IV SA/Po 868/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2012 r. sprawy ze skargi O. i W. Spółka z o. o. we W. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 30 czerwca 2010 r. nr XLIII/325/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Rady Miasta i Gminy Wronki na rzecz O. i W. Spółka z o. o. we W. kwotę (...) złotych (trzysta) tytułem zwrotu kosztów sądowych. W skardze z dnia (...) r. na uchwałę nr XLIII/325/2010 Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wronki (dalej Uchwała bądź Studium) O. i W. Spółka z o.o. (dalej spółka bądź skarżąca) zarzuciła istotne naruszenie prawa poprzez bezpodstawne ograniczenie zakresu swobody gospodarczej skarżącej tj. art. 6,7 i 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). faktycznie uniemożliwiając budowę farmy wiatrowej, co doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia dostępu skarżącej do rynku producentów energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, co naraziło spółkę na poważną szkodę finansową; naruszenie interesu prawnego skarżącej przez wprowadzenie do Studium zapisu o dopuszczalności lokalizacji inwestycji wiatrowych wyłącznie droga sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi naruszenie art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), naruszenie przepisów o ochronie środowiska w zakresie kryteriów określania dopuszczalnych poziomów hałasu, a także odnośnie zakresu i charakteru uzgodnienia Studium z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska tj. naruszenie art. 11 pkt 8 lit. j. upzp w związku z przepisami działu D Ochrona przed hałasem ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), naruszenie przepisów dotyczących procedury uchwalania Studium tj. naruszenie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 pkt 10 i 12 upzp. Wobec powyższych naruszeń skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zapisów Studium o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz stwierdzenie nieważności Studium w zakresie wykreślenia wyrazów "w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej, a także w zakresie zmiany załącznika nr 5 do Studium w celu przywrócenia dopuszczalnej lokalizacji zespołów elektrowni wiatrowych na terenie graficznie wyznaczonym w załączniku nr 5 do projektu Studium w brzemieniu przedłożonym do uchwalenia w dniu 30 czerwca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy Wronki wniosła o jej odrzucenie względnie oddalenie podnosząc m. in., że niedopuszczalne jest wielokrotne podważanie zaskarżonej Uchwały przez tę samą osobę, oraz iż niedopuszczalna jest ponowna weryfikacja sądowa Uchwały, w sytuacji gdy w jej sprawie orzekał już sąd administracyjny. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie ponieważ wynik niniejszego postępowania zależał od wyniku postępowania toczącego się w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 958/11. (wyrok WSA w Poznaniu z 25 października 2011 r. zaskarżono do Naczelnego Sądu Administracyjnego). Postanowieniem z dnia 7 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił podjęcia zawieszonego postępowania, bowiem nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie ze względu na uprawomocnienie się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2011 r. Na rozprawie w dniu 3 października 2012r. skarżąca podniosła, iż Sąd orzekający w sprawie IV SA/Po 958/11 nie rozstrzygnął stwierdzenia nieważności załącznika graficznego do uchwały a także załącznika nr 7 do uchwały w punkcie 33 i wniosła o ich unieważnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej ppsa) Sąd umarza postępowanie gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne, a nawet niedopuszczalne (por. T. Wos, H. Knysiak. Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2008, s. 579). Należy mieć na uwadze, że będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu uchwała nr XLIII/325/2010 Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wronki została już zaskarżona przez W. S. skargą z dnia (...) r. w części dotyczącej zapisów zawartych na stronie 45 części II Studium – Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, dotyczących: 1) dopuszczalności elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej. Wobec powyższego wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r., IV SA/Po 986/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględniając skargę W. S. stwierdził nieważności przedmiotowej uchwały w części dotyczącej załącznika nr 2, o którym mowa w § 2 pkt 2 uchwały w zakresie zapisów stanowiących o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i o dopuszczalności elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej. Powyższy wyrok został przez Radę