IV SA/Po 873/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr. ). Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S.M. "A" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą na rzecz G. i K. L. prowadzących działalność gospodarczą jako Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "A" sp. c. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo - usługowego przy ulicy K. w P., na działkach oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek G. i K. L., PHU "A" s.c. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], obręb C, położonych przy ul. K. w P.. Postanowieniem z dnia [...] r. Zarząd Dróg Miejskich uzgodnił planowaną inwestycję w zakresie obsługi komunikacyjnej. W związku z wniesieniem zażalenia przez Spółdzielnię Mieszkaniową "W P.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie. Zarząd Dróg Miejskich po ponownym przeanalizowaniu sprawy wydał postanowienie z dnia [...] r., które tym razem zaskarżył inwestor. W następnej kolejności, na wniosek inwestora z dnia [...] r., postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. zawiesił postępowanie administracyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Zarządu Dróg Miejskich. Pismem z dnia [...] r. inwestor wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania oraz wskazał obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji oraz doprecyzował zakres terenu objętego wnioskiem. Postanowieniem z dnia [...] r. podjęto zawieszone postępowanie oraz wystąpiono z wnioskami o niezbędne uzgodnienia i opinie. Zarząd Dróg Miejskich w opinii nr [...] z dnia [...] r. określił ponownie obsługę komunikacyjną dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. ustalił na rzecz wnioskodawców prowadzących działalność gospodarczą jako Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "A" sp. c. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo - usługowego przy ulicy K. w P.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku postępowania przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588).Na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono, że na działkach sąsiednich istnieje zabudowa pozwalająca na kontynuowanie funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren posiada dostęp do drogi publicznej. Działka posiada umownie zabezpieczone uzbrojenie wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wskazano, że dla przedmiotowej inwestycji spełnione jest pięć warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp), a wydana decyzja jest zgodna również z przepisami odrębnymi. W przewidzianym ustawą terminie odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "W P." w P. (użytkownik wieczysty nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] ark. [...] obręb C w P.) podnosząc, że nie wyraża zgody na budowę pawilonu ponieważ przyjęta lokalizacja pawilonu sprawi odczuwalne pogorszenie warunków zamieszkania w tym rejonie poprzez zwiększoną emisję spalin, hałasu, pyłu i wibracji oraz pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu pieszych. Podniesiono, iż z załączonego planu nie wynika jednoznacznie aby wszystkie objęte wnioskiem działki posiadały dostęp do drogi publicznej, a tym samym nie można przyjąć, że spełniony został warunek art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp. Podkreślono, że na budowę pawilonu nie zgadzają się mieszkańcy. Ponadto zauważono, że w pkt III decyzji zapisano iż obsługa komunikacyjna pawilonu winna odbywać się "jednym projektowanym zjazdem (wjazd-wyjazd) z wewnętrznej drogi osiedlowej (dz. nr [...]) na podstawie ustanowionych służebności drogowych na dz. nr [...] i [...]. Zauważono, iż z treści decyzji wynika, że jest to główny dojazd do pawilonu i dlatego niezrozumiały jest zapis iż nie podlega on jakiemukolwiek uzgodnieniu (w tym ze Spółdzielnią jako wieczystym użytkownikiem działki [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji wskazał, iż z ustaleń organu I wynika, że obszar, na którym planowana jest inwestycja nie jest objęty żadnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a dla takich obszarów decyzja o warunkach zabudowy opracowywana jest zgodnie z dyspozycją przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium ustaliło, iż analizę urbanistyczną przeprowadzono zgodnie z wymogami stawianymi tego rodzaju dokumentom przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta P. prawidłowo ustalił, że planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymagania określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt. 1 – 5 upzp. W takiej sytuacji – jak wyjaśnił organ - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że planowany pawilon usługowo - handlowy nie należy do tej kategorii inwestycji, która negatywnie oddziaływałaby na środowisko, nie ma zatem potrzeby zobowiązywania inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpływu inwestycji na środowisko. Podkreślono przy tym, że wymienione w odwołaniu zagrożenia stanowią jedynie przypuszczenia, nie znajdują one natomiast oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W dalszej kolejności wskazano, że wobec braku zgody SM "W P." na przejazd przez działkę nr [...] inwestor wystąpił o ustanowienie służebności gruntowej polegającej na ustanowieniu drogi koniecznej na rzecz każdoczesnego właściciela na części działki [...] a także dla części działki [...]. Z tego też względu odrębne ustalanie dostępu inwestycji do drogi publicznej przez zarządcę drogi nie jest już wymagane, bowiem kwestię tę rozstrzygnął sąd w postanowieniu z dnia [...]r sygn. akt. [...]