IV SA/Po 903/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. "K." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Stowarzyszenia E. "K." z siedzibą w P. kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia (...) r. E.A. wystąpiła o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów usytuowanych na gruntach wsi P., gmina S. na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym (...). Jako drzewa wnioskowane do usunięcia określiła: gatunek brzoza - sztuk 10, oraz sosna sztuk - 10, a także powierzchnię krzewów do usunięcia 3530m² w postaci brzozy 2800m² i sosny 730m², które są samosiejkami. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz Miasta i Gminy S. na podstawie art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 151, poz. 1220 ze zm., dalej ustawa o ochronie przyrody) oraz art. 104 K.p.a. zezwolił w pkt 1 na usuniecie: 18 sztuk drzewa gatunek brzoza brodawkowata o obwodach: 19 cm (3 drzewa), 23 cm, 27 cm, 28 cm, 29 cm, 30 cm, 31 cm (2 drzewa), 32 cm, 35 cm (2 drzewa), 36 cm, 37 cm, 38 cm, 39 cm (2 drzewa); 4 sztuk drzew gatunek sosna pospolita o obwodach: 21 cm, 29 cm, 31 cm i 36 cm. W pkt 2 decyzji wyznaczono termin wykonania prac do 31 grudnia 2011 r. Natomiast w pkt 3 odstąpiono od pobrania opłaty na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Organ I instancji wskazał, że na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. odstąpiono od uzasadnienia decyzji, gdyż w całości uwzględnia żądanie strony. Pismem z dnia (...) r. T. K. zawiadomił organ, że w P. na działce nr (...) dokonano wycinki drzew w I klasie wieku w ilości kilkukrotnie przekraczającej uzyskane w tym zakresie zezwolenie. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz Miasta i Gminy S. na podstawie art. 85 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 2, ust. 8, art. 89 ust. 1, 3, 6, 8, 9 w związku z art. 157 ustawy o ochronie przyrody, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2011 (Monitor Polski z 2010 r. nr 76, poz. 954) oraz art. 104 K.p.a. wymierzył E. A. karę administracyjną w wysokości (...) zł za usuniecie 47 sztuk drzew bez wymaganego zezwolenia, w tym 44 sztuk drzew gatunku brzoza brodawkowata i 3 sztuk drzew gatunku sosna pospolita. Pismem z dnia (...) r. E. A. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując na błędne ustalenia faktyczne organu, oraz domagając się stwierdzenia nieważności lub zmiany zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia (...) r. Stowarzyszenie E. "K." z siedzibą w P. wystąpiło z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o dopuszczeniu go do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) SKO odmówiło dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie kary pieniężnej za usuniecie drzew bez zezwolenia. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 6 i art. 8 oraz art. 105 § 1 K.p.a., a także art. 88 ustawy o ochronie przyrody uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że postępowanie wyjaśniające organu prowadzące do wydania decyzji z (...) r. miało charakter wyjątkowo uproszczony, a ustalenia poczynione podczas oględzin dokonanych (...) r. były niedokładne i nie obejmowały całości żądania zawartego we wniosku, co doprowadziło do wydana błędnej opinii odnoszącej się do wieku drzew. Zdaniem Kolegium powyższe wadliwości nie mogą obciążać strony działającej w dobrej wierze oraz w zaufaniu do organu. Postępowanie wnioskodawczyni w tej sprawie obarczone było błędem polegającym na przeświadczeniu, że uzyskała zezwolenie na usuniecie wszystkich drzew rosnących na obszarze oznaczonym na mapie, gdy tymczasem organ realizując wniosek nie rozpatrzył go w całości (nie odniósł się do krzewów rosnących na powierzchni 3530m²) i w postępowaniu zaprotokołował mylną opinię, że drzewa rosnące na lustrowanym fragmencie działki nr (...) pozostają w wieku nie kwalifikującym do występowania o zgodę na ich usunięcie. Błąd wnioskodawczyni nie był podyktowany świadomym i celowym działaniem w sprzeczności z postanowieniami przepisów o ochronie przyrody, ale wynikał raczej z przeświadczenia, że organ I instancji w całości uwzględnił żądanie strony. Decyzja z (...) r. zmierzająca do obciążenia wnioskodawczyni karą pieniężną za usunięcie 47 drzew była nieprawidłowa, ponieważ w sposób istotny naruszyła zasadę praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 K.p.a.). W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu odwoławczym, postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) SKO utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia (...) r. Na skutek wniesionej przez Stowarzyszenie skargi na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 90/13 Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające z dnia (...) r. Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) SKO dopuściło Stowarzyszenie E. "K." w P. do udziału, na prawach strony, w postępowaniu w przedmiocie nałożenia na E. A. administracyjnej kary pieniężnej. Postanowienie SKO o dopuszczeniu do udziału w sprawie wraz z decyzją SKO z dnia (...) r. doręczono pełnomocnikowi Stowarzyszenia w dniu (...) r. W dniu (...) r. Stowarzyszenie reprezentowane przez zawodowego pełnomocnika wniosło skargę na decyzję SKO z dnia (...) r. zarzucając naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości postępowania, art. 7, 77 i 136 K.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz zaniechanie uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, art. 83 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody poprzez błędne ustalenie zakresu wniosku o zezwolenie na wycięcie drzew i pominiecie obiektywnego charakteru odpowiedzialności za delikt administracyjny. Wobec powyższych uchybień pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ w sposób niewłaściwy dokonał ustalenia zakresu wniosku strony, którego dotyczyła decyzja z (...) r. Organ II instancji przede wszystkim niewłaściwie zinterpretował czynności przeprowadzone przez pracownika organu I instancji w trakcie oględzin w dniu (...) r. i nie zwrócił uwagi na to, że to pełnomocnik strony obecny przy tej czynności dokonał modyfikacji wniosku wskazując konkretne drzewa do wycięcia. Ponadto pracownik organu w żadnym miejscu nie stwierdził, że wszystkie pozostałe drzewa i krzewy wskazane w terenie mają poniżej 10 lat – z czego wynika, że pełnomocnik strony wskazał jemu w trakcie oględzin oprócz 22 drzew wymagających zezwolenia, także drzewa i krzewy, które zezwolenia nie wymagały z uwagi na wiek. Ponadto organ II instancji nie przeprowadził we własnym zakresie żadnych czynności dowodowych, które mogłyby doprowadzić do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - w szczególności nie został przesłuchany pracownik organu I instancji i nie przeprowadzono konfrontacji pomiędzy nim, a stroną i jej pełnomocnikiem biorącym udział w czynnościach z (...) r. Organ II instancji z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. dokonał oceny zebranego materiału dowodowego, w tym zeznań M. G. (osoby, której zlecono ścięcie przedmiotowych drzew) i zeznań W. M. (osoby, która zlecała wycinkę, pełnomocnika wnioskującej). Bezpodstawnie dokonano także ustalenia faktycznego, jakoby w odpowiedzi na wniosek z (...) r. strona uzyskała zgodę na usuniecie 22 sztuk drzew będących w wieku ponad 10 lat oraz jednoznaczne potwierdzenie, że pozostałe drzewa znajdują się w wieku od 6 do 9 lat, z zatem zgoda na ich usuniecie nie jest konieczna. Wbrew art. 107 § 3 K.p.a organ II instancji nie wskazał na podstawie jakich dowodów ustalił taką okoliczność. W ocenie skarżącego zgromadzony materiał dowody świadczy o tym, że drzewa ze wskazanych przez stronę drzew i krzewów były w wieku ponad 10 lat. Pozostałe ze wskazanych drzew i krzewów były w wieku od 6-9 lat. We wniosku z (...) r. strona nie wnosiła o usunięcie drzew z obszaru o powierzchni 3530m², tylko o usunięcie 20 konkretnych drzew – wskazana powierzchnia dotyczyła krzewów. Krzewy natomiast , w ocenie skarżącego, nie były objęte wnioskiem (po modyfikacji z (...) r.), nie były objęte decyzją z (...) r. i co najistotniejsze – krzewy nie były przedmiotem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, zakończonej decyzją z (...) r. Zdaniem skarżącego powyższe uchybienia organu II instancji wskazują na nierozpoznanie całości materiału dowodowego i brak wszechstronnego ustalenia okoliczności faktycznych tj. z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. Ponadto organ II instancji opierając się w zasadzie wyłącznie na wyjaśnieniach strony i jej pełnomocnika pominął sprzeczności pomiędzy tymi dowodami, a innymi dowodami w sprawie. W takiej sytuacji organ rozpatrujący sprawę w II instancji winien był zgodnie z art. 136 K.p.a. przeprowadzić dodatkowe czynności dowodowe. Bezpośrednim skutkiem tych uchybień procesowych jest wadliwe ustalenie zakresu wniosku, który zainicjował postępowanie zakończone decyzją z (...) r. – a przez to naruszenie przez organ II instancji art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wskazując, że słuszne było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, bowiem strona nie mogła ponosić odpowiedzialności za następstwa lakonicznego rozstrzygnięcia w formie decyzji z (...) r., a także niedokładnych ustaleń i mylnych opinii zapisanych podczas oględzin z (...) r. Skoro strona szeroko określiła swój zamiar wycinki drzew