IV SA/Po 908/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A.Ż. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. postanowił wszcząć postępowanie dyscyplinarne przeciwko por. A.Ż. obwinionemu o to, że "jest podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 1 i 4 kodeksu karnego, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz art. 125 ust. 2 i ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej. Podstawą do wszczęcia ww. postępowania była informacja, która wpłynęła do Aresztu Śledczego w P. z Prokuratury Rejonowej [...] o tym, że przeciwko skarżącemu prowadzone jest śledztwo w związku z podejrzeniem przyjmowania od osadzonych korzyści majątkowych oraz uzależniania wykonania czynności służbowych od udzielenia takich korzyści i które prowadzone jest pod sygn. akt [...]. Skarżącemu zarzucono: - przyjęcie od dwóch osadzonych korzyści majątkowych o wartości odpowiednio: 15 700 złotych i 520 złotych, - przywłaszczenie sobie prac plastycznych jednego z osadzonych o wartości 30 złotych, - przyjęcia od osadzonego korzyści majątkowej w postaci 33 prac plastycznych o nieustalonej wartości, - nadużycia uprawnień w celu osiągnięcia korzyści majątkowych. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. zawiesił postępowanie dyscyplinarne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. M.A. - prokurator Prokuratury Rejonowej Stare Miasto w P. na podstawie art. 17 §1 pkt 1, 2 i art. 322 § 1 kpk umorzył śledztwo przeciwko A.Ż. podejrzanemu o popełnienie przestępstw: - z art. 228 1 i 4 kk w zw. z art. 12 kk, 228 § 1 kk – wobec stwierdzenia okoliczności, że podejrzany nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa, - z art. 278 § 1kk - wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego z uwagi na wartość mienia, - art. 231 § 2 kk z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Z uwagi na powyższe postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., Dyrektor Aresztu Śledczego w P. postanowił podjąć zawieszone wcześniej postępowanie dyscyplinarne. Równocześnie, organ dokonał zmiany opisu zarzutów, ograniczając je do naruszenia art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz art. 125 ust. 2 i ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej ( Dz. U. z 2002 r. nr 207,poz 176 ze zm. – dalej ustawa o Służbie Więziennej ) poprzez "naruszenie dyscypliny służbowej poprzez utrzymywanie innych niż wynikające z obowiązków służbowych kontaktów z osobą pozbawioną wolności, co mogło stanowić zagrożenie dla właściwego przebiegu służby lub dobrego jej imienia, a nadto nieprzestrzeganie etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby oraz naruszenie dyscypliny służbowej poprzez nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści materialnej, z wyłączeniem zarzutu podejrzenia przestępstwa z art. 228 § 1 i 4 kodeksu karnego". Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w P. na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 w zw. z art.130 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej, a także § 21 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 1996 r. nr 135, poz. 634 z późn. zm.) uznał A.Ż. starszego wychowawcę Aresztu Śledczego w Poznaniu za winnego naruszenia dyscypliny służbowej poprzez utrzymywanie innych niż wynikające z obowiązków służbowych kontaktów z pozbawionymi wolności, co mogło stanowić zagrożenie dla właściwego przebiegu służby lub dobrego jej imienia, a nadto nieprzestrzeganie etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści materialnej w postaci prac plastycznych, to jest naruszenie art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz art. 125 ust. 2 i 3 pkt 6 Ustawy o Służbie Więziennej, i na podstawie art. 126 ust. 1 pkt. 8 ustawy o Służbie Więziennej, wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. W uzasadnieniu organ wskazał m. in., iż ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazała, że stawiane A.Ż. zarzuty potwierdziły się w części dotyczącej zarówno naruszenia dyscypliny służbowej poprzez utrzymywanie innych niż wynikające z obowiązków służbowych kontaktów z osobą pozbawioną wolności, co mogło stanowić zagrożenie dla właściwego przebiegu służby lub dobrego jej imienia, jak i w części dotyczącej nieprzestrzegania etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby oraz naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści materialnej. A.Ż wszedł w kontakty inne niż wynikały z obowiązków służbowych z pozbawionymi wolności: A.K. oraz P.Ł. Ponadto, niewątpliwym jest również, że kontakty te nie tylko mogły, ale stanowiły zagrożenie dla właściwego przebiegu służby i jej dobrego imienia. Za udowodnione organ uznał zlecanie przez obwinionego na jego rzecz osadzonemu A.K. wykonywania prac plastycznych w okresie od stycznia 2008 r. do trzeciej dekady maja 2009 r. Zarzut ten potwierdzono w oparciu o zeznania świadków, rozpoznanie przez świadka J.K. wizerunku obwinionego jako osoby oferującej obrazy osadzonego A.K. na sprzedaż w Centrum Handlowym [...] oraz przekazaną przez Prokuraturę Rejonową [...] dokumentację postępowania karnego. Organ podniósł także, że za udowodnione uznał kontakty inne niż wynikające z obowiązków służbowych obwinionego z osadzonym P.