. Za błędne uznano natomiast twierdzenie skarżącej jakoby każda z działek będąca przedmiotem inwestycji musiała posiadać odrębny dostęp do drogi publicznej. W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "W P." podnosząc zarzuty naruszenia: art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp; art. 53 ust. 5 upzp; § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku zagospodarowania przestrzennego; art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa). W skardze podniesiono, iż zgodnie z uchwałą Rady Miasta P. nr LVIII/764/V/2009 z dnia 7 lipca 2009 roku, na obszarze na którym jest planowana inwestycja przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego organy I i II instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy nie wzięły pod uwagę. Spółdzielnia zarzuciła tez, że uzgodnienie przez Zarząd Dróg Miejskich w P. dojazdu do planowanej inwestycji w formie pisma, a nie w formie decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa, bowiem zapis art. 53 ust. 5 upzp wyraźnie stanowi, że uzgodnień, o których mowa w art. 54 ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., czyli poprzez wydanie decyzji. Gdyby powyższe przepisy zostały zachowane, wówczas Spółdzielnia posiadałaby prawo zaskarżenia decyzji ZDM, a organ II instancji mógłby zweryfikować słuszność stanowiska zawartego w takim orzeczeniu. W ocenie skarżącej Kolegium wydając zaskarżoną decyzję, nie wzięło pod uwagę też faktu, że planowany budynek ma powstać na działkach zlokalizowanych wewnątrz osiedla, w nieznacznej odległości od istniejącej zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają wymogom przepisów prawa. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy, jako aktu stosowania prawa, jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami (por. postanowienie NSA z 18.07.2005 r., sygn. II OPS 3/05). Istota tego postępowania sprowadza się więc do stwierdzenia, czy realizacja planowanej inwestycji jest na danym terenie możliwa, przez co należy rozumieć zgodność planowanego zamierzenia z obowiązującym prawem, ze szczególnym uwzględnieniem art. 61 ust. 1 upzp. W myśl art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego artykułu. Tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp następuje poprzez przeprowadzenie Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej również – Analiza), zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej jest, więc warunkiem wydania odpowiadającej wymogom prawa decyzji o warunkach zabudowy. Poprawnie przeprowadzona Analiza służy zapewnieniu zgodności powstającej w sąsiedztwie zabudowanych działek nowej zabudowy z charakterystyką urbanistyczną (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektoniczną (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Prowadząc postępowanie organ musi najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, tak aby stwierdzić co na danym obszarze jest normą, a co odstępstwem od niej, a następnie w oparciu o tak przeprowadzoną analizę ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalając warunki zabudowy organy mają na względzie również ochronę uzasadnionego interesu osób trzecich realizowaną poprzez obiektywną ocenę przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, jednak – co należy podkreślić - w sposób adekwatny dla prowadzonej fazy postępowania. Obowiązek uwzględniania wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może, bowiem w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy następować tylko w granicach wytyczonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, a w szczególności: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Obowiązek uwzględniania wymagań dotyczących osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy nie może obejmować natomiast kwestii takich jak podnoszony na etapie postępowania odwoławczego - brak zgody mieszkańców - na budowę pawilonu. Akceptacja, czy nawet zgoda osób zamieszkujących w sąsiedztwie nie stanowi, bowiem wymogu z którym ustawodawca wiązałby spełnienie przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Prowadząc Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie organ precyzyjnie opisał przeznaczenie konkretnie wskazanych budynków, co znalazło odzwierciedlenie również w załączniku graficznym do wyników Analizy. Stosownie do wytycznych § 9 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera załączniki: graficzny (zał. nr 2) oraz wyniki analizy (zał. nr 1). Na stanowiącej załącznik do decyzji mapie zasadniczej, z uwzględnieniem wytycznych określonych w § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań wyznaczono obszar analizowany. Podkreślenia wymaga, że zarówno do znajdujących się w aktach "Wyników analizy" (k. 280 – 284 akt adm.), jak i do decyzji pierwszoinstancyjnej (k. 311 akt adm.) załączono kopię mapy zasadniczej sporządzonej w skali1:500, na których zaprezentowano obszar analizowany, którego promień poprowadzony od granic działki inwestora, do granic przyjętego obszaru analizowanego w każdym kierunku jest większy niż trzykrotna szerokość frontu tej działki. Prawdą jest, iż do "Wyników analizy" załączony został – dodatkowo również – komputerowy wydruk geomapy z zakreślonym nań obszarem, odpowiadającym temu zaprezentowanemu na kopii mapy zasadniczej (k. 282 akt adm.). Załączenie do akt sprawy komputerowego wydruku geomapy w żaden sposób nie wpływa jednak na ocenę zgodności z wymogami prawa, znajdującej się w aktach mapy zasadniczej sporządzonej w skali1:500 i przedstawiającej prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Wprawdzie Sąd dostrzega, iż kopia mapy zasadniczej wraz z wyznaczonym obszarem analizowanym nie znajduje się w aktach sprawy, w chronologicznym porządku, tj. tuż za "Analizą" podkreślenia