i krzewów (10 sztuk brzozy o obwodach pni od 32 do 33 cm, i 10 sztuk sosny o obwodach pni od 14 do 15 cm, a także zakrzaczenia brzozowe na powierzchni 2800m² i sosnowe na powierzchni 730m²) to rolą organu podczas wizji lokalnej odbytej (...) r. było precyzyjne ustalenie czego dotyczy wniosek (drzew czy krzewów), miejsca w którym miałaby być dokonana wycinka, ilości i obwodów konkretnych drzew oraz ich wieku. Organ jednakże, w osobie pracownika Urzędu Miasta i Gminy S., ustalenia takie poczynił jedynie wobec 22 drzew (18 brzóz i 4 sosen) stwierdzając przy tym autorytarnie, że pozostałe drzewa, na wskazanym przez stronę terenie, pozostają w wieku poniżej 10 i zezwolenie na ich wycięcie w tym wypadku nie jest konieczne. Organ nie wyjaśnił, przy tym, że zakrzaczenia, o których wspominała we wniosku strona, są tak naprawdę młodymi drzewami niskiego pokroju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca swoje umocowanie w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, dalej P.p.s.a.) i zgodnie z tą zasadą sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi Na wstępie podnieść należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony wyrażona w art. 10 § 1 K.p.a. Zasada ta nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować wiele uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami kodeksu (np. art. 78 § 1, art. 79), natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. art. 81). Organizacja społeczna korzysta z prawa strony w rozumieniu art. 10 od chwili wydania postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2. Postanowienie o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu powoduje, że od dnia wydania takiego postanowienia przysługują tej organizacji wszelkie prawa strony. W myśl art. 31 § 3 K.p.a. uczestniczy ona w postępowaniu na prawach strony, nie będąc jednak stroną, gdyż nie ma własnego interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 28 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r., OSK 1755/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 111). Obowiązek ustalania (aktualizowania) kręgu stron postępowania spoczywa na organach administracyjnych obu instancji. Zgodnie bowiem z art. 140 K.p.a w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 K.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto z uwagi na interes prawny bądź obowiązek żąda czynności organu. Organy administracji publicznej mają zatem obowiązek zbadać, jakie podmioty posiadają interes prawny w tym konkretnym postępowaniu, a następnie zapewnić tym podmiotom możliwość udziału w myśl art. 10 K.p.a. Wady postępowania, polegające na naruszeniu art. 10 i art. 28 K.p.a. mogą mieć dwojaki skutek prawny. Jeżeli organ nie poczynił odpowiednich kroków w celu ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania, ma miejsce naruszenie przepisów proceduralnych, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast jeżeli zgromadzony w sprawie materiał pozwala stwierdzić, że osoba (osoby), którym przysługiwał przymiot strony postępowania, została bez własnej winy w nim pominięta i nie wzięła w nim udziału, uchybienie takie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie, na etapie postępowania odwoławczego Stowarzyszenie wnioskiem z (...) r. wystąpiło o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu. Postanowieniem z (...) r. Kolegium odmówiło dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu odwoławczym, a (...) r. wydało decyzję, którą uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z (...) r. i umorzyło postępowanie. W tym wypadku działanie organu było przedwczesne, ponieważ postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie było prawomocne, co oznaczało że Stowarzyszenie mogło zaskarżyć je do sądu administracyjnego, co też uczyniło i wyniku wyroku WSA w Poznaniu z 10 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 90/13 uwzględniającego skargę, SKO postanowieniem z (...) r. dopuściło Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu odwoławczym doręczając jednocześnie decyzję z (...) r. Zatem z powyższego wynika, że organ II instancji, przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy, w zakresie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu odwoławczym rozpoznał odwołanie E. A. i zakończył postępowanie wydając w dniu (...) r. decyzję. W ten sposób organ II instancji pozbawił Stowarzyszenie udziału w postępowaniu odwoławczym. Naruszenie to jest tego rodzaju, że daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z tego też powodu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. W związku z powyższym, przytoczone okoliczności sprawy decydują o zastosowaniu prze