Ł. w okresie od listopada 2008 r. do końca maja 2009 r. polegające na co najmniej dwukrotnym spotkaniu poza terenem Aresztu Śledczego w P. oraz przekazaniu przez obwinionego osadzonemu P.Ł. bagażnika dachowego do samochodu marki ford, a także zleceniu osadzonemu zakupu drewnianych donic, pergoli, płotków oraz huśtawki do ogrodu w firmie E[...]. Kontakty te miały charakter prywatny i w żaden sposób nie były związane z pełnionymi przez A.Ż. obowiązkami służbowymi. Ustalenia oparte zostały na zeznaniach świadków, danych dotyczących połączeń z komputera służbowego A.Ż. wygenerowanych z serwera proxy oraz dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania karnego. Jednocześnie, za nieudowodnione, z uwagi na rozbieżności w zeznaniach świadków organ uznał okoliczności kontaktu obwinionego z osadzonym P. Ł. polegającego na zakupie przez osadzonego dla A.Ż. bagażnika dachowego oraz wykładziny do samochodu. Bez wątpienia jednak okoliczności wszystkich udowodnionych kontaktów wskazują na dużą zażyłość obwinionego z osadzonym P.Ł.. W oparciu o wyjaśnienia obwinionego oraz dokumentację zgromadzoną w postępowaniu karnym, organ uznał, że A.Ż. naruszył także dyscyplinę służbową poprzez nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści materialnej w postaci prac plastycznych M.P., które zostały zatrzymane w mieszkaniu por. A.Ż. podczas przeszukania przeprowadzonego w ramach postępowania karnego. Jednocześnie jednak, z uwagi na upływ trzyletniego terminu przedawnienia karalności wskazanego w art. 127 ust. 2 zd. 1 Ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, organ wskazał, że kara za ten czyn wymierzona być nie może. Jednak funkcjonariusz winien kierować się zasadami praworządności oraz wykazywać się wysokim poziomem moralnym. Zabór mienia - niezależnie od tego, czy zostanie zakwalifikowany przez prokuratora jako kradzież, czy przywłaszczenie i czy postępowanie karne doprowadzi sprawcę przed oblicze sądu gdzie zostanie skazany, czy też z uwagi na niską wartość przedmiotów sprawca uniknie kary -o ile został udowodniony (a zarówno w postępowaniu karnym, jak i dyscyplinarnym tak się stało), stanowi nie tylko naruszenie zasad moralnych, ale i naruszenie dyscypliny służbowej. Por. Ż. rozporządzając cudzą własnością naruszył dyscyplinę służbową poprzez nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści materialnej. Miał bowiem dostęp do prac plastycznych osadzonych jako wychowawca i dostęp ten wykorzystał w celu zaspokojenia własnych potrzeb. Organ wskazał, że A.Ż. zajmuje w Areszcie Śledczym w P. stanowisko starszego wychowawcy Działu Penitencjarnego. Jest funkcjonariuszem publicznym i wykonuje zawód zaufania publicznego. Rolą wychowawcy jest działanie na rzecz zgodnego z prawem wykonania kary pozbawienia wolności względem tych, którzy naruszyli porządek prawny panujący w państwie. Rola ta polega między innymi na takim oddziaływaniu na skazanych, aby wzbudzić w nich wolę współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw, a to można osiągnąć jedynie wtedy, gdy wychowawca posiada zarówno autorytet formalny jak i materialny oraz wyraźna jest granica między relacjami służbowymi, służącymi realizacji procesu readaptacji społecznej, a prywatnymi, w szczególności ukierunkowanymi na realizację własnych potrzeb. W przypadku A.Ż. granica ta została wielokrotnie przekroczona w drastyczny sposób. Postępowanie karne przeciwko por. A.Ż. zakończyło się umorzeniem. Prokurator nie dopatrzył się w postępowaniu funkcjonariusza znamion przestępstwa. W zakresie stwierdzenia niepopełnienia przestępstwa związany jest postanowieniem o umorzeniu postępowania karnego również organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne. Poza przedmiotem rozstrzygnięcia dyscyplinarnego zatem pozostaje, czy niewłaściwe układanie relacji z osadzonymi Ł. i K. w istocie było swoistym układem handlowym, w ramach którego dochodziło do rozporządzania sferą uprawnień przyznanych funkcjonariuszowi przez państwo, do realizacji swoich własnych, prywatnych potrzeb. Należy stwierdzić jedynie ponad wszelką wątpliwość, nie wkraczając w sferę korzyści uzyskanych przez którąkolwiek ze stron, że relacje te miały charakter wykraczający poza zakres wyznaczony przepisami regulującymi sposób pełnienia służby i wykonywania kary pozbawienia wolności. Samo w sobie jest to naganne. Rozwój tego rodzaju zachowań prowadzi bowiem do niebezpiecznego zbliżenia między tymi, którzy karę odbywają, a tymi, którzy winni ją wykonywać. Granica w relacjach musi natomiast - o czym wyżej - istnieć i być wyraźna. Zauważyć także należy, że konsekwencją takiego układu jest jeszcze jedno niebezpieczeństwo. Funkcjonariusz publiczny przekraczający granicę, o której mowa, wikła się w zależności od swoich "partnerów", z wolna przestaje decydować o tym co robi, podlega naciskom z ich strony, staje się zatem człowiekiem pozbawionym autonomii woli, przestaje wypełniać obowiązki służbowe, przestaje służyć państwu. W tym miejscu przywołać należy art. 12 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi m.in., że funkcjonariusze winni wykazywać się wysokim poziomem moralnym, kierować się zasadami praworządności, dokładać starań, aby wykonanie kary przyczyniało się do przygotowania skazanych do życia w społeczeństwie, oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem. Tym zasadom por. Ż. w swoich działaniach się sprzeniewierzył. Postawa prezentowana przez obwinionego zagrażała bezpieczeństwu na terenie jednostki, godziła w praworządne wykonywanie kary pozbawienia wolności tymczasowego aresztowania oraz innych przewidzianych prawem środków skutkujących pozbawieniem wolności. Zgoda na kontynuowanie takich zachowań stanowiłaby niebezpieczny, szczególnie w warunkach służby, permisywizm. Wymierzając karę organ wskazał, że wziął pod uwagę funkcję prewencyjną jaką kara winna spełniać i dlatego wymierzył A.Ż. karę dyscyplinarną ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby. Jako okoliczność łagodzącą organ wziął pod uwagę postawę obwinionego, przebieg służby, pozytywne opinie służbowe, nagrody i fakt, że dotychczas obwiniony nie był karany. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. skarżący wniósł za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w P. do Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej zażalenie na orzeczenie organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: art. 24 § 1 pkt. 4 kpa w zw. z § 70 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz par. 12 ust. 1 pkt. 4) w/w Rozporządzenia -polegające na wydaniu orzeczenia przez Dyrektora Aresztu Śledczego w P. Pana mjr. J. W., który był świadkiem w niniejszej sprawie w ramach postępowania karnego, a którego zeznania potraktowano jako zeznania świadka w ramach postępowania dyscyplinarnego, § 54 ust. 1 pkt. 6 cyt. Rozporządzenia oraz art. 107 par. 1 i 3 kpa polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego decyzji, szczegółowego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn dla których dowodom przeciwnym odmówił mocy dowodowej, nieokreślenie podstawy faktycznej postawionych zarzutów poprzestając na przepisaniu treści przepisów prawa, co uniemożliwiło stronie prawo do obrony swoich słusznych interesów (§10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej w zw. z art.124 § 2 k.p.a.), § 23 ust. 1 pkt. 4). cyt. Rozporządzenia poprzez nieumieszczenie w orzeczeniu kończącym sprawę opisu czynu przypisywanego obwinionemu, nieuwzględnienie przedawnienia ścigania poprzez jego wszczęcie po upływie 90-ciu dni od otrzymania przez Dyrektora Aresztu Śledczego w P. i Kierownika Działu Penitencjarnego tej jednostki wiadomości o popełnieniu czynu podlegającego odpowiedzialności dyscyplinarnej, co nastąpiło co najmniej w miesiącu marcu 2010 r., pozbawienie funkcjonariusza prawa do obrony polegające na oddaleniu wniosków dowodowych obwinionego dopuszczalnych, koniecznych i ściśle związanych ze sprawą na zasadzie art. 75 k.p.a., naruszenie § 2 ust 1 cyt. Rozporządzenia poprzez zastosowanie niewspółmiernie surowej kary do przewinienia, a zwłaszcza ukarania dyscyplinarnego bez wcześniej zastosowanych środków dyscyplinujących i to wzorowemu funkcjonariuszowi. Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w P. na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej oraz § 52 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 roku w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.) uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zażalenie obwinionego ma uzasadnione podstawy albowiem orzeczenie nie posiada pełnego uzasadnienia faktycznego, nie zostały w nim przedstawione w jednoznaczny sposób fakty świadczące o winie obwinionego oraz nie określono precyzyjnie dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości wskazywałyby na popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu czynów. W związku z brakiem oceny przez organ I instancji materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania dyscyplinarnego i precyzyjnego wskazania dowodów, na których oparł się wydając orzeczenie, nie jest możliwe dokonanie prawidłowej oceny przez Sąd Dyscyplinarny. Powyższe uchybienie narusza § 23 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Ponadto zaskarżone orzeczenie posiada wady formalne, tj. nie posiada określonego w pełny sposób zarzucanego obwinionego czynu, a także nie posiada pieczęci jednostki. Powyższe