IV SA/Po 899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 listopada 2010 r. sprawy z wniosku B. L. oraz Z. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. L. oraz Z. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki samowoli budowlanej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] września [...] r. B. L. i Z. R. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki samowoli budowlanej, składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżący podkreślili, że przeprowadzenie rozbiórki wiaty wywoła nieodwracalne skutki pogarszając stan działki, a także narażając Skarżących na niepowetowane straty finansowe, uniemożliwiając starszym ludziom odpoczynek w zgodzie z naturą i przy ponoszeniu niewielkich kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010 r., s. 206 uw. 10). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13.8.2009 r., sygn. akt I OZ 779/09, lex nr 552417). Trudna sytuacja finansowa nie może stanowić samoistnej przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny (postanowienie NSA z 11.12.2009 r., sygn. akt II FZ 511/09, lex nr 582811). Z kolei szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 ppsa nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 17.04.2009 r., sygn. akt I GSK 220/09, 575348). Z konstrukcji przywołanej normy prawnej oraz powyższych rozważań wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce przede wszystkim w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W ocenie Sądu okoliczność wskazana przez Skarżących tj. konieczność rozbiórki wiaty, sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Co prawda w jednym z orzeczeń NSA wskazał, że wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego może spowodować znaczną szkodę (postanowienie NSA z dnia 29.6.2009 r., sygn. akt II OSK 923/09, lex nr 563563), jednak nie oznacza to, że w każdym takim przypadku uzasadnione jest wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej. Każdorazowo bowiem Skarżący winien wykazać zachodzenie przynajmniej jednej z przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. W niniejszej sprawie Skarżący nie wywiązali się z tego obowiązku. Konieczność demontażu, jak sami Skarżący stwierdzili "niewielkiej" wiaty, która składa się ze słupków drewnianych o wymiarach 12 x 12 cm, której dach pokryty jest blachodachówką ("Opinia techniczna" tech. bud. Z. K.) nie wywoła ani trudnych do odwrócenia skutków, ani nie spowoduje powstania znacznej szkody. Poza tym zważywszy na fakt, że na nieruchomości Skarżących znajdują się inne obiekty budowlane, w tym domek letniskowy, trudno przypuszczać, by rozbiórka wiaty uniemożliwiła Skarżącym "odpoczynek w zgodzie z naturą". Z odpisu aktu notarialnego wynika, że B. L. ma lat 62, a Z. R. lat 53, zatem trudno uznać wiek Skarżących za przemawiający za uwzględnieniem wniosku. Rozbiórka wiaty o konstrukcji drewnianej, krytej blachodachówką, w żaden sposób nie wpłynie na pogorszenie stanu działki. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.