IV SA/Po 90/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ w P., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 257 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a."), art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) ustalił dla B. S. jednorazową opłatę w kwocie [...]zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb P., arkusz mapy [...], działki nr [...] i [...], zapisanej w dniu zbycia w księdze wieczystej nr [...] w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "P. -Z. [...]" w P. – obszar [...] przyjętej w [...] maja 2012 r. uchwałą nr [...] Rady Miasta P.. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2013 r. aktem notarialnym rep. A nr [...] zbył powyższą część nieruchomości. W dniu 22 maja 2012 r. Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę nr XXXI/446/VI/2012 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "Południowo-Zachodniego Klina Zieleni" w Poznaniu - obszar B, ustalając w § 12 stawkę jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem tego planu w wysokości 30%. Uchwała Rady Miasta Poznania weszła w życie w dniu 26.07.2012 r. Organ ustalił, że zgodnie z nowymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zbywana część nieruchomość znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w klinie zieleni, oznaczonym symbolem 1bKz-MN. Z kolei w obowiązującym do dnia 25 lipca 2012 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "Południowo - Zachodniego Klina Zieleni" w Poznaniu - obszar B, uchwalonym przez Radę Miasta Poznania uchwałą nr XXXVIII/399/V/2008 z dnia 10 czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2008 r., nr 129, poz. 2366), nieruchomość położona była na terenie łąk, zieleni naturalnej i zalesień w klinie zieleni, oznaczonym symbolem 7Kz-RL. Powołując się na treść art. 37 ust. 11 u.p.z.p. wskazał, że w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782). Natomiast zgodnie z art. 150 ust. 5 i art. 156 ust. 1 u.g.n. określenia wartości nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy w opinii sporządzonej w formie operatu szacunkowego. Organ powołał rzeczoznawcę majątkowego M. C., w celu określenia wartości rynkowych nieruchomości przed i po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego w świetle art. 36 ust. 4 u.p.z.p. przestrzennym organ w oparciu o wyniki operatu szacunkowego ustalił, że doszło do wzrostu wartości nieruchomości, skutkiem powyższego należało zobowiązać B. S. do uiszczenia opłaty planistycznej w powyższej wysokości. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B. S. wskazując, że operat szacunkowy w oparciu, o który ustalono wzrost wartości nieruchomości traktuje opisaną nieruchomość wyłącznie jako położoną na terenie łąk zieleni naturalnej i zieleni (7KzRL) pomijając istotne zapisane w planie zagospodarowania możliwości wykorzystania wymienionej nieruchomości na cele komercyjne: - organizacji placu gier i zabaw dla dzieci - organizacji miejsc biwakowych - zlokalizowanie parkingów rowerowych - budowy małej architektury ogrodowej - budowy boiska sportowego - dopuszczenie stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości max. 30m. Pominięcie powyższych punktów ma wpływ na zaniżenie wartości nieruchomości przed zmianą planu. Nadto odwołujący się zarzucił, że biegły wybrał do porównania działki położone w innej okolicy P. i zupełnie innym otoczeniu. Nadto w decyzji były błędy co do ustaleń w zakresie uzbrojenia nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6 i ust. 11 oraz art. 87 ust. 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 pkt 16, art. 156 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018r., poz. 121, dalej "u.g.n.