uchybienia naruszają § 23 ust. 1 pkt 4 i 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Organ wskazał również nie uwzględnił: - zarzutu, że postępowanie karne identyczne z postępowaniem dyscyplinarnym w zakresie faktów zostało umorzone, zatem konsekwencją powinno być również umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Ustalony stan faktyczny może wskazywać, że działania nie noszą znamion czynu zabronionego, co jednakże nie wyklucza naruszenia dyscypliny służbowej. Natomiast Sąd nie może na tym etapie zająć stanowiska w tej sprawie w odniesieniu do szczegółów z uwagi na niewystarczające uzasadnienie faktyczne orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji, - zarzutu dotyczącego wydania orzeczenia o ukaraniu dyscyplinarnym por. A.Ż. przez Dyrektora Aresztu Śledczego w P. mjr. J. W., który był przesłuchiwany przez funkcjonariusza Policji prowadzącego śledztwo w sprawie podejrzenia przyjęcia przez pełniącego funkcję publiczną funkcjonariusza Aresztu Śledczego w P. korzyści majątkowych i uzależniania wykonania czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej albowiem Dyrektor Aresztu Śledczego w P. nie był natomiast świadkiem w sprawie postępowania dyscyplinarnego. Jakkolwiek wątpliwości może budzić celowość dołączenia przez prowadzących postępowanie dyscyplinarne do materiałów postępowania protokołu z przesłuchania Dyrektora Aresztu Śledczego w P. w toku prowadzonego śledztwa, jednakże nie można uznać, że sprawa przygotowawczego postępowania karnego i udziału w niej w charakterze świadka Dyrektora Aresztu Śledczego w P. ma bezpośrednie przełożenie na postępowanie dyscyplinarne, będące postępowaniem o charakterze administracyjnym, nie znajduje więc w tej sytuacji zastosowania art. 24 § 1 pkt 4 kpa, - zarzutu dotyczącego nieokreślenia postawy faktycznej (uzasadnienia faktycznego) w postanowieniach: o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia 4 sierpnia 2009r. oraz o podjęciu zawieszonego postępowania i zmianie postawionych zarzutów z dnia 11 maja 2010r. Zgodnie z § 14 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej "na postanowienie przysługuje zażalenie, o ile rozporządzenie tak stanowi". Na oba wymienione wyżej postanowienia zażalenie nie przysługiwało, zatem nie musiały one spełniać dyspozycji określonej w art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazującej konieczność zawarcia w postanowieniu uzasadnienia faktycznego, - zarzutu dotyczącego przedawnienia postępowania dyscyplinarnego w zakresie dotyczącym utrzymywania kontaktów innych niż wynikające z obowiązków służbowych z osadzonym P.Ł. albowiem materiały zawarte w aktach postępowania dyscyplinarnego wskazują, iż przełożony w sprawach osobowych, tj. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. nie posiadał informacji o takich kontaktach obwinionego z osadzonym Ł. w okresie wcześniejszym niż trzy miesiące przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Nie zachodzi zatem w tym przypadku okoliczność określona w art. 127 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którą nie można byłoby wszczynać postępowania dyscyplinarnego w tym zakresie. Odnośnie zarzutu dotyczącego przedawnienia postępowania dyscyplinarnego w zakresie dotyczącym utrzymywania kontaktów innych niż wynikające z obowiązków służbowych z osadzonym A.K. na podstawie materiałów zawartych w aktach postępowania dyscyplinarnego nie można jednoznacznie określić, kiedy Dyrektor Aresztu Śledczego w P. otrzymał taką informację, w związku z tym Sąd Dyscyplinarny nie może zająć stanowiska w tej sprawie. W takim stanie rzeczy konieczne będzie w trakcie ponownego rozpoznania sprawy przez przełożonego uzupełnienie postępowania w tym zakresie, - zarzutu dotyczącego oddalenia wniosków dowodowych obwinionego, z którymi zwracał się w pismach z dnia 23 i 24 listopada 2009r. oraz 9czerwca 2010 r. bowiem prowadzący postępowanie dyscyplinarne rozpatrywali wnioski obwinionego zgodnie z § 19 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej wydając postanowienia o odmowie ich uwzględnienia we wskazanym zakresie z podaniem przyczyny. Na postanowienia prowadzących postępowanie dyscyplinarne przysługiwało zażalenie, którego obwiniony nie złożył. Organ wskazał, że oceniając poszczególne punkty zawarte we wnioskach, których nie uwzględniono, uznał, że ich przeprowadzenie nie było niezbędne do wyjaśnienia istoty sprawy (dotyczy to włączenia do sprawy materiałów związanych z przekroczeniami osadzonych A.C. i P.Ł. oraz dokumentacji związanej z przetransportowaniem osadzonego M.B., a także wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka Dyrektora Aresztu Śledczego w P. mjr. J. W. oraz sporządzenie wyjaśnień czy wszczynano inne postępowania dyscyplinarne lub czynności wyjaśniające w związku z wyjaśnieniami por. A.