IV SA/Po 892/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i E. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. W. i E. W. wnieśli skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 10 sierpnia 2016r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący przytoczyli treść przepisu art. 61 P.p.s.a. oraz stwierdzili, że rozbiórka obiektu w przypadku uwzględnienia skargi spowodowałaby niepowetowaną szkodę, albowiem Skarżący musieliby odbudować obiekt od nowa, co wiąże się z kosztami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków". Za niewystarczające należy uznać złożenie jedynie wniosku, czy przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (orzeczenia NSA: z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowa decyzja dotyczy nakazu rozbiórki garażu. Zdaniem Sądu, rozbiórki takiego obiektu budowlanego nie można zaliczyć do zdarzeń powodujących nieodwracalne skutki. We wniosku skarżących nie uzasadniono też, że realizacja zaskarżonej decyzji może być takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić stronę skarżącą wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji trudno też przyjąć, że strona skarżąca może ponieść szkodę na skutek wykonania zaskarżonego aktu, a co za tym idzie nie sposób ocenić, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Sąd przyjął, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Wobec tego Sąd ocenił, że wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji nie zawiera danych pozwalających uznać, że adresat decyzji na skutek wykonania tej decyzji poniesie znaczną szkodę. Nadto we wniosku trudno dopatrzeć się argumentów potwierdzających, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji będzie niemożliwy. Zatem Sąd doszedł do przekonania, że pozbawione szerszego uzasadnienia ogólnikowe twierdzenie strony zawarte we wniosku nie może stanowić podstawy do udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania i jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.