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że nieruchomość będąca we władaniu skarżącego była objęta zmianami co do sposobu przeznaczenia gruntu wymienionym powyżej planem. Na skutek zbycia wyżej wymienionej nieruchomości gruntowej rozpoczął się termin, od którego organ miał prawo wszcząć postępowanie w sprawie ustalenia opłaty planistycznej. W ocenie Kolegium biegły mógł przyjąć w operacie szacunkowym metodę porównywania parami i korygowania ceny średniej, bowiem umożliwiło to lepszą analizę wartości nieruchomości w zaistniałych dwóch stanach faktycznych tj. przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego i po jego uchwaleniu. Sporządzony przez niego operat zawiera wszystkie elementy wymienione § 56 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Biegły określił wartość zbywanej nieruchomości przed uchwaleniem planu w wysokości [...] zł. i [...] zł. po uchwaleniu planu. W związku z tym doszło do wzrostu wartości nieruchomości o kwotę [...]zł., zatem opłata planistyczna wynosi 30 % wzrostu wartości co daje [...] zł. Zdaniem Kolegium zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że doszło do wzrostu wartości nieruchomości będącej we władaniu skarżącego dlatego ustalona w decyzji organu I instancji wysokość opłaty stanowiąca 30 % wzrostu wartości nieruchomości jest prawidłowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes skarżącego wyrażony w treści oświadczeń składanych wtoku postępowania; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącego; - art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania w wyniku braku dostatecznego wyjaśnienia przesłanek na jakich organ oparł się wydając decyzję; - art. 4 pkt 16 u.g.n. poprzez przyjęcie błędnej wykładni pojęcia nieruchomości podobnej, co łącznie miało negatywny wpływ na sposób rozpoznania przedmiotowego postępowania administracyjnego i nie uzyskanie obniżenia opłaty planistycznej nałożonej na skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że operat szacunkowy traktuje przedmiotową nieruchomość wyłącznie jako "położoną na terenie zieleni naturalnej i zieleni" (7KzRL), pomijając istotne i zapisane w planie zagospodarowania możliwości wykorzystania wymienionej nieruchomości na cele komercyjne: organizacja placów gier i zabaw dla dzieci, organizacja miejsc biwakowych, zlokalizowanie parkingów rowerowych, budowa małej architektury ogrodowej (zadaszenia ławki, pergole i wiaty), budowa boiska sportowego o nawierzchni trawiastej do gier zespołowych, dopuszczenie budowy jednej stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości maksymalnie 30 metrów. Pominięcie przy sporządzaniu operatu powyżej wskazanych celów zagospodarowania przewidzianych w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miało istotny wpływ na określenie wartości przedmiotowych nieruchomości przed zmianą planu. W efekcie dokonana wycena stanowiąca podstawę naliczenia renty planistycznej zaniża wartość nieruchomości w tamtym okresie. Ponadto do wyceny nieruchomości metodą porównawczą rzeczoznawca majątkowy wybrał działki gruntu znajdujące się głównie w północnych okolicach miasta P. i zupełnie innym otoczeniu i posiadające inne cechy. Brak w operacie szczegółowego uzasadnienia dlaczego przyjęte do porównania zostały tam wskazane nieruchomości. Taką metodologię wyceny przedmiotowej nieruchomości należy uznać za błędną i krzywdzącą skarżącego. W opinii biegłego brak takiego precyzyjnego wskazania powodów dla jakich przyjął on wskazane przez siebie nieruchomości do porównania co nie pozwala skarżącemu ustalenia czy faktycznie takie podobieństwo zachodzi. Rzeczoznawca bardzo ogólnie wskazał tylko jakie nieruchomości uznał za podobne nie dokonując pogłębionej analizy w tym zakresie pozwalającej z całą stanowczością uznać, iż zachodzi podobieństwo analizowanych nieruchomości. Tym samym jest to równocześnie sprzeczne z zasadą przekonywania strony postępowania administracyjnego. Ponadto w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. zawarte są następujące błędy: - położenie przedmiotowej nieruchomości zostało określone jako "w zasięgu ulic [...] i [...] przy granicy miasta P. z gminą [...]" podczas gdy faktycznie powinno być przy granicy miasta P. z gminą [...], - jako element uzbrojenia terenu wskazana została kanalizacja deszczowa, która faktycznie nie istnieje. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie naliczenia opłaty planistycznej. Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie budzą wątpliwości i zostały w całości przedstawione w stanie faktycznym uzasadnienia. Stanowią zatem podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd w niniejszej sprawie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 36 ust. 4 ustawy z u.p.z.p., który stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Przesłankami koniecznymi do ustalenia opłaty z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. jest zatem: obiektywny (określony w operacie szacunkowym) wzrost wartości nieruchomości; ustalenie, że wzrost wartości nastąpił wskutek uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że musi istnieć związek przyczynowy między uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a wzrostem wartości obiektywnej - rynkowej wartości nieruchomości; zbycie takiej nieruchomości nastąpiło w drodze umowy przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. Stosownie zaś do art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Z art. 37 ust. 12 u.p.z.p. wynika natomiast, że w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. Opinia o wartości nieruchomości sporządzana jest w formie operatu szacunkowego, stanowiącego dowód tego, jaką wartość miała nieruchomość przed uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, a jaką wartość ma szacowana nieruchomość po uchwaleniu lub zmianie tego planu. Różnica tych wartości jest podstawą określenia kwoty opłaty. Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód tego, jaką wartość miała nieruchomość przed uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego i jaką wartość ma szacowana nieruchomość po uchwaleniu lub zmianie tego planu, a różnica tych wartości jest podstawą określenia opłaty. Zgodnie z art. 156 ust. 1 u.g.n. opinię o wartości nieruchomości sporządza na piśmie rzeczoznawca majątkowy w formie operatu szacunkowego. Jedynym zatem środkiem dowodowym w postępowaniu o ustalenie tzw. renty planistycznej jest opinia o wzroście wartości nieruchomości sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy. Operat szacunkowy jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a. i podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie lub ocenie sądu. Jak przyjmuje się w judykaturze, operat szacunkowy jest opinią biegłego, która podlega nie tylko ocenie pod względem formalnym, ale również pod względem materialnym - uwzględnienia wartości przyjętych w ustawie o gospodarce nieruchomościami i przepisach wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy, w szczególności Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). W przedmiotowej sprawie wartość nieruchomości biegły określił w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami (w przypadku wyceny nieruchomości przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i metodą korygowania ceny średniej (w przypadku wyceny nieruchomości po zmianie planu). Słuszne wskazuje organ odwoławczy, że analiza operatu szacunkowego sporządzonego w niniejszej sprawie wskazuje, że uzyskane przez biegłego wyniki w postaci wartości rynkowych nieruchomości przed i po zmianie planu miejscowego, stanowią najbardziej prawdopodobne ceny, możliwe do uzyskania na rynku. Rzeczoznawca na podstawie analizy lokalnego rynku nieruchomości, w sposób logiczny i wiarygodny wykazał, iż na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła wartość zbytej części nieruchomości. Organ ocenił, że operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i zasadami. Operat jest logiczny, spójny i kompletny. Na jego podstawie ustalono, że wartość 1 m˛ nieruchomości według przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynosiła [...] zł, a po zmianie tego planu wynosi [...] zł. Wartość zbytej części nieruchomości, stanowiącej działki nr [...] i [...] z arkusza mapy [...] obrębu P. , przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczona pod tereny łąk, zieleni naturalnej, zalesień w klinie zieleni oraz funkcję rekreacyjną wyniosła [...] zł, a po zmianie tego planu przeznaczona pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z komunikacją wyniosła [...] zł. Wzrost wartości części nieruchomości związany ze zmianą planu wynosi [...] zł. ([...] zł - [...] zł). Zgodnie z powołaną uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] maja 2012 r., wysokość jednorazowej opłaty stanowi 30% kwoty [...]zł, a zatem wynosi [...] zł. Podkreślić przy tym należy, co zasadnie wskazało Kolegium, że jedynie organizacja zawodowa rzeczoznawców mogłaby uznać, że operat jest całkowicie nieprzydatny w niniejszej sprawie. Jednakże organ, a także i Sąd nie znalazł podstaw do skierowania dowodu w postaci operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego M. C. pod opinię takiej organizacji. Także