IV SA/Po 88/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2012r. zażalenia G.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2011r. sygn. akt IV SA/Po 88/11 w przedmiocie w przedmiocie kosztów postępowania postanawia 1. zasądzić od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] (słownie: [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, 2. zwrócić nienależnie uiszczony wpis od zażalenia w wysokości [...] ([...]) złotych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi W.M. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] w dniu 31 marca 2011r. wydał wyrok sygn. akt IV SA/Po 88/11 uchylający zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2007r. nr [...]. W pkt 3 sentencji wyroku zawarto postanowienie, na mocy którego Sąd zasadził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Od postanowienia o kosztach sądowych skarżący wniósł pismem z dnia 21.04.2011r zażalenie zarzucając Sądowi, iż rozstrzygając o kosztach i zasadzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów sądowych popełnił błąd subsumcji poprzez niewłaściwie uznanie, że przedmiotowa sprawa jest "inna sprawą", a nie sprawą, której przedmiotem jest należność pieniężna – kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego i koszt upomnienia (razem 5008,80 zł.). Pełnomocnik skarżącego wniósł również o zasądzenie niezbędnych kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego w kwocie 700 zł., w tym 600 zł. wynagrodzenia pełnomocnika, określonego wg. stawki minimalnej zgodnie z §2 ust. 2 w zw. z §14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej rozporządzenie) i zwrot wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. Postanowieniem z dnia 31 maja 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił w ramach autokontroli postanowienie własne w sprawie zwrotu kosztów postępowania oraz zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania, oddalił wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego i zwrócił nienależnie uiszczony wpis od zażalenia w wysokości [...] zł. Na powyższe postanowienie w zakresie kosztów postępowania zażaleniowego skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że WSA w Poznaniu dokonał wadliwej oceny, że w przypadku uwzględnienia w całości zażalenia w trybie autokontroli, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, stronie żalącej nie przysługuje zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, gdyż brak jest podstaw do orzekania o zwrocie kosztów takiego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lipca 2011, sygn. akt II OZ 615/11, uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2011 r. w zakresie pkt 3 i oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Odnosząc się do kwestii kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podlegają one zaliczeniu do kosztów postępowania. Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzono, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji. Koszty te powinny być więc również zasądzone w orzeczeniu kończącym postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), strona, która nie wnosi skargi kasacyjnej może zaskarżyć zażaleniem postanowienie Sądu w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane z udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei z art. 200 P.p.s.a. wynika, że w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji, skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony aktu lub decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jak wynika z art. 205 § 2 P.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej m.in. przez radcę prawnego obejmują jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Jak wskazuje treść § 2 ust. 1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy oraz wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Opłatę zasądza się na podstawie stawek minimalnych, szczegółowo wyliczonych w tym rozporządzeniu, przy czy, opłata nie może być wyższa nić sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu (§ 2 ust. 2 rozporządzenia) Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia, minimalna stawka wynagrodzenia radcowskiego w postępowaniu zażaleniowym przed sądem administracyjnym wynosi 120 zł., a nie 600 zł. jak wskazywał pełnomocnik skarżącego w zażaleniu z dnia 21.04.2011r. Sąd uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości przedmiotowej sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez fachowego pełnomocnika, uznał za zasadne przyznanie mu tytułem wynagrodzenia kwoty 120 zł za każde z dwóch postępowań zażaleniowych, a zatem w sumie kwotę 240 zł. Biorąc bowiem pod uwagę charakter niniejszej sprawy oraz fakt, że poruszana w niej problematyka nie należy do skomplikowanych, trafny wydaje się wniosek, że nakład pracy radcy prawnego jest adekwatny do zasądzenia wynagrodzenia w wysokości stawek minimalnych. W tej mierze skarżący w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2011r. i z dna 6 czerwca 2011r. nie przywołał bowiem okoliczności, które wskazywałyby na jej nadzwyczajną zawiłość lub czasochłonność, ani też nie wyjaśnił, w jakim zakresie fachowy pełnomocnik szczególnie przyczynił się do jej wyjaśnienia. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. Z akt sprawy wynika, że skarżący w toku postępowania sądowego złożył dwa zażalenia, uiszczając 200 zł wpisu, tj. po 100 zł za każde z nich. Sąd postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł tytułem nienależnie uiszczonego wpisu. W tej sytuacji na podstawie art. 225 w zw. z art. 227 §2 P.p.s.a. należało orzec o zwrocie nienależnie uiszczonego wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 31 maja 2011r. Tym samym Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.