Ż. i zeznaniami świadków składanymi w toku postępowania karnego i dyscyplinarnego), bądź też prowadzący postępowanie wskazali, iż w dokumentacji jednostki nie występują. Niezależnie od takiej oceny wniosków dowodowych obwinionego, organ uznał za konieczne uzupełnienie postępowania w zakresie niezbędnym dla ustalenia, czy nie zachodzi okoliczność przedawnienia części zarzutów postawionych obwinionemu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący za pośrednictwem swojego pełnomocnika – adwokata T.K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję i wniósł o uchylenie orzeczeń obu instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Skarżący zarzucił Sądowi Dyscyplinarnemu naruszenie prawa w postaci naruszenia przepisu § 9 ust. 1 pkt 2) w zw. z § 52 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej w postaci jedynie uchylenia zaskarżonego orzeczenia organu, podczas gdy zaistniały przesłanki również do umorzenia postępowania dyscyplinarnego. Ponadto, skarżący zarzucił organowi, iż naruszył on przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez złamanie zasady postępowania wyrażonej w art. 24 § 1 pkt 4 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m. in., że w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r. o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego organ I instancji zmienił poprzednio stawiane mu zarzuty do czego nie był upoważniony. Takiego upoważnienia bowiem nie daje ani ustawa o Służbie Więziennej ani Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. Istotą postępowania dyscyplinarnego (par. 6 ust. 2 cyt. Rozporządzenia) jest w szczególności ustalenie czy przewinienie rzeczywiście zostało popełnione, przez kogo, oraz w jakim czasie, jak i wszechstronne wyjaśnienie przyczyn i okoliczności popełnienia przewinienia. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że przewinienie musi być ściśle skonkretyzowane. Odzwierciedleniem tego jest treść § 10 ust. 2 pkt 5 i 6 Rozporządzenia, gdzie ustawodawca nakłada na organ obowiązek umieszczenia tych informacji w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Niedopuszczalne jest zatem swobodne lawirowanie w zakresie stawianych zarzutów. Organ wszczynający postępowanie powinien być w stanie już przy wszczęciu postępowania stwierdzić w jakiej sprawie ono się ma toczyć, jakie przepisy zostały naruszone i jaki czyn został popełniony, bądź jakiego obowiązku nie wykonano. Organ prowadzący postępowanie po otrzymaniu postanowienia Prokuratora z dnia [...] marca 2010 r., którym umorzono śledztwo przeciwka skarżącemu, doszedł do oczywistego wniosku, że niemożliwe jest dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego w ówczesnym kształcie. Tym samym zmieniono zarzuty stawiane skarżącemu postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Art. 127 ust 1 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, iż nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego (...) wiadomości o popełnieniu czynu podlegającego odpowiedzialności dyscyplinarnej. W niniejszej sprawie Dyrektor Aresztu Śledczego w P. powziął wiadomość o popełnieniu czynu w dniu [...] lipca 2009 r. (treść uzasadnienia postanowienia z [...] sierpnia 2009 r.). W związku z tym zmieniając zarzuty w dniu [...] maja 2010 r. praktycznie wszczął nowe postępowanie dyscyplinarne w odniesieniu do czynu, o którym powziął wiadomość z górą 10 miesięcy wcześniej. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Wniosek ten nie został uwzględniony przez organ. Zgodnie z § 9 ust. 1. pkt. 2 Rozporządzenia postępowanie dyscyplinarne umarza się, gdy zachodzi okoliczność wyłączająca postępowanie, a mianowicie gdy postępowanie karne zakończyło się orzeczeniem uniewinniającym, a czyn nie stanowił naruszenia dyscypliny służbowej. W sprawie karnej zapadło orzeczenie uniewinniające w postaci prawomocnego postanowienia Prokuratora o umorzeniu śledztwa. Jest oczywistym, iż w sytuacji kiedy Prokurator umorzył śledztwo, jego postanowienie (w kontekście powołanego wyżej przepisu wykonawczego) musi być traktowane jako orzeczenie uniewinniające, bowiem zgodnie z regułami procedury karnej w takiej sytuacji prawnej skarżący nie może uzyskać uniewinniającego wyroku sądu karnego, skoro nie został nawet oskarżony. Podkreślam również, iż w treści przepisu wykonawczego ustawodawca użył określenia orzeczenie (a takim jest postanowienie Prokuratora) a nie wyrok. Pogląd, iż jedynie prawomocny wyrok karny uniewinniający powoduje umorzenie postępowania dyscyplinarnego, a postanowienie o umorzeniu śledztwa (zamykające drogę do przewodu sądowego i co za tym idzie wyroku) umorzenia nie powoduje - jest błędny. Jeżeli umorzenie powoduje "orzeczenie uniewinniające" wydane w "postępowaniu karnym", to umorzenie powinno nastąpić powodować tym bardziej na skutek umorzenia zamykającego drogę do "uniewinnienia" z braku skierowania aktu oskarżenia. Podobnie, jak wskazano wyżej, zarzucany