IV SA/Po 855/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska /spr./ WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. T., K. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz A. T. kwotę [...](sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Wojewody na rzecz K. T. kwotę [...](sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. T. i K. T. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Z. K. zwrócił się do Burmistrza [...] o wymeldowanie córki A. T. oraz wnuka K. T. z pobytu stałego pod adresem: [...], ul. [...]. Uzasadniając żądanie wskazał, że ww. osoby od 6 lat nie zamieszkują pod wskazanym adresem. Jednocześnie podał adres, pod którym wymienieni zamieszkują, tj. ul. [...] w Kole. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu A. T. i K. T. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ulicy [...] w Kole. Odwołując się od powyższej decyzji A. T. i K. T. podnieśli, że decyzja organu I instancji jest niezgodna z rzeczywistym stanem rzeczy oraz pominięciem niektórych faktów i dowodów. Przedmiotowej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 i 77 Kpa. Wojewoda w dniu [...] listopada 2015 r. wydał decyzję nr [...] 5.1, którą uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony i rozpatrzony w sposób dostateczny do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazał, że organ winien uzupełnić materiał dowodowy i wyjaśnić wszystkie okoliczności sporne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1158/15 skargę na powyższą decyzję odrzucił. Burmistrz [...] po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego - decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "Kpa") oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016, poz. 722 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu A. T. i K. T. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego pod adresem: K. , ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. T. i K. T. wnosząc o uchylenie decyzji I instancji w całości i wydanie decyzji uchylającej ich wymeldowanie. W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów prawa oraz przytoczeniu zeznań świadków wskazał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, iż lokal przy ulicy [...] nie stanowi centrum życiowego A. T. i K. T.. Odwołujący się przebywają w nim jedynie okazjonalnie w celach odwiedzin W. K., nocują w nim sporadycznie, natomiast ich centrum życiowe jest skoncentrowane w lokalu przy ulicy [...], gdzie mieszkają wraz z T. S.. Wniosek taki wyprowadzić należy z treści zeznań świadków (sąsiadów) zamieszkujących przy ulicy [...] i przy ulicy [...], w tym również z zeznań matki W. K., która poza twierdzeniem, że ww. stale zamieszkują choć nie zawsze nocują przy ulicy [...], nigdy nie potwierdziła, że jest osobą wymagającą stałej opieki, jak twierdzą odwołujący. Nie potwierdziła także, że córka z wnukiem w tym mieszkaniu sprzątają, gotują, piorą itp. Wskazała natomiast, że codziennie sama sobie gotuje obiady, że częściowo zakupy robi sama, a wędliny i inne produkty kupuje córka. Okoliczności świadczące o trwałym związaniu swojego centrum życiowego przez ww. z lokalem przy ulicy [...] potwierdził natomiast T. S., który do protokołu z rozprawy podał, że A. i K. kąpią się w jego łazience, Aneta gotuje obiady w jego kuchni, robi pranie w jego mieszkaniu, pierze rzeczy jego, swoje i syna. Fakt zamieszkiwania odwołujących się przy ulicy [...] potwierdził także zamieszkujący w tym samym bloku świadek K. O.. P. tym świadkowie zamieszkujący w bliskim sąsiedztwie przy ulicy [...] twierdzą, że ww. od dawna już nie zamieszkują, lecz jedynie odwiedzają W. K.. Należy tutaj zauważyć, że dowody z przesłuchania najbliższych sąsiadów są w zasadzie źródłem obiektywnej wiedzy o przebywaniu osoby pod danym adresem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że o zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określony lokal jest głównym ośrodkiem działalności danej osoby, tam też skoncentrowana jest jej aktywność życiowa (postanowienie NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OW 83/14). W zeznaniach świadków nie można dopatrzeć się intencji wprowadzenia organu w błąd. Zeznania te są rzeczowe, spójne i korespondują z treścią wniosku o wymeldowanie oraz z informacją otrzymaną z Policji przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. [...] W piśmie tym poinformowano bowiem, iż na podstawie kilku sprawdzeń oraz przeprowadzonego wywiadu środowiskowego z mieszkańcami drugiej klatki przy ulicy [...] ustalono, że ww. od kilku lat przebywają w mieszkaniu T. S. przy ulicy [...] w Kole. Fakt ten potwierdza także K. T., który swojemu pracodawcy podał, że mieszka przy ulicy [...] (wniosek z dnia [...].09.2015 r. skierowany do Burmistrza [...] o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników). Dodać należy, iż zapytany podczas rozprawy administracyjnej, dlaczego podał taki adres K. T. odpowiedział " nie wiem, nie pamiętam". Dodatkowo fakt nie zamieszkiwania odwołujących się w lokalu przy ulicy [...] potwierdzony jest faktem minimalnego zużycia wody i odprowadzania odpadów komunalnych przez jedną zgłoszoną zamieszkującą osobę (pismo Spółdzielni Mieszkaniowej w K. z dnia [...] września 2015 r., [...]grudnia 2015 r. oraz [...] kwietnia 2016 r.), W tych okolicznościach stwierdzić należy zatem, iż pozostawione przez odwołujących się rzeczy osobiste oraz wyposażenie pokoju, nie mogą wskazywać na to, że wymienieni nie przenieśli swojego centrum życiowego pod inny adres. W świetle art. 35 ustawy, fakt pozostawiania rzeczy osobistych w miejscu ostatniego zameldowania nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie, nie wiąże się z faktycznym trwałym przebywaniem właścicieli tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania. Jeżeli przez dłuższy czas strony, będąc zameldowane w lokalu do którego mają nieograniczony dostęp, mieszkają w innym lokalu, to tym samym dają wyraz swojej woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie nie przebywają, a jedynie niezgodnie z przepisami o ewidencji ludności są nadal zameldowane. Zaakcentowania wymaga, że opuszczenie miejsca pobytu stałego nie musi wiązać się z całkowitym zaprzestaniem przebywania w danym miejscu i całkowitym zerwaniem z nim kontaktu. Chodzi bowiem o takie opuszczenie miejsca pobytu, które łączy się z przeniesieniem i skoncentrowaniem swojego życia w innym miejscu. Samo bowiem twierdzenie o zamieszkiwaniu w miejscu zameldowania, nie poparte jednocześnie zachowaniami, które charakteryzują stałe zamieszkiwanie, nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że nie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. Ujawnione związki odwołujących się z dotychczasowym miejscem stałego zameldowania i przyczyny, z jakich sporadycznie przebywają w tym lokalu, nie są tego rodzaju, aby wskazywały, że mają tam zorganizowane centrum życiowe, i że przebywają tam stale. Biorąc pod uwagę fakt, że przebywanie poza miejscem zameldowania trwa od kilku lat i trwa nadal, zaś wizyty są jedynie sporadyczne, trudno uznać za zasadne twierdzenia odwołujących się, jakoby w przedmiotowym lokalu koncentrowało się ich centrum życiowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli A. T. oraz K. T. zarzucając jej naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 3 Kpa poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2016r. została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i prawomocną, co powoduje nieważność zaskarżonych decyzji, - naruszenie przepisów art. 80 w zw. z art. 7 i 8 Kpa poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób naruszający zasadę swobodnej oceny dowodów i zasady logiki, w wyniku czego organ uznał, że A. T. i K. T. nie przebywają w lokalu mieszkalnym z zamiarem stałego pobytu i na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymeldował skarżących z lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ulicy [...] mimo braku jakichkolwiek podstaw do tego. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności w całości decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r. wymeldowującą A. T. i K. T. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego pod adresem K. , ulica [...] i uchylenie w całości z tego powodu wskazanych decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że Z. K. już w dniu [...] stycznia 2014r. zwrócił się o wymeldowanie A. T. i jej syna K. T. z mieszkania znajdującego się w Kole przy ulicy [...]. Ww. wniosek został rozpatrzony negatywnie decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2014r. (nr [...]), na mocy której odmówiono wymeldowania skarżących. Od powyższej decyzji Z. K. złożył odwołanie, jednakże decyzją z dnia [...] maja 2014r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza [...]