępowania zdjęcia satelitarne. Przy czym wskazać należy, że na gruncie niniejszej sprawy bez znaczenia jest czy obiekt powstał przed [...] marca 1975 r. tj. pod rządami obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.) czy też po [...] marca 1975 r., a więc za czasów obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 ze zm.). W orzecznictwie przyjęto, który to pogląd Sąd w niniejszym składzie podziela, że do obiektów, które zostały wybudowane przed dniem 1 marca 1975 r. stosuje się Prawo budowlane z 1974 r. a nie Prawo budowlane z 1961 r. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 496/15, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Z kolei, zgodnie z art. 103 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016, poz. 290), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2). Z powyższych względów słusznie organy uznały, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto w niniejszej sprawie prawidłowo organ ustalił, że sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Co prawda w toku postępowania strona skarżąca, w tym również w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosiła, iż nie wierzy, że sporny obiekt powstał w warunkach samowoli, to jednakże nie przedstawił żadnych dowodów na tą okoliczność. Również organowi w toku postępowania nie udało się pozyskać z Urzędu Miasta czy też Archiwum Państwowego jakichkolwiek dokumentów świadczących o legalnej realizacji inwestycji. Z powyższych względów słusznie organ uznał, iż doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.. Jednakże w niniejszej sprawie organ przedwcześnie uznał, że nie zaistniały przesłanki określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazuje z kolei, że terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Z powyższej regulacji wynika, że na jego podstawie można nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego tylko z dwóch przyczyn: 1 - wzniesienia obiektu na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę; - wzniesienia obiektu na terenie przeznaczonym pod zabudowę innego rodzaju. Dla powyższej oceny istotne znaczenie odgrywają postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak przy tym wyjaśnił NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014, nr 6, poz. 89) przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że wprawdzie przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu orzekania przez organ administracji, lecz sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby nakazanie rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie orzekania przez organy z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. Wedle takiej wykładni, którą Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, badanie przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym konieczne jest tylko wtedy, gdy aktualne przepisy zabudowy danego rodzaju nie dopuszczają (zob. wyr. NSA z 26 maja 2017 r. II OSK 1766/16, CBOSA). Powyższe oznacza, że orzekające w sprawie organy winny dokonać szczegółowej analizy wszystkich miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla obszaru, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa samowola budowlana od czasu jej realizacji, do chwili obecnej, a wyniki poczynionych w tym zakresie ustaleń winny znaleźć precyzyjne i wyczerpujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydawanej w sprawie decyzji. Organ winien w szczególności ustalić nie tylko jakie było zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego terenu w poszczególnych obowiązujących historycznie i aktualnie planach miejscowych, lecz także poczynić ustalenia co do tego czy plany te przewidywały przeznaczenie uzupełniające, a jeżeli tak to jakie i czy w ramach tegoż przeznaczenia uzupełniającego dopuszczalna była realizacja na działce inwestora zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. W ocenie składu orzekającego zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja w zakresie powyższych ustaleń są zbyt lakoniczne. W niniejszej sprawie Miejska Pracownia Urbanistyczna wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2015r. ([...]) przesłała do organu: - plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta P. 1990 zatwierdzony przez Wojewodę P. w dniu [...] sierpnia 1975r., stanowiącego integralną część planu zagospodarowania Województwa P. zatwierdzonego uchwałą nr [...] W.R.N. z dnia [...] października 1977r. (Dz. U. W.R.N. nr [...]). - plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P. uchwalony uchwałą nr [...]/66 Prezydium Rady N. miasta P. z dnia [...] września 1966r.; - ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 1994r. (Dz. U. Woj. P. . 1994r. nr [...], poz. 246 z dnia [...] grudnia 1994r.); - miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] maja 1994r. opublikowany w Dz. Urz. Woj. Nr [...] z dnia [...] lipca 1994r. Z powyższych względów organ winien dokonać analizy dopuszczalności przedmiotowej inwestycji z każdym z poszczególnych planów. Natomiast w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ograniczył się do stwierdzenie, że żaden z analizowanych miejscowych planów zagospodarowania terenu nie dopuszczał zabudowy na terenie, na którym obecnie znajduje się budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania. Tylko w odniesieniu do planu z 1994 r. organ poczynił bardziej szczegółowe rozważania. Powyższego uchybienia nie naprawił organ odwoławczy, który stwierdził, że z "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1966r. wynika, że dopuszczał on mieszkalnictwo rodzinne o niskiej intensywności jedynie w południowej części w rejonie jeziora K. . Z pisma MPU, nie wynika by plany szczegółowe dopuszczały budownictwo na przedmiotowym terenie. Podobnie w miejscowym planie z 1975r. wskazano, że w rejonie jeziora K. przewiduje się adaptację istniejącej zabudowy jednorodzinnej rozproszonej na terenie zabudowy oraz nie dopuszcza się dalszej zabudowy.". W ocenie Sądu powyższe ustalenia są zbyt lakoniczne. Przede wszystkim wskazać należy, iż w aktach administracyjnych znajduje się tylko jedno pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej tj. pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r. wraz z którym przesłano wyrysy i wypisy planów. W piśmie tym Miejska Pracownia Urbanistyczna nie zawarła jakiejkolwiek oceny odnoszącej się do kwestii zgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami poszczególnych planów. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Miejska Pracownia Urbanistyczna przesłała wyłącznie wypisy i wyrysy wskazanych w tym piśmie planów. Z powyższych względów odwoływanie się przez organ odwoławczy do powyższego pisma nie znajduje uzasadnienia. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, iż z uwagi na nie naniesienie na wyrysach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego położenia działki, na której zrealizowano przedmiotowy obiekt nie ma możliwości zweryfikowania, które to postanowienia planu odnoszą się do przedmiotowych terenów i które te postanowienia nie dopuszczają zabudowy. Z powyższych względów uznać należy, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania – art. 77 i 77 § 1 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a polegającym na braku wyjaśnienia jej wszystkich istotnych okoliczności i sporządzenia uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom ustawowym. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien dokonać ponownej analizy postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dając następnie temu wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu pozwalających na ich weryfikację przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (500 zł).