IV SA/Po 918/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków Zakładu Gospodarki Komunalnej w Cz. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skarg Zakładu Gospodarki Komunalnej w Cz. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...]sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji . /-/ E. Kręcichwost-Durchowska Pismem z dnia [...] października 2009 r. Zakład Gospodarki Komunalnej w Cz. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...]sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż naliczone zaskarżonymi decyzjami opłaty podwyższone za składowanie odpadów na składowisku bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska w kwocie ponad 700.000,00 zł, wywołują bardzo poważne problemy finansowe. Skarżący podniósł, iż nałożenie tak wysokich opłat z pewnością zachwieje stabilnością finansową i utrudni, jeśli nie uniemożliwi m.in. prowadzenia składowiska odpadów. Ponadto skarżący wskazał, iż prowadzenie gospodarki odpadami nie generuje żadnych zysków z których można by było pokryć koszty tej opłaty. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009 r. Sąd zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg na ww. decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa), zwanej dalej , wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (zob. orzeczenie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.). Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w ocenie Sądu skarżący wykazał, iż wykonanie decyzji tj. konieczność zapłacenia opłaty, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci m.in. zachwiania i tak trudnej sytuacji finansowej, a co za tym idzie spowodowanie utrudnienia w funkcjonowaniu Zakładu. Natomiast jakiekolwiek utrudnienia w funkcjonowaniu zakładu mogą mieć wpływ na wykonywanie przez ten Zakład powierzonych mu zadań na rzecz społeczności lokalnej. Sąd uznał również za zasadny argument skarżącego, iż utrata płynności finansowej może pociągnąć za sobą konsekwencje również w odniesieniu do zatrudnionych pracowników. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska ja