jednak wymaga, że nie budzi również wątpliwości Sądu, że stosowna mapa znajduje się w aktach sprawy, a także została wymieniona wśród załączników do "Analizy" (k. 63 akt adm.). Prawidłowość ustaleń organów wskazuje również, że mapa ta stanowiła podstawę przeprowadzonej analizy. Stwierdzoną w omawianym zakresie wadliwość – polegającą na wszyciu mapy zasadniczej wraz z wyznaczonym obszarem analizowanym w dalszej części akt administracyjnych - można więc rozpatrywać wyłącznie w aspekcie naruszenia prawa do rzetelnej procedury, a jako taka mogła ona stanowić podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Czym innym, bowiem jest - stwierdzenie, że doszło do naruszenia – przepisu postępowania, a czym innym zagadnienie - czy naruszenie to winno prowadzić do uchylenia - zaskarżonych decyzji. Tymczasem, w świetle powyższych ustaleń, stwierdzone naruszenie przepisów postępowania pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W następnej kolejności wskazać należy, że w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału, za trafne uznać należy ustalenia zaprezentowane w stanowiących załącznik do decyzji "Wynikach Analizy". Poczynione w niniejszej sprawie ustalenia organów oparte zostały na dostatecznie wyjaśnionym stanie faktycznym. Choć w skardze do sądu administracyjnego podniesiono zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa, to w ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, bowiem należy zwrócić uwagę, że w zasadzie bezsporne pozostają ustalenia organów, prezentowane w Analizie, a później również w Wynikach analizy, a także w samej decyzji. Po drugie, wskazać należy, że naruszenia przepisów postępowania administracyjnego strona skarżąca upatruje w tym, że "organ zupełnie pominął kwestie związane z dobrem mieszkańców os. R. (...) i w żaden sposób nie starał się uzupełnić materiału dowodowego w tej materii", ponadto "nie wynika, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy rozstrzyganiu sprawy brało w jakimkolwiek stopniu pod uwagę interes ogólny mieszkańców osiedla R.". Zauważyć jednak trzeba, że strona skarżąca nie precyzuje jakie okoliczności (poza "ogólnym interesem mieszkańców os. R.") wymagały – w jej ocenie – dodatkowego wyjaśnienia. Tymczasem, za dowolne uznaje się ustalenia faktyczne, które nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzut dowolności wykluczają natomiast ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa) zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). W świetle zebranej w aktach administracyjnych sprawy dokumentacji stwierdzić należy, że ustalenia organów znajdują uzasadnienie w załączonym materiale dowodowym, stąd zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 kpa uznać należało za niezasadny. W dalszej kolejności, za nieuprawniony uznać należy również zarzut dotyczący naruszenia zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wyjaśnienia wymaga, że zasada ta powiązana jest z konstytucyjną zasadą proporcjonalności tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ani z akt sprawy, ani z treści samej skargi nie wynika jednak, na czym naruszenie to miałoby polegać, ani też jaki miałby być jego wpływ na wynik sprawy. W świetle zebranego w aktach sprawy materiału oraz argumentacji skargi brak więc podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zasada ta została w jakikolwiek sposób naruszona. Mając na uwadze cel prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania za nieuprawnione uznać należało także zarzuty niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nieuwzględnienie faktu podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle R." w P. oraz pominięcia przez organy orzekające w rozpoznawanej sprawie faktu, że planowana inwestycja ma powstać na działkach zlokalizowanych wewnątrz osiedla. Do wniosku o zasadności tych zarzutów nie prowadzi, bowiem analiza akt sprawy i zgromadzonego w nich materiału dowodowego. Przyjęte ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, a na ich podstawie organy wyciągnęły prawidłowe wnioski. Błędnie skarżąca strona wywodzi również, jakoby – w niniejszej sprawie - uzgodnienie w przedmiocie obsługi komunikacyjnej spornej inwestycji powinno było przyjąć formę postanowienia. Zauważyć, bowiem należy, że powołany w skardze przepis art. 106 kpa reguluje współdziałanie organów przy wydawaniu decyzji, przy czym, chodzi o współdziałanie różnych organów. Jest to wyrażone wprost w art. 106 § 1 kpa, który uzależnienia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez "inny" organ. Tryb wskazany w art. 106 kpa nie znajduje zatem zastosowania do sytuacji, w których przed podjęciem decyzji organ administracji publicznej zwraca się o wyrażenie stanowiska do jednostki organizacyjnej jemu podległej, nie będącej innym organem administracji publicznej. Organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, z wyjątkiem decyzji o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych, którą wydaje wojewoda (art. 60 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Miasto Poznań jest miastem na prawach powiatu (zob. załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.08.1998 r. w sprawie utworzenia powiatów, Dz.U. z 1998 r. 103, poz. 652). Z mocy art. 19 ust. 5 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W takim przypadku treść uzgodnienia podlega kontroli organu odwoławczego rozpoznającego sprawę wskutek odwołania od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (por. wyrok NSA z 06.09.2007 r., sygn. II OSK 776, Lex nr 360131). Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na sposób załatwienia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona. MZ