Miasta i Gminy Wronki zaskarżony w całości skargą kasacyjną i wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2011 r., II OSK 1004/11 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej, a w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddalił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji powinien odnieść się do tego czy jest dopuszczalne określenie obszaru lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz czy ustalony sposób lokalizacji elektrowni wiatrowych (min. 800 m od zabudowy mieszkaniowej) uzasadniony jest koniecznością uwzględnienie zgodnie z art. 11 pkt 8 lit.j. i okt 9 upzp, opinii Regionalnego Dyrektora ochrony Środowiska z dnia 16 marca 2010 r. Następnie wyrokiem z dnia 25 października 2011 r., IV SA/Po 958/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w zakresie stanowiącym o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. oddalił skargę kasacyjną, a więc zgodnie z art. 168 § 1 ppsa wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu stał się prawomocny od dnia 4 kwietnia 2012 r., co oznacza, ze stosownie do treści art. 94 ust. 2 usg zaskarżona Uchwała utraciła moc obowiązującą w zakresie stanowiącym o dopuszczalności elektrowni wiatrowych w odległości nie mniejszej niż 800 m od zabudowy mieszkaniowej oraz w zakresie zapisów stanowiących o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie drogą sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 170 ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Tak, więc inne sądy oraz organy państwowe biorą pod uwagę nie tylko fakt istnienia orzeczenia ale i jego treść. Natomiast zgodnie z art. 171 ppsa wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osadzonej (rei iudicatae) tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zatem merytoryczna ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności ma walor wiążący w stosunku do wszystkich i wyłącza w przyszłości możliwość ponownego zaskarżenia tego samego aktu (w zaskarżonym już zakresie jak to ma miejsce w niniejszej sprawie), co wynika z wykładni art. 171, 183 § 2 pkt 3 i art. 273 § 3 ppsa. Zatem mając na uwadze powyższe nie ma podstaw do rozstrzygania zarzutów skargi wniesionej w niniejszej sprawie odnoszących się do identycznego zakresu zapisów zaskarżonej Uchwały, które były już przedmiotem postępowania sądowoadministarycjnego zarówno w I jak i II instancji pod kątem badania ich legalności. Zdaniem Sądu w takim przypadku zachodzi okoliczność, o której mowa w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, a mianowicie postępowanie w niniejszej sprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe wobec wyeliminowania z obiegu prawnego zapisów aktu administracyjnego w zakresie zaskarżonym w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można bowiem oceniać merytorycznie zarzutów skargi, kiedy w momencie orzekania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zaistniała sytuacja, iż nie ma w obiegu prawnym zapisów przedmiotowej Uchwały, które zostały zaskarżone w niniejszym postępowaniu (postanowienie NSA z 14 czerwca 2012 r., II OSK 1988/11, publ. cbois). Skoro zarówno w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 958/11 jak i w niniejszym postępowaniu zaskarżona została ta sama Uchwała w tym samym zakresie i zapadł prawomocny wyrok, który wyeliminował z obrotu prawnego jej sporne zapisy, to ponowna kontrola legalności niniejszej Uchwały w takim samym zaskarżonym zakresie jest niedopuszczalna. Natomiast wydanie wyroku spowodowałoby wystąpienie przesłanki skutkującej jego nieważnością określoną w art. 183 § 2 pkt 3 ppsa. Należy zaznaczyć, że podniesione przez skarżącą na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. zarzuty, odnośnie nie objęcia wyrokiem załącznika graficznego do uchwały i stwierdzenia nieważności załącznika nr 7 pkt 33 stanowiącego rozpatrzenie uwag nie są uzasadnione. Sformułowanie wyroku z dnia 25 października 2011r., a także fakt, iż w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny świadczy o tym, że Sądy te zajmowały się "całą" uchwałą to jest zarówno jej częścią opisową jak i załącznikami graficznymi. Na taki wniosek pozwala zapis sentencji "stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie...". Natomiast załącznik nr 7 do uchwały stanowi odzwierciedlenie rozpatrzenia uwag zgłoszonych w trakcie procedury uchwalania planu oraz faktu czy i w jakim zakresie zostały one uwzględnione – brak więc podstaw do unieważnienia tego dokumentu w zakresie w jakim stanowi on zbiór faktów, mających miejsce w tamtym okresie. W tym stanie rzeczy należy uznać, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, wobec czego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia. MZ