IV SA/Po 937/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia organu postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. A. S. wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmawiające wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od udziału w postępowaniach dotyczących nieruchomości położonej przy ul. [...] [...] [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), dalej p.p.s.a., kontrola sądów administracyjnych obejmuje rozpoznawanie skarg na określone, władcze formy tej działalności, w tym wyłącznie na ściśle określone kategorie postanowień: wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty sprawy, jak również na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie nie należy do żadnej kategorii orzeczeń wyżej wymienionych. Podnieść należy, że na podstawie art. 25 § 1 kpa zarówno o wyłączeniu, jak i o odmowie wyłączenia organu orzeka się w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 kpa). Postanowienia te nie są także postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie, ani też rozstrzygającymi sprawę co do istoty, gdyż dotyczą jedynie kwestii wynikłej w toku postępowania administracyjnego. Postanowienia takiego nie można także zakwalifikować jako aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie jednoznacznie odnosi się do sytuacji organu a nie strony. W świetle zatem unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. działanie organu zakwestionowane w skardze pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.