czyn nie stanowi naruszenia dyscypliny służbowej, bowiem sam fakt postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie stanowi naruszenia dyscypliny. Sąd Dyscyplinarny przy OSIW w dniu [...] VIII 2010 r. uchylił orzeczenie organu I instancji kierując sprawę do ponownego rozpoznania. Organ II instancji w swoich rozważaniach pominął argumentacje prawną zawartą jak wyżej. Podobnie Sąd Dyscyplinarny nie wziął pod uwagę pierwotnego kształtu zarzutów postawionych skarżącemu. Bezwiednie przeszedł do porządku dziennego nad istotną kwestią dopuszczalności zmiany zarzutów po terminie 90 dni zaznaczonym przez ustawodawcę jako termin na wszczęcie postępowania po ujawnieniu czynu. Podkreślić należy, że organ II instancji nie przeprowadził jakiegokolwiek wywodu co do dopuszczalności zmiany zarzutów co jak wykazano wyżej jest niedopuszczalne, po upływie ustawowego terminu. Tym samym organ II instancji złamał zasady prawa materialnego i formalnego w niniejszej sprawie, a wydane przez niego orzeczenie jest błędne. Sąd Dyscyplinarny powinien umorzyć postępowanie wobec skarżącego. Skarżący nie dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, tym samym pierwotnie stawiane zarzuty nie znajdują oparcia w stanie faktycznym sprawy ani w zgromadzonym materiale dowodowym. Nadto ponownie podkreślam, że zmiana zarzutów dokonana przez organ I instancji nastąpiła ze złamaniem reguł procedury (wątpliwość co do dopuszczalności i przekroczenie terminu). Organ I instancji, co powinien wskazać organ II instancji, powinien umorzyć postępowanie względem skarżącego (na zasadzie par. 52 ust. 2 Rozporządzenia), w sytuacji w której stawiany mu zarzut okazał się nieprawdziwy. Dopiero po umorzeniu powinna zostać rozpatrzona konieczność wszczęcia odrębnego postępowania dyscyplinarnego w oparciu o nowe zarzuty. Organ II instancji powinien zwrócić uwagę na to, że zmienione zarzuty dotyczą innego przewinienia. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 24 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron itd. Dyrektor Aresztu Śledczego rozpoznając wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jego osoby jako świadka powinien zgodnie z powyższą regułą wyłączyć się od orzekania w sprawie. Treść wniosku, jego uzasadnienie, wynikająca stąd konieczność przeprowadzenia dowodu (pragmatyka działania funkcjonariuszy konkretnego Aresztu Śledczego w P.) wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Ponadto Dyrektor Aresztu Śledczego w P. orzekał w sprawie, w której jednym z przeprowadzonych dowodów były jego zeznania złożone w postępowaniu karnym, dołączone jako protokół do akt niniejszej sprawy. Tym samym wydał on orzeczenie w sprawie, w której był świadkiem. Powyższe zdaniem skarżącego może naruszać art. 156 par. 1 pkt. 2 k.p.a., gdyż złamanie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego płynącej z art. 24 kpa. zakazującej pracownikowi organu orzekania w sprawie, w której był świadkiem jednej ze stron jest nie tyle naruszeniem prawa, a jego kwalifikowana postacią - rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego rażące naruszenie prawa, to takie naruszenie prawa, które jest oczywiste, jasne i może (ale nie musi) mieć wpływ na treść orzeczenia wydanego w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, iż przepisy ustawy o Służbie Więziennej z 14 listopada 1996 r. utraciły moc z dniem 13 sierpnia 2010 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), zgodnie z którą przestały funkcjonować Sądy Dyscyplinarne, zaś sprawy dyscyplinarne nie są już poddane kognicji sądów administracyjnych, ale sądów pracy. Skarga stała się zatem bezskuteczna z powodów formalnych. Wskazał również, że zarzut obwinionego dotyczący konieczności umorzenia przez właściwy organ postępowania dyscyplinarnego w związku z umorzeniem przez Prokuratora postępowania karnego oraz braku możliwości zmiany zarzutów postawionych obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego jest bezpodstawny. Istotą postawionego w toku postępowania dyscyplinarnego obwinionemu zarzutu było utrzymywanie z osadzonymi kontaktów innych niż wynikające z obowiązków służbowych, co jest niedopuszczalne w myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej i stanowi bardzo istotne naruszenie dyscypliny służbowej mogące w konsekwencji prowadzić do istotnego naruszenia prawidłowego trybu wykonywania kary pozbawienia wolności wobec osadzonych lub tymczasowego aresztowania. Postępowanie karne było prowadzone przez Prokuraturę dotyczyło zarzutu przyjmowania przez obwinionego korzyści materialnych od osadzonych i zostało umorzone w związku z ustaleniami wskazującymi, iż nie doszło do popełnienia przestępstwa polegającego na uzależnianiu wykonywania czynności służbowych od przyjęcia korzyści majątkowych od osadzonych. W związku z powyższym, zmiana zarzutów w toku postępowania dyscyplinarnego była