. W dniu [...] stycznia 2015r. Z. K. ponownie wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie A. T. i K. T. z ww. mieszkania. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. odmówił również wymeldowania ww. z przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Wskazana decyzja stała się ostateczna i uprawomocniła się z uwagi na brak skutecznego odwołania się wnioskodawcy. Dalej skarżący podnieśli, że w dniu [...] czerwca 2015r. Z. K. kolejny raz złożył wniosek, w którym domagał się wymeldowania skarżących A. T. i K. T. z przedmiotowego lokalu. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. wymeldował skarżących z pobytu stałego, którą to decyzje Wojewoda utrzymał w mocy nie wzruszając w ogóle wcześniejszych prawomocnych i ostatecznych decyzji o odmowie wymeldowania skarżących. Zdaniem skarżących przedstawione okoliczności wyraźnie wskazują, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2016r. wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 16 § 1 Kpa, ponieważ zostały wydane pomimo, że nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania o wymeldowanie skarżących na podstawie wniosku Z. K. z dnia [...] czerwca 2015r. Poprzednia decyzja w sprawie wymeldowania A. T. i K. T. z przedmiotowego lokalu został wydana w dniu [...] kwietnia 2015r. i nie została skutecznie zaskarżona. Decyzja ta stała się zatem decyzją nie tylko prawomocną, ale i ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 Kpa. To samo dotyczy decyzji z dnia [...] marca 2014r. o odmowie wymeldowania skarżących. Skarżący podnieśli, iż decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. o odmowie wymeldowania skarżących nie została ani uchylona ani zmieniona, nie stwierdzono również jej nieważności. Tym samym, w obrocie prawnym pozostają trzy decyzje o sprzecznym rozstrzygnięciu, co narusza wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 855/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OZ 1328/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 18 października 2016 r. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący wskazali, iż wnioskodawca przedmiotowego lokalu nie zamieszkuje już od 21 lat. Skarżąca wskazała, że to ona wraz z mamą utrzymuje to mieszkanie i przeprowadza remonty. Skarżący podnieśli, że nie opuścili na stałe przedmiotowego lokalu. W tym mieszkaniu są ich rzeczy osobiste. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi wskazując, że sprawa ciągnie się od wielu lat. Podał również, że jest nieprawdą że córka mieszka i opiekuje się matką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "Ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności ( Dz. U. z 2016 r. poz. 722 ze zm. - dalej: u.e.l.), w myśl którego organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wyjaśnić trzeba, iż obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34, Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716) podkreślił rejestracyjny charakter meldunku i wskazał, że przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie – "uprawnienie" do lokalu, a ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Uwzględniając tę definicję, należy przyjąć, iż stanowiące hipotezę przepisu art. 35 u.e.l. opuszczenie miejsca pobytu stałego, nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym, niż miejsce pobytu stałego, ale konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych – na gruncie analogicznych przepisów ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. D. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) - wskazywano przy tym, że jeżeli osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu, a opuszczenie miało charakter dobrowolny lub wynikało z czynności właściwego organu mającego swe oparcie w prawie, to okoliczność ta stanowi podstawę faktyczną do orzeczenia o wymeldowaniu tej osoby (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 195/09, orzeczenia.nsa.gov.pl CBOSA – dalej "CBOSA"). Dalej wskazać należy, iż dokonując ustaleń faktycznych w toku postępowania administracyjnego organy administracji respektować winny naczelne zasady i reguły, określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest zasada zawarta w przepisie art. 7 Kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to, że w toku postępowania administracyjnego należy z urzędu przeprowadzić dowody, służące ustaleniu wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie należy wskazać na okoliczność, która nie była przedmiotem analizy organów obydwu instancji, a która to okoliczność podniesiona została w skardze. Z akt administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż sprawa wymeldowania A. T. oraz K. T. z pobytu stałego pod adresem: [...], ul. [...] była już przedmiotem postępowania administracyjnego w 2014 r., w wyniku którego w dniu [...] marca 2014 r. zapadła decyzja odmawiająca wymeldowania z pobytu stałego pod tym samym adresem. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] Również w 2015 r. toczyło się postępowanie o wymeldowanie A. T. oraz K. T. z pobytu stałego pod adresem: [...], ul. [...] i również w tym przepadku zapadła decyzja ostateczna o odmowie wymeldowania ( decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]). Rozpoznając niniejszą sprawę, organy powinny zatem w pierwszym rzędzie wyjaśnić, czy nie zachodzi przeszkoda w postaci powagi rzeczy osądzonej (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa) do rozstrzygnięcia spawy tj. czy pomiędzy poprzednimi postępowania, a toczącym się obecnie postępowaniem nie zachodzi tożsamość. O tożsamości można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej. Zauważyć należy, że decyzja administracyjna, która stała się decyzją ostateczną, zgodnie z zasadą trwałości może być wzruszona tylko w nadzwyczajnym trybie kontroli, ponadto tworzy stan powagi rzeczy osądzonej. Sytuację taką należy rozumieć jako skuteczne, jednostronne, trwałe skonkretyzowanie stosunku administracyjnoprawnego między stroną postępowania a organem administracji publicznej, który dokonał takiej konkretyzacji. Od tej pory wzajemne relacje stron stosunku kształtuje decyzja administracyjna, usuwając w cień abstrakcyjną normę prawa administracyjnego materialnego, stanowiącą podstawę postępowania zwieńczonego wydaniem decyzji. Zasada res iudicata stanowi przeszkodę wobec ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a więc w oparciu o niezmieniony stan faktyczny i prawny sprawy, kształtowany przez przepisy prawa materialnego. Należy jednak zaznaczyć, że w sprawach dotyczących wymeldowania, nie w każdym przypadku istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o odmowie wymeldowania z określonego miejsca pobytu stałego w okolicznościach konkretnej sprawy, wyłączy możliwość ponownego orzekania w tej sprawie w odniesieniu do tej samej osoby, tego samego miejsca i na wniosek tego samego wnioskodawcy. Nawiązując do wspomnianego wyżej zagadnienia tożsamości sprawy związanej z "niezmienionymi okolicznościami faktycznymi" wskazać należy, że wykładnia przepisów ustawy o ewidencji ludności, podobnie jak poprzedniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca wiąże podstawę faktyczną wymeldowania z upływem określonego czasu, w którym to przedziale czasowym zaszły nowe okoliczności istotne dla dokonania oceny zaistnienia przesłanek warunkujących wymeldowanie danej osoby spod oznaczonego adresu. Czynność wymeldowania ma charakter ewidencyjny, a więc ma odzwierciedlać aktualny stan faktyczny. Musi zatem podlegać stałej aktualizacji (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1629/15 W związku z tym złożenie ponownego wniosku o wymeldowanie danej osoby z określonego miejsca pobytu nie będzie naruszać powagi rzeczy osądzonej, jeżeli podstawa faktyczna sprawy zostanie wzbogacona o nowe okoliczności, które zaistniały w związku z upływem określonego czasu od daty wydania poprzedniej ostatecznej decyzji. Z powyższych względów organ rozpoznając sprawę ponownie powinien przed wydaniem decyzji, mając na uwadze art. 7 i 77 Kpa, dokonać oceny czy w stosunku do pozostających w obrocie prawnym decyzji administracyjnych uległ zmianie stan faktyczny czy prawny pozwalający na wydanie decyzji w tym samym przedmiocie. Bez dokonania powyższej oceny nie jest możliwym przesądzenie, czy w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej uniemożliwiającej ponowne orzekanie w tej samej strawie. W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia przez organ ww. przepisów postępowania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 Ppsa.