skarżący nie dostarczył kontrdowodu, który podważyłby dobór działek przyjęty przez biegłego i dokonane przez niego wyliczenia. Podkreślić przy tym należy, że dobór nieruchomości do porównania należy do biegłego, który dysponując wiadomościami specjalnymi w tym zakresie ma samodzielna kompetencję do dokonania wyboru konkretnych działek i cen transakcyjnych. Sąd w tym zakresie dokonuje przede wszystkim oceny czy operat szacunkowy jest kompletny, logiczny i wewnętrznie spójny, tak by mógł stanowić dowód na okoliczność ustalenia wysokości opłaty planistycznej w niniejszej sprawie. Podany kontroli operat takie warunki formalne spełnia, a przy tym został oparty na prawidłowych i rzetelnych danych stanowiących podstawę oszacowania wartości nieruchomości oraz zawiera wyczerpujące uargumentowanie wynikających z niego wniosków. Zarzuty skarżącego w tym względnie okazały się więc niezasadne. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, które są także powtórzeniem zarzutów odwołania Sąd wskazuje, że także i one nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z przepisu art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Oznacza to, że przy określaniu wartości nieruchomości przed zmianą, jak i po zmianie planu miejscowego uwzględnia się przeznaczenie terenu. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. wartość tę oblicza się jako różnicę pomiędzy wartością ustaloną dla przeznaczenia terenu wynikającego z planu miejscowego po jego zmianie a wartością ustaloną dla przeznaczenia terenu wynikającego z planu miejscowego przed jego zmianą. Z woli ustawodawcy uprawniony rzeczoznawca oraz właściwy organ mają w takiej sytuacji obowiązek uwzględnić tylko przeznaczenie planistyczne, abstrahując od faktycznego sposobu wykorzystywania zbywanej nieruchomości (tak NSA w wyroku z 7 listopada 2019r., sygn. akt II OSK 3166/17, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie - do [...] lipca 2012r. - przed zmianą planu miejscowego, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "P. - Z. [...]" w P. - obszar [...], uchwalony przez Radę Miasta P. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2008 r., nr [...], poz. [...]), w którym w § 3 określono przeznaczenie terenów, jako tereny łąk, zieleni naturalnej i zalesień w klinie zieleni, oznaczone symbolem 7Kz-RL. W § 10 uchwałodawca dla przedmiotowych terenów ustalił zakaz lokalizacji budynków. Natomiast podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące nieuwzględnienia dla określenia wartości nieruchomości przed zmianą planu określonych inwestycji dotyczyły warunków zagospodarowania, jakie dopuszczono na terenie objętym tym konkretnym przeznaczeniem - łąk, zieleni naturalnej i zalesień w klinie zieleni (§ 15 planu z 2008r.). Podnoszone przez skarżącego dopuszczalne możliwości zagospodarowania nie są przeznaczeniem planistycznym terenu stanowiącego podstawę do ustalenia wartości nieruchomości, ale określały dopuszczalne warunki zagospodarowania terenu o tym konkretnym przeznaczeniu. Przy czym ubocznie można wskazać, że z akt sprawy wynika, że oceniając stan nieruchomości dla określenia wartości działek przed zmianą planu takiej infrastruktury na jaką powołuje się skarżący na przedmiotowych działkach nie było, działki [...] i [...] stanowiły teren zieleni otwartej, porośniętej nieurządzoną zielenią trawiastą, częściowo zadrzewiony i zakrzaczony. Natomiast przeznaczenie terenu po zmianie planu było zgoła odmienne – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w klinie zieleni - oznaczone symbolem 1bKz-MN (§ 3 pkt 1 planu z 2012). Ta właśnie zmiana przeznaczenia planistycznego terenów wynikająca ze zmiany planu miejscowego wpłynęła na wzrost wartości nieruchomości. W tym stanie rzeczy, Sąd mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Sąd wskazuje przy tym, że Sądowi z urzędu wiadomo, że w podobnej sprawie o sygn. akt IV SA/Po 91/20 zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została uchylona wyrokiem WSA w Poznaniu z 07 lipca 2020r. z uwagi na naruszenie art. 156 ust. 4 u.g.n. Sąd wyraził pogląd, że po upływie 5 lat od sporządzenia operatu nie ma już możliwości potwierdzenia aktualności wykorzystanego przez organy administracji publicznej operatu szacunkowego, co w niniejszej sprawie miało miejsce we wrześniu 2019r.