niezbędna i konieczna, ponieważ, jak stwierdził niezależny organ, utrzymywanie przez obwinionego kontaktów z osadzonymi innych niż wynikające z czynności służbowych nie wiązało się z przyjmowaniem korzyści majątkowych. Tym niemniej nie budzi wątpliwości fakt utrzymywania przez obwinionego kontaktów z osadzonymi innych niż wynikające z czynności służbowych, dla organu I instancji postępowanie obwinionego w dalszym ciągu pozostawało istotnym przewinieniem służbowym podlegającym odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wobec powyższego, wbrew argumentacji pełnomocnika obwinionego, nie zachodziły generalne przesłanki do umorzenia postępowania dyscyplinarnego na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Organ II instancji w swoim orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2010r. wskazał natomiast, iż zajęcie szczegółowego stanowiska w sprawie nie jest możliwe z uwagi na niewystarczające uzasadnienie faktyczne orzeczenia organu I instancji. Organ II instancji w swoim orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2010r. zajął stanowisko odnośnie zarzutu obwinionego dotyczącego wydania orzeczenia przez Dyrektora Aresztu Śledczego w P. mjr. J. W., który był przesłuchiwany przez funkcjonariusza Policji prowadzącego śledztwo w sprawie podejrzenia przyjęcia przez pełniącego funkcję publiczną funkcjonariusza Aresztu Śledczego w P. korzyści majątkowych i uzależniania wykonania czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. nie był świadkiem w sprawie postępowania dyscyplinarnego. Sprawa przygotowawczego postępowania karnego i udziału w niej w charakterze świadka Dyrektora Aresztu Śledczego w P. nie ma bezpośredniego przełożenia na postępowanie dyscyplinarne, będące postępowaniem o charakterze administracyjnym, nie znajduje więc w tej sytuacji zastosowania art. 24 § 1 pkt 4 kpa określający przesłanki wyłączenia od udziału w sprawie pracownika organu administracji publicznej. Tym samym należy uznać, że organ II instancji nie miał podstaw do stwierdzenia, iż orzeczenie Dyrektora Aresztu Śledczego w P. nastąpiło z naruszeniem prawa. Tak więc zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności Sąd postanowił jednak odnieść się do twierdzeń organu jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny utracił właściwość do rozpoznania niniejszej sprawy. Po pierwsze podnieść należy, iż zgodnie z wyrażoną w przepisie art. 14 Ppsa zasadą kontynuacji właściwości (perpetuatio fori) sąd właściwy w chwili wniesienia skargi pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Po drugie w dniu 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2009 r. o Służbie Więziennej ( Dz. U. nr 79, poz. 523 ze zm.), zgodnie z jej treścią, zawartą w rozdziale 21, przestały funkcjonować sądy dyscyplinarne. Zaś od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu pracy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia lub postanowienia wraz z uzasadnieniem (art. 263 cyt. wyżej ustawy ). Wskazać jednak należy, że zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2009 r. o Służbie Więziennej postępowanie dyscyplinarne niezakończone wydaniem orzeczenia do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy podlega dalszemu rozpoznaniu na zasadach określonych w rozdziale 21; bieg terminu, o którym mowa w art. 241 ust. 3, rozpoczyna się od dnia wejścia w życie ustawy. Nieprawomocne orzeczenie, na które zostało złożone zażalenie do sądu dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 131 ustawy, o której mowa w art. 273, nierozpoznane przez ten sąd do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, podlega rozpoznaniu na zasadach określonych w rozdziale 21 przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego (art. 271 ust. 2). Oznacza to a contrario, że postępowanie zakończone wydaniem orzeczenia - w tym przypadku prawomocnego orzeczenia organu II instancji - Sądu Dyscyplinarnego - toczyć winno się na zasadach wyznaczonych przez przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U.2006.104.711). Zgodnie z art.132a ww. ustawy od orzeczenia sądu dyscyplinarnego funkcjonariuszowi, wyższemu przełożonemu oraz Ministrowi Sprawiedliwości przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Tym samym, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest władny i właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do oceny orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej, który uchylił orzeczenie Dyrektora Aresztu Śledczego w P., nakładające na skarżącego A.