Sąd w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a , z którego wynika, że Sąd uchyla zaskarżone rozstrzygniecie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podławe do wznowienia postępowania administracyjnego, a takim niewątpliwie naruszeniem jest brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Stwierdzenie wskazanego wyżej naruszenia przepisów prawa nie pozwala Sądowi do przeprowadzenia kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do którego zmierza zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 83 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że organ II instancji naruszył także inne przepisy proceduralne, które wskazane zostały w skardze, a mianowicie art. 7 i 77 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. We wniosku z (...) r. strona wniosła o usuniecie 20 drzew z działki o numerze ewidencyjnym (...) i krzewów (samosiejki brzozy i sosny) o łącznej powierzchni 3530m² (k. 8 akt adm.). Do wniosku załączono rysunek, na którym wykreślono działkę nr 35/2 o symbolu Ls VI i działkę nr (...), na której zaznaczono dom, obszar porośnięty samosiejkami oraz drogę służebną, natomiast nie zaznaczono usytuowania drzew na tej działce. Zatem z powyższego wynika, że wniosek o wydanie zezwolenia na usuniecie drzew dotyczył całej działki o nr 35/1. Jednak kwestia, która budzi zastrzeżenia Sądu, dotyczy naniesionego na powyższy rysunek terenu z drzewami. Teren ten oznaczony został długopisem i opisany innym charakterem pisma niż cały rysunek (k. 7 akt adm.). Poza tym nie wiadomo kto naniósł te zmiany i kiedy. Ma to bardzo istotne znaczenie dla prawidłowego wyjaśnienia niniejszej sprawy, bowiem modyfikacja tego rysunku w postaci zaznaczenia terenu z drzewami może prowadzić do wniosku, że żądanie z (...) r. obejmujące 20 drzew nie dotyczyło całej działki (..) tylko jej fragmentu zaznaczonego jako teren z drzewami. Również protokół przeprowadzenia oględzin z (...) r. jest nieczytelny i niejasny, ponieważ nie wskazuje jaki obszar działki poddany został oględzinom, z jakiego obszaru spornej działki wyznaczono drzewa kwalifikujące się do usunięcia, czy z terenu całej działki, czy tylko z jakiegoś konkretnego jej fragmentu (k. 9 akt adm.). Z kolei na mapie znajdującej się w aktach sprawy obrazującej działkę nr (...) zaznaczono miejsce pomiaru drzew, które obejmuje tylko niewielki fragment działki (k. 12 akt adm.). Zdaniem pełnomocnika strona wnosiła o usunięcie 20 konkretnych drzew. Jednak niewyjaśnioną pozostaje kwestia na jakim powierzchniowo obszarze rosły te drzewa, czy na całym obszarze działki nr(...), czy tylko na jej fragmencie, który zaznaczony został na mapie (k. 12 akt adm.) i w związku z tym, czy cała działka objęta została oględzinami, czy tylko jej fragment. Natomiast co do krzewów objętych wnioskiem z (...) r., w protokole oględzin znajduje się jedynie zapis, że krzewy wskazane w terenie maja poniżej 10 lat (od 6 do 9 lat). Nie wyjaśniono natomiast, czy krzewy wskazane w terenie poniżej 10 lat, to te, które zaznaczone zostały na rysunku załączonym do wniosku, czy też były to inne krzewy. Skoro wniosek o zezwolenie na wycinkę dotyczył drzew i krzewów w trakcie postępowania został zmodyfikowany (po (...) r.), jat twierdzi pełnomocnik Stowarzyszenia, i obejmował tylko drzewa, to taka modyfikacja wniosku powinna być jasna i czytelna, a tego w niniejszej sprawie zabrakło. Nieuwzględnienie wnioskowanych krzewów w decyzji z (...) r. wynikało z tego, że te wskazane w terenie charakteryzowały się wiekiem poniżej 10 lat i w związku z tym nie było wymagane zezwolenie, czy też w ogóle nie były brane pod uwagę, ponieważ strona zmieniła zakres wniosku. Ta kwestia również pozostaje niejasna, chociaż organ I instancji wyjaśnił, że odstąpiono od uzasadnienia decyzji, gdyż w całości uwzględnia żądanie strony. Jak słusznie wskazał pełnomocnik Stowarzyszenia organ II instancji nie przeprowadził we własnym zakresie żadnych czynności dowodowych, które mogłyby doprowadzić do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - w szczególności nie został przesłuchany pracownik organu I instancji, nie przeprowadzono konfrontacji pomiędzy nim, a stroną i jej pełnomocnikiem biorącym udział w czynnościach z (...)r. i nie wyjaśniono należycie zakresu wniosku z (...) r. Ponownie przeprowadzając postępowanie, zgodnie z art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. organ II instancji ustali, z udziałem wszystkich stron postępowania, rzeczywisty stan faktyczny sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego i wyda stosowne rozstrzygniecie w zależności od wyniku poczynionych ustaleń. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. MZ