Ż. karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej. Na wstępie, należy się odnieść do zarzutu skarżącego, który po raz pierwszy pojawił się w zażaleniu na orzeczenie organu I instancji, a powtórzony został w skardze, a mianowicie nieuwzględnienia przez organy faktu umorzenia śledztwa wobec skarżącego postanowieniem Prokuratora, co winno skutkować umorzeniem postępowania karnego. Argumentacja taka nie może znaleźć aprobaty Sądu. Po pierwsze, odpowiedzialność karna, a odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza Służby Więziennej są ukonstytuowane jako dwa odrębne, niezależne byty prawne. Znajduje to odzwierciedlenie choćby w przepisie art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, który stanowił, że funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej i art. 230 ust 4 obowiązującej obecnie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej stanowiący, że czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa, wykroczenia, przestępstwa skarbowego, wykroczenia skarbowego podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej lub karnej skarbowej. Po drugie, jak słusznie podnoszą organy, dany czyn może nie wypełniać znamion czynu zabronionego w rozumieniu przepisów karnych, stanowić natomiast równocześnie może czyn naganny z punktu widzenia obowiązków i standardów służbowych, mogący stanowić przesłankę odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza. Oczywiście, przebieg śledztwa i rozstrzygnięcie Prokuratora mogą dla organu dyscyplinarnego stanowić wskazówkę, niemniej jednak z całą pewnością nie determinują automatycznego umorzenia postępowania dyscyplinarnego. Wskazać należy, że zarówno w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia [...] sierpnia 2009 r. jak i w postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego z dnia [...] maja 2010 r. skarżącemu zarzucono naruszenie art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz art. 125 ust. 2 i ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej. Tym samym nie można uznać, że doszło do zmiany zarzutu stawianego skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym, a jedynie do ograniczenia postępowania dyscyplinarnego poprzez nie stawianie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa. Powyższa modyfikacja zakresu przedmiotowego zarzutów dyscyplinarnych była zdaniem Sądu niezbędna i konieczna w świetle nowych faktów – tj. umorzenia postępowania karnego wobec skarżącego. Tym samym niezasadne są zarzuty skarżącego naruszenia art. 127 ust 1 ustawy o Służbie Więziennej i § 9 ust. 1. pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, zgodnie z którym postępowanie dyscyplinarne umarza się, gdy zachodzi okoliczność wyłączająca postępowanie, a mianowicie gdy postępowanie karne zakończyło się orzeczeniem uniewinniającym, a czyn nie stanowił naruszenia dyscypliny służbowej. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący wydania orzeczenia przez Dyrektora Aresztu Śledczego w P. J. W. albowiem Dyrektor Aresztu Śledczego w P. nie był świadkiem w postępowaniu dyscyplinarnym, ani też nie był świadkiem i nie zeznawał w postępowaniu karnym na okoliczność popełnienia zarzucanych skarżącemu naruszeń dyscypliny służbowej. Prawidłowo zdaniem Sądu organ II instancji uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Orzeczenie organu I instancji bowiem narusza § 23 ust. 1 pkt 4, 6, 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej albowiem nie posiada opisu zarzucanego obwinionemu czynu, nie stanowi bowiem powyższego wskazanie , że skarżący utrzymywał "inne niż wynikające z obowiązków służbowych kontakty z pozbawianymi wolności" . Tego rodzaju określenie zarzucanego czynu pozbawia skarżącego możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem zarówno w zażaleniu, jak też w skardze do Sądu. Ponadto zaskarżone orzeczenie nie posiada pieczęci jednostki. Wskazać także należy, że uzasadnienie orzeczenia organu I instancji nie posiada pełnego uzasadnienia faktycznego, nie zostały w nim przedstawione w jednoznaczny sposób fakty świadczące o winie obwinionego oraz nie określono precyzyjnie dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości wskazywałyby na popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu czynów. Organ w uzasadnieniu ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń, iż ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bądź zeznań świadków, czy też materiał dowodowy postępowania karnego potwierdzają popełnienie zarzucanych skarżącemu naruszeń dyscypliny służbowej. Tymczasem motywy orzeczenia winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z podstawowych warunków skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Prawidłowo także organ odwoławczy wskazał, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe ani też uzasadnienie decyzji nie daje odpowiedzi na zarzuty skarżącego odnośnie przedawnienia postępowania dyscyplinarnego w zakresie dotyczącym utrzymywania kontaktów innych niż wynikające z obowiązków służbowych z osadzonym A.K. i że w tym zakresie takim konieczne będzie uzupełnienie materiału dowodowego w trakcie ponownego rozpoznania. Wobec powyższego Sąd na podstawie art.151 ppsa Skargę oddalił. MZ